Novel & Cerita Miscarriage Quotes

Kahit na nararamdaman ko pa rin ang sobrang sakit sa halos kalahating parte ng katawan ko ay hindi ko na magawang umaray dahil wala na akong natitira pang lakas. "Fuck, Aki! Don't leave me!" Narinig kong sigaw ni Captain bago ako tuluyang nawalan ng malay. "She may have mood swings, difficulty concentrating in sleeping, tire more easily, and feel irritable. She will have some cramping pain and bleeding but it's normal to someone who experience miscarriage." My tears fell down as I heard those words. I am still half asleep but I heard it clearly. Enough to break my heart. It breaks me. How can I live my life now? My baby. . . Our baby.

"Nahimatay kanina ang asawa mo, mabuti na lang at naroon ang mga kaibigan niya at hindi siya bumagsak sa buhangin." Kinabahan ako, shit my little miss. " How about our baby? How about them?" "Ok lang sila, may nakaalalay naman sa kanya, pero sinasabi ko pre na buntis ang asawa mo kaya kung kailangan hindi siya dapat ma stress kung ayaw mong magka miscarriage ang asawa mo. Ngayon nakatulog daw kaya hindi na muna nila ginising," paalala ng kaibigan. Pinaghinaan na ako ng loob dahil sa trahedya na ito.

Kasi alam ko'ng possibility na ayaw mo 'yon mapag-usapan… Alam ko'ng may mga bagay na hindi niya sinasabi sa 'kin, pero hindi naman 'yon important pa… Her eyebrows rose. "See? Kung gusto mong pag-usapan, okay ako, pero kung hindi, okay ako. Our past always define our present, positively. Not all people sees it, but it's all about the positive change, the character development, the glow up, the rise of knowledge. Always," she said. "Nagbago ka para sa ikabubuti, at nagawa mo 'yon dahil sa mga mistakes na nagawa mo noon." A warmth feeling builds up in my chest as my eyes get lost on the car's floor. I let out a sigh before parting my lips once more. "Miscarriage, a year ago. Lahat sinabihan ko

"This fucking memory lost! Ako si Axel! Ako ang asawa mo pero hindi man lang kita nakilala!" "Love, huwag mong sisihin ang sarili mo. Wala kang kasalanan. Wala tayong kasalanan." Bigla siyang natigilan. Maingat niya akong hinapit papalapit sa kaniya at marahang hinaplos ang tiyan ko. "Y-you almost had a miscarriage. Nang dahil sa akin... muntik ka nang makunan. Muntik nang mawala ang anak natin!"

nanghihinang sagot niya kay Thirdy. Dali-dali namang inalalayan ni Thirdy si Gretel. Damn! Lesson learn, huwag asarin ang buntis at baka maging sanhi pa ng miscarriage nito. Hindi niya mapapatawad ang sarili. Bullsh*t!

"Space? For how many days, months, or a year?" Lumunok muli ako ng mariin habang nakikipagtitigan ako sa mga mata nito. Nang sa tingin ko ay hindi ko na kayang salubungin ang mga titig nito ay unti-unti akong yumuko. "Okay, I-I will be honest to you." Saka ako naglakas loob na muling salubungin ang mga mata nito. "When I learned about my pregnancy, akala ko ang bata na ang magiging daan upang kahit papaano ay may panghahawakan ako sa pagsasama na ito. But when this miscarriage happened, for me this marriage was all meaningless."

Isang nakakatakot na tanawin sa malamlam na sala. “Madam, you've had a miscarriage! Dinudugo ka po!” kurong bulalas na doon ng mga maid, labis na ang pagkataranta. “T-Tulungan niyo ako, subukan natin isalba ang magiging anak ko…” mahinang pakiusap ni Charlotte sa pagitan ng kanyang pag-iyak na hindi alam kung sino sa kanila ang kakapitan upang ipakitang patuloy siyang nagpapakatatag.

"Baby, please calm down. This will not be good for your condition..." My forehead creased. What is he saying? Wait. What's wrong with me that I had to rush to the hospital? Why is my whole body sore? What's really happening? "What are you saying, Lazarus?" I finally asked. He held my hand firmly. "You are not allowed to be too stressed because it might cause miscarriage and some pregnancy complications. I can't-" "W-what?" I was stunned for a few minutes. Lazarus cupped my face and planted a soft kiss on my eyelid. It feels like I am being kissed by the delicate wings of a butterfly. It suddenly warms my heart.

Parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ko. The miscarriages. Dalawa. Parehong maaga. Parehong sapat para wasakin kami. Nanahimik ako. At nakita kong namasa ang mga mata niya. “Because I do,” mahina niyang sabi. “At every single day, I live with it.” Mabigat ang hangin. At may bahagi kong gustong umatras. Pero may isa pang bahagi mas selfish. Mas pagod.

ang kanyang mga mata ay puno ng desperasyon na tila ba huling hininga na niya ang usapang ito. Naupo ako sa kama... hinahabol ang aking paghinga. Ang bigat ng pakiramdam ko ay tila ba isang semento na nakadagan sa aking dibdib. Ang trauma ng miscarriage ay muling naglalaro sa aking isipan... ang amoy ng ospital... ang lamig ng bakal... ang huling sulyap sa ultrasound na wala nang tibok ng puso.