Miscarriage Quotes Novels & Stories

At ngayon, habang nakikita ko siyang nakaupo sa harap ng doktor, nangingiti pero may halong takot sa mga mata, napangako ko sa sarili ko: Hindi na mauulit ‘yon. Bilang asawa, bilang ama, sisiguraduhin kong ligtas silang mag-ina ko, kahit anong mangyari. “Base sa naririnig kong pag-uusap niyo,” singit ng doktor, “may history po si Mommy ng miscarriage, tama ba?” Sabay kaming napalingon ni Estella. Tumango siya, at ako naman ay napahawak sa kamay niyang hawak pa rin ako.

I cried so hard when I found out that Cresenia got miscarriage. They gave me a jar that contains my child in it. Niyakap ko nalang ng mahigpit ang jar habang umiiyak ng husto. I didn't even know what to say to her nung nagising siya. I'm lost in words and don't know what to do. When she asked me where she was, hindi ako makasagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya iyon.

"Wala kang kasalanan. Umalis ka para rin sa kinabukasan ninyong dalawa." "Maaaring nagkamali si Sol. Maaaring hindi niya naingatan ang sarili niya habang nagbubuntis, pero hindi siya nagkulang na mahalin ka." "Alam mo ba kung gaano siya nahirapan?" Tahimik lang na uminom si Cris habang nakikinig. "Pagkatapos ng miscarriage, halos araw-araw siyang umiiyak." "Pumapasok siya sa opisina na parang walang nangyari, pero ilang beses ko siyang nadatnang umiiyak mag-isa sa conference room."

maagap kong sagot, pilit itinatago ang nag-uumpisang kirot na namayani sa aking puso. "Remind ko lang sa'yo babae ka. Alalahanin mong buntis ka, at bawal sa buntis ang sobrang emosyon at baka maging dahilan pa 'yan nang miscarriage. Hindi ka pa naman pwedeng sampalin at biglain. Iniiwasan kong huwag gawin iyan sa iyo, Hera!"

sometimes accidents happen. I don't like my own thoughts about her having a miscarriage. Ayaw ko rin namang mangyari iyon sa kanya dahil masakit sa akin bilang ina at kahit pa sabihing hindi na ako iiwan pa ng asawa ko ngayon magkaanak man kami o hindi ay ayoko pa rin mangyari ang ganoon.

Walang nagbanggit sa kanya at hindi rin siya nagtanong. Kahit isang taon na ang nakalilipas, hindi pa rin niya alam kung ano ang mararamdaman sa pagkawala ng baby niya. It was a chromosomal abnormality that cause her miscarriage. Walang kinalaman ang lifestyle niya o kahit anong environmental factor sa pagkakalaglag ng bata. May mga ganon raw talaga sabi ng doktor. Na kahit gaano pa alagaan ang pagbubuntis, mawawala at mawawala pa rin ang bata kung iyon ang kaso.

tanong ko naman kaya sumulyap siya saakin. "Most miscarriages happen in the first 12 or 13 weeks of pregnancy. It is much less common to miscarry after this stage. Late miscarriage, also called second-trimester or mid-trimester loss, refers to a miscarriage that happens when a baby dies between 14 and 24 weeks of pregnancy." Napatango tango ako dahil sa sinabi niya. "24 weeks na si Akisha." saad naman ni Daddy.

"Pero naalala kong mahigpit na tumanggi ang asawa niya at mother in-law dahil ayon pa sa kanila, hindi magiging matalino ang sanggol na dadaan sa caesarian procedure. Nakakaloka diba? Hindi ko alam kung saan nila narinig ang pamahiin na yun. Ilang oras matapos kong manganak, narinig kong namatày ang babae dahil sa dystocia at wala naring buhay ang bata. Nakakaawa talaga sila." Mabilis na nakaramdam ng lungkot si Scarlett. Kung hindi siya mabilis na natulungan ni Celeste nang magkaroon siya ng miscarriage, siguro ay wala narin siya ngayon. Humugot siya ng hangin bago pinahid ang panibagong luha sa kanyang mga mata. Siguro totoo nga na kapag labis na kabiguan ang napagdaanan mo, babalik at bab

“It’s not your fault if I had a miscarriage. Si Jessica at Amanda ang may gawa ng lahat ng ‘yon.” Umiling ito. “Not just about the baby we lost. But for the heartaches I caused you. The hurtful words I said to you that bruised your heart. I’m so sorry.” Natigilan ako sa sinabi nito. Hindi ko na ‘yon inisip. Napangiti na lamang ako at mahinang umiling. I looked at him.