Zombie In Philippines 소설 & 이야기

Maraming mga zombie ang bumagsak sa lupa, sumabog sila at naging pira-piraso. Ang nakakalason na fog ay kumapal ng kumapal, at napalibutan nito ang buong village. Ang mga zombie ay nagpatuloy na sumigaw at umungol, sunod sunod silang sumugod kay Wilbur. Tumitig si Darlene sa makapal na nakakalasong fog at mabagal na nagkaroon ng ngiti sa kanyang matanda na mukha.

Isang malakas na lagabig ang umalingawngaw sa paligid at lumuwa sa pinto ang mga zombies na sinusubukang pumasok. Ang iba ay tinatapakan ang iba at may nagtutulakan. Mga sabik sa karne ng tao. May ibang nakahiga sa labas at sira na ang mga ulo nila sa kakahampas at nagkayupi-yupi na. Agad kong nilapitan ang isang zombies na nakakulay orange ng damit at tinaga sa ulo. Hinaharangan naman ng lamesa ang zombies kaya pahirapang makalapit sila sa amin.

⚰️ Isang Zombie na May Kaluluwa Mabagal na nagsalita ang tuyot na lalaki: **“Isang daang taon tayong hindi nagkita. Hindi ko inakalang ang katawan ng aking panginoon ay magiging isang zombie… at makabubuo pa ng sariling kaluluwa. Isa ka pa ring nilalang ng aking henerasyon. Pwede kitang patawarin— pero gagamitin mo ang koneksyon mo sa panginoon para hanapin ko siya.”** Mabilis na tumango ang zombie, halatang takot na takot. Iwinasiwas ng tuyot na lalaki ang kamay, at naglaho ang kulungan. **“Halika. Dalhin mo ako sa panginoon.

Bumaba ang tuno ng boses ni Diezel at napatayo si Reeve. "Where?" He rested his hands on his hips. "Just here," Diezel said with open arms, winding them around, whirling halfway. "What!? Ayusin mo nga, Dez! Where exacty?" Reeve sounded irritated. Mukhang inis na inis si Reeve kumpara sa akin na totoong kapatid ng baliw na iyon. "Here in the Philippines. He is here!" My eyes widened a fraction. Reeve scoffed and chuckled in the end. Diezel could no longer laugh as I aimed at grabbing his neck to see if he was joking. He stepped back a little bit.

"Yes Darling! And you need to sign the contract next month! And guess what? Hindi ka mahihirapan kasi Isa siyang Pinoy at sa Pinas mo gagawin ang mga pictorials. And also, sa Pinas din gaganapin ang event. I'm so excited kasi makakapag bakasyon na ulit Ako sa Pinas." "Halata nga po na excited kayo, Mamita!" natatawang sabi ko rito. "I know right! So get up now because we need to train!" "Okay po!" Tumayo na Ako upang maligo. Walang ka sigla sigla akong kumilos dahil laman ng aking isipan ay si Zeb. He's in the Philippines already. After we've talk, sabay lang kaming nag almusal at umalis na rin siya without saying anything.

Tumakbo papunta si Kiel kasunod ni Zia na may hawak pang stuffed toy. “Mommy! Papa Zef!” sigaw ni Kiel sabay hila sa kamay ng kapatid. “We heard you! We heard you talking!” “Talking about what?” kunwari’y inosenteng tanong ni Zefron pero may ngiti na sa labi. “About going somewhere!” mabilis na sabi ni Kiel, “You said Philippines!” Nanlaki ang mata ni Selene. “Kiel…” “We’re going to the Philippines?!” sabay na tanong ng dalawang bata na parehong nakangiti nang malaki at tumatalon pa sa excitement..

Masyado ko kasing busy lately at wala na akong balita kung ano na ba ang nangyayari sa Pilipinas. Sad to say, ang dami pa ring krimen na nagaganap sa Pilipinas. Ang daming inflation. Nakakalungkot na balita. Habang nanunuod kami ni Zahara, habang nakahiga siya sa braso ko, isang balita ang pumukaw talaga ng atensyon ko. Isang lugar na pamilyar sa akin ang tinupok ng apoy. As in nakuha talaga ang atensyon ko. I know that place. I'ved been there before thats why im pretty sure kung sino ang nakatira doon.

You can't accept the pain that lingering to your heart. Breaking News Philippines. "Sa ngayon ay lubos na nagluluksa ang family Zion dahil sa pagkawala ng kanilang ama na si Don Allan Zion. Ayon sa investigation na nakuha naming datos. Palabas na sana ng building si Mr. Allan Zion mula sa pulong ng ating Presidente. Nang barilin siya gamit ang isang Sniper gun. Agad naman siyang isinugod sa hospital ngunit hindi na ito umabot ay nawalan na ng malay.

nakangiti na tanong sa akin ng kaibigan ko. “Medyo kinakabahan ako pero alam ko naman na magiging okay ang lahat.” “Oo naman, walang sinuman ang makakapigil sa inyo. Kahit naman may mag-object ay useless pa rin naman dahil kasal na kayong dalawa at church wedding ang kasal na ito. Hindi na nila mababago ang status m o dahil matagal ka ng Mrs. Zuares,” nakangiti na sabi ng kaibigan ko at tama naman ang sinabi niya.

May ideya na ako kung sino ang may kagagawan nito dahil sila lang ang nakaaway ko bago kami umuwi ng Pilipinas ngunit nakakulong na ang mga ito at ilang taon pa ang dapat na lumipas bago sila makalabas. "Early in the morning yesterday, w-we saw Amanda and Zenia near your house, wandering around. They look like a zombie, their shirt is full of blood stains, their hair is super messy and their face is full of dirt. Their eyes are red and when they saw us, they smirked like a devil." Halata sa boses ni Charlie ang panginginig. I heard some noice in her background and someone even screamed. "Sh*t! Sh*t! Call the police!" sigaw ni Charlie kasabay ng pagkarinig ko ng isang malakas na putok ng bari