Mothers Love の小説・ストーリー

Ang pagkakaroon ng bagong pagkakataon ay tila isang makapangyarihang pagkakataon upang mapalawak ang kanyang kaalaman at karanasan. Sa araw ng event, nagbihis si Luna ng simpleng ngunit eleganteng damit. Ang kanyang mga magulang ay hindi na kasama, ngunit ang kanyang tiyahin na si Emilia ay nagbigay ng kanyang suporta sa kanya. “Gusto ko lang na maging masaya ka,” sabi ni Emilia habang tinitingnan ang hitsura ni Luna. “Wag kang mag-alala, sigurado akong magiging maganda ang lahat.”

utos ng kanyang ina. " Ma..." nakasimangot niyang sagot. " But anak... "biglang putol ng sasabihin ng ina nang pinindot niya ang call end botton. Alam na niya kung ano ang sasabihin ng ina. Huminga siya ng malalim at muling ipinikit ang mga mata at tuluyan nang nakatulog sa sofa. Napapailing na lang si Joy sa attitude ni Roxanne towards her mother. Hindi naman niya ito masisisi kung bakit malayo ang loob niya sa kanyang mama.

Ngunit agad ding nawala ang ngiti niya nang makita ang seryosong mukha ng kanyang ama. “Anak… hindi pwede. Nandito ang Tita Aurea mo, at asawa ko siya. Hindi pwedeng dito tumira ang Nanay Grace mo. Naiintindihan mo, ‘di ba?” Malungkot man para kay Wilfred, alam niyang iyon ang tama. Ayaw niyang magbigay ng maling pag-asa sa kanyang anak. Unti-unting naluha si Bridgette. “E, Tay… paano po kami magkikita ni Nanay kung hindi naman pala siya pwede rito?”

Nakakaramdam na naman si Ali na ang kasunod na tanong ay patungkol sa ama nito. “In order to feel the essence of love is to be with someone, whom you can feel uh, safe and calm and most importantly you feel loved.” Sagot ni Ali, pilit na pinapaintindi sa bata kung ano ang pag-ibig na matagal na niyang tinalikuran. “Like how Mama?” Tanong muli ng anak habang sinusuotan niya ito ng seat belt.

Tumawa naman siya ng mahina bago kinalas ang yakap namin saka hinarap ako sa kaniya. "Oo na, hindi na. Kawawa naman n'yan ang apo ko. Bawal ka pa namang maging emotional at ma-stress." Usal niya at marahang pinunasan ng palad ang pisngi ko na puno na ng luha. Pinunasan ko rin ang pisngi niya at sabay kaming natawa. God, I really love this mother of mine. I can't seem to hate her. She's so precious to me, so are my sisters.

“Hindi ko… hindi ko alam kung kaya ko.” “Kaya mo,” he assured, reaching out, covering her hand with his. “For our son. For his happiness. He loves her, Divine. Sobra. And if you love him, then maybe… maybe it’s time you learn to love her too. Or at least, let her be.” At last, the tears fell, streaming freely down her face. Divine had always been the proud matriarch, the woman who never faltered. But in that moment, she was just a mother

Kahit magiging kapalit ng gagawin kong ito ay ang pagkawala ng sarili kong kasiyahan basta madugtungan lang ulit ang buhay ng anak ko. A mother's love has no limit... lahat gagawin niya para lang sa anak niya... Kahit ano pa yun o kahit ano pa ang magiging kapalit ng gagawin niyang yun, gagawin at gagawin pa rin ng isang ina para sa kanyang anak. Napatingin naman ako kay ate Valerie na naghihintay sa magiging sagot ko. "Deal.", I told her then I saw a grin in her lips

Paglabas ko ng kwarto, naabutan ko si papa na puno ng pagmamahal na tumingin sa akin. Lumabi ako at yumakap sa kaniya. “I love you papa. Thank you for everything,” sabi ko sa kaniya. Malalim siyang napabuntong hininga at niyakap ako pabalik. Si mama naman na nakatingin sa amin ay napabuntong hininga nalang din. “I’m gonna miss my daughters,” sabi ni mama. Ngumiti ako at yumakap rin sa kaniya.

Way ni Dad iyon para magkalapit silang dalawa. “Thanks, sweetheart. Ito talaga ang paborito ko sa lahat ng luto mo. The best at nag iisa lang sa mundo.” Pasalamat ni Dad kay Mommy ng lutuan siya ng specialty nitong kabute. Paborito ito ni Dad mga bata pa lang kami. Ayon kay Dad ay lalo niyang minahal si Mommy dahil sa kabute nito, which is alam namin na hindi totoo. We just know how he loves our mother. Si Dad talaga ay bolero pa rin hanggang ngayon. Hindi pa rin ito nagbabago sa paglipas ng maraming taon. He still loves our mother as much as he does. Hindi ito nagbago kahit matanda na sila.

He was just staring at his mother with a stoic face. Nilingon kami ni Asteria. “It wasn't in my plan to love.” Bawat salita niya ay binigkas nang may diin na tila sigurado siya sa kaniyang mga sinasabi. “I didn't know how to, yet after carrying two souls, I learned.” Muling binalik ni Asteria ang kaniyang mga mata sa lalaking humihinga na lang gamit ang mga makina. “Being a mother is a never-ending march. You'll get tripped, yet you would not afford to fall for a wound that your children might get. Your fall is their harm.”