Novel & Cerita Moro Philippines

Pumasok sila sa opisina at pinaupo n'ya ito sa kan'yang upoan at s'ya naman ay sa visitor's chair sa harapan nito naupo. "What is the problem papa?" maya-maya pa ay tanong n'ya rito. "Malaki ang problema natin Tyrone, lalo na ang organisasyon sa Pilipinas. You know that Morocco and Philippines is our biggest assets right? At nanganganib ang assets natin ngayon sa Pilipinas dahil sa isang grupo ng mga assassins na nagtatrabaho at ka alyansa ng gobyerno. Gusto nilang buwagin ang organisasyon na pinaghirapan nating buoin ng ilang dekada na," may nahimigan s'yang galit sa boses nito.

biro nito at nagpaalam na. Tamemeng sinundan niya nang tingin ang lalaking lumabas sa pintuan. He's unbelievable. He didn't even give her time to think it over. Mukhang mapapasubo siya sa agent na iyon. Binuksan niya ang envelope at sinilip ang laman. Mapa iyon ng lugar na pupuntahan niya. Nephilim City, formerly Andromida estate is an island that lies near the border of Philippine National territory and part of La Salvacion Province. It is a fast-growing city officially owned and developed by the Andromida family.

The Mourning Habang ang makapal, marumi, at nakasusulasok na itim na usok ay patuloy na pumapaibabaw sa madilim na karagatan ng Manila Bay, ang buong digital na mundo ay tila sumabog sa isang kolektibong sigaw ng matinding pagkabigla at pighati. Sa bawat screen ng telebisyon, smartphone, at naglalakihang digital billboard—mula sa kumikinang na New York Times Square hanggang sa mataong eskinita ng Shibuya Crossing sa Tokyo—iisang balita lamang ang nakasulat sa nagbabagang kulay ng dugo: "CELESTIAL BAND YACHT EXPLODES IN MANILA."

Matagal na niyang hinanap si Cherry, ngunit bigla itong naglahong parang bula. Tinitigan niya ang dokumentong hawak niya—ang huling detalye ng pagbaba ni Cherry. "Philippines." Tanging iyon lang ang impormasyon niya. Pero sapat na ito para magsimula siyang maghanap.

Napakabilis talaga niyang mag-reply. Pagkatapos naming mag-retouch ng make-up, tumulak na kami. Maraming tao at siksikan dahil peak season na. Sari-saring lahi ang naroon. Karamihan ay mga Korean, Chinese, Japanese at mga Amerikano. May mga nahahalo ring Black African. Kilala kasi ang Moalboal dito sa Cebu kaya hindi nakakapagtakang pinapasyalan ito ng mga dayuhan. Nang makapasok na kami ay may sumalubong sa aming babaeng nakauniporme. May nakaimprentang "The Euphoria" sa suot niyang itim na polo-shirt.

Ngiti niyang abot sa kamay ni anika “Nice meeting you sir. Can you understand tagalog sir? Tanong niya kay mr ling “Of course i can understand mrs. monterico, i live in malaysia and there are lot of filipino there that’s why i know how to speak and i understand your language.” Sagot ni mr ling “That’s good. Mabuti po kung ganon, i really appreciate those who are not filipino pero natututong mana galog.”She smiled cheerfully to mr.ling

"Yeah. Nakisuyo ako sa kaniya. Wala akong iniwan na sasakyan dito sa Pilipinas. Inuwi ko na ang sasakyan ko at si Flames sa Turkey noon..." "Oh..." "We need him. Sakto lang. We need at least one witness sa kasal natin..." "Geez. Oo nga pala. Nandito pala tayo sa Pilipinas..." "Yeah. Tara na... Don't mind, Morpheus, mayaman 'yan. Kaya niyang bumili ng pinakamahal na sasakyan ora mismo ngayon... I may not possess overflowing wealth, Elle, but I can sustain you and our family with what I have. Sa aming magkakaibigan, ako ang pinakamahirap..."

Inagaw ko ang kamay kay Kaleb at patakbo akong lumapit doon at diretsong tumingin sa screen ng laptop. “Anong mayroon d’yan?” Saglit akong nilingon ng binata at binalik din agad ang tingin sa screen. “You saw that red dot?” Tumango ako. “Oo.” “Based on the tracker, they’re here in the Philippines, and they are moving from somewhere,” anito. “How does it happen?”

Marahil ay ipinasa niya ang sinusuot niyang maskara sa katabi niya para lituhin ako kung sino ba sa kanilang dalawa ang tunay na namumuno sa kanilang grupo. Makalipas ang isang buwan ay natuklasan ko na hindi pala siya tagarito sa Pilipinas. Lumaki siya sa ibang bansa, sa Russia pero ayon sa tono ng pananalita nito ay para bang hasang-hasa na siya sa pagtatagalog. Kung hindi ako nagkakamali mag-iisang taon pa lamang siya rito sa bansa, kaya paano siya nakakapagsalita ng tagalog na para bang nakasanayan na niya?

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.