Miscarriage Quotes Novels & Stories

Walang tigil ang pag-agos ng luha mula sa kanyang mga mata. “Baby ko… baby namin ni Marco… huwag kang mawala huwag mo akong iwan,” paulit-ulit niyang bulong. Kasama ni Andrea, patuloy siyang hinahawakan sa kamay. “Laban lang, Ella. Kakayanin mo ‘to. Kakayanin n’yong dalawa.” Ngunit ilang minuto lang ang lumipas, lumabas ang doktor. “Miss Elara suffered a miscarriage... I’m so sorry.”

"Stella… the trauma caused a miscarriage. One of your twins didn’t survive. I’m so sorry. We tried everything… but one of your babies passed away." His words echoed like a gunshot in my head. I froze. Then I shook my head, again and again. "N-No… no! Hindi totoo 'yan! Nagsisinungaling kayo! Buhay parehas ang anak ko! Hindi totoo 'yan!" My voice broke into a scream. I sobbed harder, shaking my head violently, rejecting every syllable. "Hindi totoo 'yan! Buhay ang anak ko!" I cried. I screamed. My voice cracked with agony as I tried to tear the IV line from my hand.

"Based on my findings, your uterus was badly damaged during the last miscarriage. Kapag pinalaglag mo ito, you may never get pregnant again." Natigilan si Gemma, hindi makapaniwala. "Talaga ba?" “Yes. This baby is a miracle. Kung papatayin mo pa siya, baka ‘yan na ang huli mong pagkakataon na magbuntis.” Tahimik na lumabas ng clinic sina Sandy at Gemma. Sa hallway, umiyak si Gemma sa bisig ng lalaki. “Bakit?! Bakit naging ganito? Bakit?” Hagulgol ni Gemma.

The baby she thought she had lost was alive. Buhay ang munting anghel niya. During her first few weeks in Chicago, Lira had completely neglected herself. She hadn't been surprised when she constantly nauseous and vomiting every time she tried to eat, assuming it was just severe stress, grief, and trauma from the miscarriage.

Humigpit ang yakap niya sa kanyang tiyan at nangilid agad ang mga luha. "Kapag tinuloy mo 'yan, hihinto ka sa gamot mo. Manghihina ang katawan mo at madedelay ang operation mo. Hindi ka naman pwedeng operahan habang buntis ka. Prone ka rin sa miscarriage dahil mahina ang katawan mo. Please, hear me out, Kaia. I cannot save you both. Ikaw lang ang kaya kong iligtas. Please, let that blood go and save yourself first," pagmamakaawa na nito sa kanya.

Huminga siya ng malalim at titigan ako, I saw pain in his eyes at alam kong may di siya sinasabi. Maya-maya ay pumasok ang doctor and binati kami. “Miss West, buti gising ka na. Are you feeling well?” Pagkakamusta sa akin ng doctor. “Yes, doc. Ano pong nangyari?” The doctor looked at me seriously and kita ko din sa mga mata niya ang awa. What’s going on? “There’s a bad news, Miss West. Due to stress and unhealthy diet, the fetus can no longer hold on inside your uterus. I’m sorry, you just had a miscarriage.” Those words echoed into my mind, as I stared at the doctor tears are flowing fast.

“Let see Sean. If you continue like this, wala na akong magagawa.You have given a privileged to live peaceful and cherish your life but you wasted it. But I hope you need to consider your Wife to make her a peaceful environment.” Napabuntong hininga ako, kung iinit din ang ulo ko sa taong to, wala itong mararating. “You even not tell her the reason of miscarriage.” “Kailangan pa ba?” “She's your wife. Paano niya maiintindihan ang lahat na nangyayari sa paligid kung ~~~.” “Yiiieee, ang sweet naman ng bromance,” A voice of an innocent, pure and lovely. “Say cheese!” Then she take a picture.

mahina nitong sabi. Tinignan ko 'to. Patuloy paring tumutulo ang mga luha ko. "How's my b-babies doc?" I nervously asked. Kailangan kong malaman kung okay lang ba ang mga anak ko. I can't calm down. I can't lost them. I can't. "You had a miscarriage, I'm sorry for your lost," she started. She gave me a sympathetic look. Para akong nabingi sa narinig. Parang gumuho ang mundo ko sa narinig.

sigaw niya rito at doon pa lang ito gumalaw at dali-daling lumabas ng silid. Naiwan siyang hindi makapaniwala at sobrang nasasaktan. Napasapo siya sa kanyang mukha at hinayaang umiyak ng umiyak hanggang sa tuluyang gumaan ang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung ilang oras o minuto siyang umiyak, tumigil din naman ang pagtulo ng kanyang mga luha dahil mugto na ang kanyang mga mata. Isa pa ay naalala niya ang sinabi ng doktor sa kaniya na dapat huwag siyang ma-stress dahil isa sa pinakadahilan ng miscarriage ay ang matinding stress.

Nang makatulog na si Athena ay inasikaso na rin ng Doctor ang pagdurugo ng sugat ni Athena. “Miscarriage affect the mother, women may experience a roller coaster of emotions such as numbness, anger, guilt, sadness and even depression. We can’t blame her she’s a mother at hindi ko rin masasabi na sa paggising niya hindi na siya magwawala. You need to take care of her Gavin dahil kung hindi natin siya maaalagaan o maiiwan natin siya ng mag-isa baka madepress siya, pwede rin siyang maghallucinate kaya it’s better if you’re going to stay beside her oras-oras. Don’t leave her.” wika ng Doctor, napatango na lang si Gavin. Naupo na uli siya sa tabi ni Athena saka niya hinawakan ang kamay ni Athena,