In The Philippines Novels & Stories

“Where are we going Mommy? Yaya said that we’re leaving, is that true?” Bumaling ako sa anak ko at saka tumango. “Yes, baby. We’re going to go back in the Philippines.” Natigil ito sa kaniyang ginagawa at kumunot ang noo. “Philippines? That’s the place where Daddy lives right?”

"May sakit daw si alexa." Imporma ni tasia sakanya habang kausap siya sa telepono. "Huh? Dalawin natin siya. Mag-isa lang iyon, hindi maasikaso ni aling martha." Sabi niya na biglang nag alala. Ang mga parents kase ni alexa ay nasa europe. Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas.

sambit pa ng ama niya. She was hurt. Pakiramdam niya ay tinadtad ang puso niya. Nasanay na siya sa Pilipinas at sa pamumuhay roon. The Philippines was nice to her and that land made her heart felt love in the deepest. Doon niya lang napagtanto na kahit isa siyang assassin ay puwede pala siyang umibig nang tapat at totoo. Subalit, ngayon ay nandito na naman siya sa lugar kung saan siya planong ikulong ng kaniyang ama.

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

Pagkamulat ng aking mata ay kita ko si Louis na masayang nakangiti, hindi ko rin maiwasan na ngitian din siya. Tumingin ako sa kalangitan, sa lupa, at sa bawat sulok nito kahit open field ito dahil ito ay babaan ng mga eroplano, iisang bansa rin naman ito. I am finally back in The Philippines.

“Are we still in the Philippines?” Napatingin ako sa aking anak at tumango. “Yes, Love. We’re still in the Philippines.” “The place is giving Switzerland vibes,” he replied. “I didn’t know such place like this exists here in this country.” Me too. Ito ang unang pagkakataon kong makapunta rito sa lugar na ito. Naririnig ko lang ang lugar na ito sa mga balita at nakikita sa internet ngunit hindi sumagi sa isip ko ang magpunta rito.

Pati ang paglaki ni Alie, subrang bilis. “Mommy! Mommy, we're here! They already announced it! We're in the Philippines!” Naalimpungatan ako sa pagyugyog at malakas na boses ni Alie. Antok na antok pa ako nang magmulat ako. The other passengers are already getting their luggage. “Mommy, get our luggage!”

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.