Novel & Cerita Motherhood Statement

Hindi pa man ako tuluyang nakakapasok sa bahay, nang marinig ko ang boses ng aking anak na tila may kausap sa loob. "Bakit ganyan ang titig mo?", "--Hindi ka pa rin ba naniniwala na mama ko si Kate?", bigkas nito na hindi man lang ginalang ang kausap. Ang Michael na 'to, napapadalas yata ang pagiging maangas niya sa iba. "I just can't imagine that a girl like your mom, have a son like you.", "--Masyadong malayo at hindi ako makapaniwala. Mangkukulam sa umaga ang itsura ng mama mo, pero sa gabi, dyosa.",

Sobrang na-appreciate n'ya lahat ng sinabi nito. "Maraming salamat, La. Sa lahat ng suporta kahit ganito ang naging buhay ko. Isang single mother." Saad niya habang walang humpay sa pagdalisdis ang luha sa mga mata. "Walang masama sa isang single mother, apo. Ang importante ay pinanindigan mo at hindi mo pinabayaan ang iyong anak. Andito lang kami ng lolo na laging gagabay at tutulong sa iyo sa abot ng aming makakaya.

She sat beside me and caress my shoulder. "I'm excited, to have a family. Kahit na may parte sa akin na I was driven by the anger and revenge. But motherhood is the best thing that I can experience even I am infertile, thank you for letting me experience that." Napangiti ako sa sinabi ni Miss Jade at huminga ng malalim. Papaano kaya ang buhay ko nito, kung sakali na hindi ko nakasama si Miss Jade sa smoking area. Ang daming pangyayare na hindi mawala sa isip ko ngayon.

Narinig niya ang malalim na pag pagpapakawala ng buntong hininga nito at saka muling nagsalita “My little sugar, gusto kong hindi tayo magkaproblema pagdating kay mommy at sa mga anak ko, kaya sana pagpasensyahan mo na si Mommy.” Hinatak ni Ciara, ang kamay niya mula sa pagkakahawak ni Clarence, “ Wala akong pakialam kahit ayaw man ng mommy mo para sa akin bilang ina ng mga anak mo. Hindi ko iniluwal ang mga anak ko para sa kanya. At mas lalong kaya kong buhayin ang mga anak ko ng hindi umaasa sa yaman niyo. Alam kong mahal na mahal mo ang mommy mo at hindi ako kokontra r'on. Ngunit huwag lang sagarin ng mommy mo ang pasensya ko. Huwag lang siya darating sa punto na kukuwestyunin niya ang ka

Akala ko ay mahihirapan akong sagutin iyon, pero natural lang na lumabas ang sagot sa labi ko, siguro dala na rin na hindi naman ako nagsisinungaling sa mga karanasan ko. “It’s hard lolo, no one prepared me for the cruelty of motherhood, I thought of surrendering a lot of times, but when I look at my daughter, iniisip ko nalang na hindi naman niya hiniling na mabuhay sa mundong ito, kaya responsibilidad ko na bigyan ko siya nang magandang buhay,” Ramdam ko ang pag higpit ng hawak ni Ignacio sa akin kaya naka ngiti ko siyang binalingan.

Magkasabay na pagmamahal. Hindi perpekto ang pagiging magulang. Hindi tahimik. Hindi malinis. Hindi kontrolado. Pero totoo. Buhay. Masaya. May kahulugan. At sa bawat araw na tinatawag niya akong “Mommy”— Alam kong kahit gaano kagulo ang mundo— May isang taong sigurado akong mahal ako nang buo.

Ngumiti ako ng mapait kay Navi. "Baby, I am his mother. It's my responsibility, ayoko na marinig ang iyak ng anak ko, takot na takot na ang anak ko, at ayoko na mas lalong matrauma ang anak ko, so please let me go," saad ko habang ang luha ko ay patuloy na pumatak.

“No one deserves what happened to you, Alexis. But you survived. And we’re here—your sisters in spirit.” “Motherhood isn’t just about strength. It’s about vulnerability, and you taught us that’s okay.” Hindi niya napigilang mapaluha. Tahimik na dumaloy ang luha sa kanyang pisngi habang binabasa ang isa-isang komento. Si Ralph naman ay naupo sa tabi niya, marahang hinaplos ang kanyang likod. “Lex, hindi ka nag-iisa,” bulong nito. “And I promise, I’ll make sure those people will pay.”

Nangunot naman ang aking noo, dahil nagiging madrama ngayon si mommy. "Wala lang po akong choice mommy, kundi ang tanggapin na siya sa buhay ko. Kung hindi sa mga bata at sa paparating pang blessing kung sakali man na buntis nga ako ay nunkang tanggapin kong muli siya sa buhay ko. Dangan nga lang ay ayaw kong lumaki sila na hindi kapiling ang kanilang ama." Seryuso kong sagot kay mommy.

Ang pag-intindi ko at pag-tanggap ay sinantabi ko ang lahat ng naranasan ko, oo, mahirap ang lahat, gumapang ako para maging maayos ako muli, para makarating ako sa r***k ng tanggumpay, at masasabi ko na I am worth it to become a mother to my children. Dahil iniisip ko, dinamdam ko ang sinabi noon sa akin ni Remon na hindi ako bagay maging ina ng mga bata na laman at dugo ko. I am deserving to become their mother, dahil ako ang nagluwal at nagdala sa kanila, and yet he manage to say that I am not worth it.