Miscarriage Quotes Mga Nobela at Kwento

bulong ko. Ngunit agad na nawala ang ngiti ko nang magsalita ulit ang doctor. “Pero may possibility po ng miscarriage. Mababa po ang kapit ng baby, kaya kailangan ninyong mag-ingat.” Natigilan ako. Unti-unting bumalik sa normal ang ekspresyon ko. Tumango ako. “Opo, doc…” mahina kong sagot. Pero sa isip ko— hindi na ako pwedeng magkamali ngayon.

Parang nakahinga ako nang bahagya. Pero hindi pa rin tuluyang nawala ang kaba. "The baby?" "The baby is okay." Napangiti ako. Pati sina Mama at Papa. "Salamat sa Diyos..." "But..." Sabay nawala ang mga ngiti namin. Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa amin. "Tumaas ang risk ng threatened miscarriage." Naramdaman kong muling bumigat ang dibdib ko. "Nangyari iyon dahil sa matinding emotional stress, pagod, at sobrang pressure."

Hindi niya kakayaning marinig ulit ang parehong balita. “Go, ahead doc. Say what you wanted to say.” Ngumiti ang doktor. “I don't get why you're having that face, Miss Specter.” “I’m ready to hear the worst,” sabat nito. “That you're pregnant?” Biglang nahinto si Rachel. “But they told me I had a miscarriage. They said the baby didn't survive the accident.” Napatango na lamang ang doktor. “Technically, that's true.”

Tiningnan ko siyang muli at nakita ko ang pagtaas ng dalawang kilay nito. “Mrs. Noble I’m talking to you.” dagdag niya at napalunok laway ako bago muna sumagot. “Y—yes, I have.” tanging sagot ko sabay yuko. “No wonder! I want you to know something, pregnancy after miscarriage is not good, this is much stressful. The sadness, and anxiety you experienced before is still occurs right now. It isn’t a lie but I see it into you, you are still confusing, and paranoid. Can you handle your situation?” doctor explained and I suddenly touch my chest.

Tears streamed down her face, each one a testament to the pain she had endured. “Sobrang hirap kasi nang panahong iyon, na akala ko aaluhin mo ako, ikaw pala itong kailangan kong aluhin. How can I suffer with my miscarriage, when you lost your memories? Sobrang bigat, Thad. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko.” Her words hit me like a ton of bricks. I felt a pang of guilt, a sharp stab of realization at how much she had suffered. I moved closer to her, wrapping her in my arms. The warmth of the embrace seemed to offer some comfort, both to her and to me.

Agad akong kinarga ng lalaki pasakay sa tricycle niya. * * * I couldn't hear what the doctor said after she told me that I had a miscarriage. Parang may matinis na tunog sa loob ng tenga ko. Natulala ako sa kawalan. It was such a heavy guilt on my heart, so painful to bear. I didn't feel anything other than a range of negative emotions. My unborn child left me, too.

Bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang doktor, nagtataka ito. Agad ako’ng nabuhayan. “Doc! K-Kamusta po ako at ang…anak ko?” Hindi agad nakapagsalita ang doktor at tumingin muna kila mommy. Umayos ako ng upo at nag hintay sa sasabihin. Naaninag kong lumapit si Jess sa gilid ko at hinawakan ako sa balikat. Seems comforting me. The doctor cleared her throat. “I’m sorry Mrs. Velasquez but your child is no longer in your tummy. Your child is gone because you had a miscarriage caused of heavy emotions…”

“Miss Montoya, magkaka-miscarriage ka kapag ipinagpatuloy mo po ito. Hindi po ito maganda sa inyong anak.” “It's better to have a miscarriage!” piglas ng babae na para bang wala na noong matinong isip. “No one wants the baby anyway. Narinig mo? Mabuti pang mawala na lang ang bata sa aking sinapupunan! Kailangan na lang niyang mawala!” patuloy pa rin sa kanyang pagwawala ang babaeng nahibang na.

Nanlaki ang mata ni Rodney at balisang tumingin sa doktor. "Ang pasyente... ay nagkaroon ng miscarriage," nauutal na sabi ng doktor. “Miscarriage?” Natigilan si Rodney. “Anong kalokohan ang sinasabi mo? Paano siya nabuntis?" "Totoo iyon. Nabuntis siya halos kalahating buwan na ang nakalipas. Gayunpaman, ang kanyang pagkalaglag ay malamang na sanhi ng pagiging nasa maruming tubig ng napakatagal. Bukod sa labis na pagkawala ng dugo, pagkakaroon ng trauma at hindi pagpapadala sa kanya sa ospital sa oras, ito ay nagkaroon ng malaking pinsala sa kanyang katawan. Natatakot ako na baka mahirapan siyang mabuntis sa hinaharap."

Chapter Sixty Five: A Journey of Reflection and Healing Reminder: Trigger Warning ahead! Kung hindi kayang basahin, skip, hehe. After the heartbreaking announcement from Anthony's mother, Tita Shirley, Marisse's heart felt heavy with a mix of emotions - confusion, sadness, and a profound sense of loss. The unexpected news had shattered her world, leaving her grappling with the reality of the situation. With tears streaming down her face, Marisse made her way out to the hall, seeking solace in the quiet darkness of the night.