Sadyang nakakabigat sa puso ang umupo at isulat ang mga salitang ito, kaya sisimulan ko nang payak at totoo. Kapag nagsusulat ako para sa kaibigan na nagluluksa, inuuna ko munang kilalanin ang sakit nila — hindi nilulutas, pero pinapakita na naiintindihan ko. Pwede kang magsimula ng simple at taos-puso: sabihin mo na nandiyan ka, na kasama siya sa pagdadalamhati, at na hindi niya kailangang magmadali sa paghilom.
Personal, natutunan kong mas nakakatulong ang mga specific na alaala kaysa generic na mga pariralang malalim pero malayo. Isulat ang isang maliit na memorya tungkol sa yumao — isang eksenang nagpapangiti kapag naaalala ninyo siya, o isang bagay na natutunan ninyo mula sa kanila. Halimbawa, 'Naalala ko nung tumawa siya nang maliwanag sa tuwing may bagong kape sa umaga; lagi kong naiisip yun kapag umiinom ako ngayon.' Ganoon kadali, at nagbibigay ng init sa liham.
Huwag kalimutang mag-alok ng konkretong tulong: 'Pwede ba kitang tawagan mamaya?' o 'Babalutin kita ng pagkain ngayong linggo.' Iwasan ang mga pangungusap na nagmamadali sa pagbangon tulad ng 'Kailangan mong mag-move on' o 'Nasa maayos na siya na ngayon' — maaaring hindi nila iyon kailangan marinig. Tapusin ang liham nang mahinahon, halimbawa: 'Kasama mo ako sa pag-alala, lagi mo akong maaring tawagan.' Maliit pero taos-puso, at iyan ang tunay na kailangan nila ngayon.