Miscarriage Quotes Novels & Stories

"Nahimatay kanina ang asawa mo, mabuti na lang at naroon ang mga kaibigan niya at hindi siya bumagsak sa buhangin." Kinabahan ako, shit my little miss. " How about our baby? How about them?" "Ok lang sila, may nakaalalay naman sa kanya, pero sinasabi ko pre na buntis ang asawa mo kaya kung kailangan hindi siya dapat ma stress kung ayaw mong magka miscarriage ang asawa mo. Ngayon nakatulog daw kaya hindi na muna nila ginising," paalala ng kaibigan. Pinaghinaan na ako ng loob dahil sa trahedya na ito.

I cried so hard when I found out that Cresenia got miscarriage. They gave me a jar that contains my child in it. Niyakap ko nalang ng mahigpit ang jar habang umiiyak ng husto. I didn't even know what to say to her nung nagising siya. I'm lost in words and don't know what to do. When she asked me where she was, hindi ako makasagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya iyon.

"Wala kang kasalanan. Umalis ka para rin sa kinabukasan ninyong dalawa." "Maaaring nagkamali si Sol. Maaaring hindi niya naingatan ang sarili niya habang nagbubuntis, pero hindi siya nagkulang na mahalin ka." "Alam mo ba kung gaano siya nahirapan?" Tahimik lang na uminom si Cris habang nakikinig. "Pagkatapos ng miscarriage, halos araw-araw siyang umiiyak." "Pumapasok siya sa opisina na parang walang nangyari, pero ilang beses ko siyang nadatnang umiiyak mag-isa sa conference room."

maagap kong sagot, pilit itinatago ang nag-uumpisang kirot na namayani sa aking puso. "Remind ko lang sa'yo babae ka. Alalahanin mong buntis ka, at bawal sa buntis ang sobrang emosyon at baka maging dahilan pa 'yan nang miscarriage. Hindi ka pa naman pwedeng sampalin at biglain. Iniiwasan kong huwag gawin iyan sa iyo, Hera!"

sometimes accidents happen. I don't like my own thoughts about her having a miscarriage. Ayaw ko rin namang mangyari iyon sa kanya dahil masakit sa akin bilang ina at kahit pa sabihing hindi na ako iiwan pa ng asawa ko ngayon magkaanak man kami o hindi ay ayoko pa rin mangyari ang ganoon.

tanong ko naman kaya sumulyap siya saakin. "Most miscarriages happen in the first 12 or 13 weeks of pregnancy. It is much less common to miscarry after this stage. Late miscarriage, also called second-trimester or mid-trimester loss, refers to a miscarriage that happens when a baby dies between 14 and 24 weeks of pregnancy." Napatango tango ako dahil sa sinabi niya. "24 weeks na si Akisha." saad naman ni Daddy.

“It’s not your fault if I had a miscarriage. Si Jessica at Amanda ang may gawa ng lahat ng ‘yon.” Umiling ito. “Not just about the baby we lost. But for the heartaches I caused you. The hurtful words I said to you that bruised your heart. I’m so sorry.” Natigilan ako sa sinabi nito. Hindi ko na ‘yon inisip. Napangiti na lamang ako at mahinang umiling. I looked at him.

“Bakit ka umiiyak? Hindi naman ako mawawalan ng anak kasi hindi…hindi naman ko buntis. Wala—” “What I said is true. You were six weeks pregnant, Mrs. Almeradez. The accident, your previous vigorous activity and too much stress cause the miscarriage.” “D-Doc, hindi nga ako buntis. H-Hindi ko…” sumingit ang mapait na hikbi sa kanyang bibig. Matalim ang sakit na gumuhit sa kanyang dibd ib. “I’m sorry, Mrs. Almeradez.” “H-Hindi. Wala akong—Ate…”

“Ang pagkahimatay niya ay sintomas ng pagbubuntis niya. Pero hindi rin maganda kung palagi siyang mahimatay lalo na kung wala siyang kasama maaari itong nagdudulot ng miscarriage.” “Miscarriage?” tila hindi pa rin na proseso sa utak niya ang sinasabi ng doctor. “Yes. So, you better take care of you wife kung ayaw mong tuluyang mawala ang magiging anak nyo,” sabi pa ng doctor. “Anak?” tanong pa ni Kyre.Natawa naman ang doktor sa reaksyon ni Kyre.

mahina niyang tanong. Hindi agad sumagot ang doktor. Ngunit sapat na ang katahimikan nito para maramdaman ni Lyka ang paparating na sakit. "Nagkaroon kayo ng miscarriage." Parang nabingi si Lyka. "Hindi," bulong niya. "Sinubukan naming iligtas ang bata," maingat na dagdag ng doktor. "Pero masyadong malakas ang impact ng aksidente."