Moro Philippines Novels & Stories

niya sabay lahad sa akin ng kanyang kamay. Tumango ako at tinanggap ang kamay niya. "Let's take a seat?" ani daddy. Hinawakan ni Clyde ang baywang ko dahilan kung bakit bumitiw ako sa kamay ni André. Iginiya ako ni Clyde sa upuang para sa amin at nagsimula na si daddy sa pakikipagusap sa mga Torrealba. "We can provide your agency the most advanced firearms..." ani daddy. "We have the newest hand guns and long guns in the Philippines. Ano nga iyong mga bagong dating natin,

Mula duon ay parang nanunuod ng isang pelikula ang mag-ama habang ipinapakita sa monitor kung paano isinalin isa-isa ng mga tauhan niya sa iba’t-ibang pangalan ang mga nakatagong yaman ng mga ito sa labas ng bansa. Napasigaw sa galit ang matandang Villamor. Tawa siya ng tawa habang pinapanood ang reaction ng mga ito. “Bakit nyo ginagawa sa amin ito?” Tanong ng batang Villamor, “Hindi ka ba natatakot? Presidente ako ng Pilipinas. . .”

Sambit ni Chandria Margaretha. " I'm building a Museum for your mother. And to honor the country who sheltered you... I'm building it in the Philippines."Sambit ni Marcos na direchong nakatingin sa mata ng anak. Kitang kita niya doon ang pagka gulat. " Phi-Philippines...?"Tanong ni Chandria na nagugulat pa rin. " Yes my princess. Now that you've moved on... It's about time I pay my debts to the country who sheltered you."Sambit ni Marcos.

"Yes baby siya yung lagi mong kalaro noon. Kaso you stop playing with him all of a sudden." "Yes mom I remember. Thanks." "No worries baby. Pero bakit mo nga pala natanong?" "He's here in the Philippines now. As per Maru he already reconciled with his Dad." "Wow! That's good to hear. Sayang lang at medyo nahuli siya. Siya sana ang mapapangasawa. But you look happy naman with Maru. I guess you are really meant for Maru." "So totoo rin na sa siya yung mapapangasawa ko kung hindi lang sila nag away ng kanyang ama noon?"

Matapos kong masuot ang pambahay ko ay lumabas na ako nang banyo and saw my brother talking to my mom and I can see her panicking because it seems she can't understand even on word from what he is saying. Napapailing at napapangiti na lang ako habang pinagmamasdan silang dalawa and then my mom saw me at bahagya siyang nakahinga ng maluwag seeing me "Mabuti at tapos ka na malapit ng maluto ang ulam." she said. "Hey Dustin you can take a bath first before dinner." I said seating on an empty chair in our dining table. "Finally it's really hot here in the Philippines." He said and removed his shirt and then he got in inside.

Lahat kami napatingin din sa kanya. Nagkamot muna ito ng batok at tumingin sa akin. Shit! Yung muscle sa braso niya nakakalibog pati buhok sa kili-kili niya. "Kasi po, mas malaki sahod dito sa Manila." Tumango na lamang si Tita at Papa sa sagot ni Kuya Den. Tama nga rin naman. Sa Mindanao ay maliit lang ang minimum samantalang dito sa manila ay nasa 500+ ang per day.

"Hindi mo na kailangan sabihin yun." "Ay hindi ba? Sorry, nadulas lang. Nakainom." Tumikhim naman ng malakas sa Danilo. "Ah sarge, alis na kami. Tara na Mariz." Malakas na boses na sabi ni Danilo. Lumingon naman sa amin ang dalawa. Mukhang nagulat pa si Jeiz ng makita ako. Mabilis syang dumistansya kay Mariz. Pasimpleng inirapan ko naman sya.

Kaya talagang gusto kong umuwi ng Pilipinas para dito magturo *** Matapos ng aming paguusap ni Mom ay sinimulan ko ng magluto ng tanghalian ng dumating si Vicente at Seryosong nakatingin saakin. "Mommy, are you leaving tomorrow?" lumapit ako rito. "Yes son, mommy is leaving tomorrow, pupunta kami ng mindoro para tumulong sa mga taong nasalanta ng bagyo, kasama ko rin si Tito Hernan anak, kaya do'n muna kayo kila grandma niyo okay po" ngumiti ito

“Napakaganda talaga ng lugar na ito,” aniyang nilalanghap ang malamig na simoy ng hangin. Nakapikit pa siyang dinadama ito na animo’y nasa isang pelikula lang. Sa lugar din nilang ito matatagpuan ang natatagong lugar na kung tawagin ay Ilog Minanga. Pinaniniwalaan din kasing ibiniyaya ito ni Bathala; ayon na rin sa mga kanayon nila. Kaya naman dahil sa angking ganda at kakaiba maraming mga mandarayo ang nahuhumaling mamasyal na siyang pinapayagan naman ng kanilang pamunuan.

Napagkakamalan pa nga tayong mag jowa kapag kasama kita! Natawa cya... totoo naman iyon, lagi silang nagpagkakamalan ng Papa nya lalo na at lagi silang magksama sa trabaho. Wala naman kasing hilig ang Mama nya na lumabas, mas gusto nito sa bahay lang at mag-aalaga kay Gray. "By the way, everything is settled here in the Philippines... all you have to do is go here next month." "O-okay Pa...." wika nya na may pag-aalinlangan. Kung cya lang kasi ang masusunod ay ayaw pa nyang umuwi ng Pilipinas.