Novel & Cerita Motivation And Inspiration Quotes

"Noon ko na rin ginusto ang propesyon nina Mommy at Daddy. Noon ko lang tinanggap na nakatadhana nga akong maging isang doktor at maglingkod sa marami. Hindi kasi ako katulad ng mga pinsan ko na ipinanganak na gifted at sigurado talaga ang landas sa larangan ng medisina. Na wala na silang second thoughts kagaya ko. Isa din iyong dahilan kaya nahirapan ako." "But because of her, I had confidence. I felt like I could basically do everything because she was with me, because she believed in me that I can do everything. That she would never leave me. Never." "Bigla na lang nag-shoot up ang height ko n'on. I started working out para mas magkalaman ako. The abs didn't just form on their own, you kn

Pero hindi ko rin maintindihan dahil malakas ang nararamdaman kong parang koneksyon habang hinahawakan ko ang bulaklak na ito na mayroong isang fortune cookie na nakatali sa stem gamit ang isang ribbon. "Interesting..." napangiti ako habang tinititigan pa rin ito. "Go ahead, make a wish or question something you want to be answered, or if you just want to feel motivated," she covered her mouth with her hand then she whispered, "Sometimes it's just random quotes I found on the internet, but the good thing is, people loved it. Sometimes people like us just need a sign to do or start something. Maybe you or someone you knew needs it, so open the cookie, see it for yourself," aniya sabay kindat

Syempre, mahirap magmotivate ng tao lalo na kung ako mismo, hindi rin motivated mabuhay. Pero habang tumatagal ako rito, unti-unti, nararamdaman kong may purpose pa pala ang buhay ko. Sabi ni Nina, paminsan-minsan ay ngumingiti na raw ako. Kinakausap ko na raw ang mga tao. Hindi na lang daw si Nina ang palagi kong kadayalogo. Hindi ko iyon napansin... pero natutuwa ako na nagigain ko na ulit ang sarili ko. Nakakainspire kasi ang mga tao rito. Na kahit alam nilang aalipinin lang naman sila ng mga dayuhan kaya sila binubuhay ngayon ay ipinagpapatuloy pa rin nila ang buhay nila. Minsan lang naman daw kasi mabuhay ang tao kaya sinusulit na nila. At isa pa, nagsakrepisyo si Jesus para lang matubo

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

Ito na ang bunga ng lahat ng sakripisyo, lahat ng pagsisikap, lahat ng puyat at pagod sa pinagsasabay na pag-aaral at trabaho bilang kasambahay. Buong pagmamalaki kong tinanggap ang diploma at medalyang isinabit sa leeg ko habang hawak ko ang kamay ni Mama. Siya ang inspirasyon ko para magawa ang lahat ng ito. Pangarap ko kasing maiahon na siya sa pagiging katulong na katulad ko. Gusto kong masabi sa kanya balang-araw na, "Ma, ako na ang bahala."

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

He is my shelter, my only cloud na handang humarang sa mainit na araw. Kahit malayo man kami sa isa't isa ay nandoon pa rin ang pagmamahal. Pinapadama niya sa akin yun everyday. Tumatawag kahit inaantok na, kailangan ng inspiration words kapag feeling stress na ito sa trabaho o pag-aaral, ako ang papasa sa kanya para malaman niya na nandito lang ako sa kanya.

Hindi naman sumalungat si mama sa sinabi niya at ngumiti lang. "Hindi na kailangan, Hon. Masaya na ako sa kung ano mang meron ako ngayon. Masaya na ako na nandiyan ka para sa akin. Kayo ni Athena. At iyang laptop na binili mo para sa akin? Bonus na lang iyan. Mas gusto ko pang sumulat ng walang kahit anong gadgets na gaya niyan basta huwag lang kayong mawala sa tabi ko. Ang laptop na iyan ay gamit lang. Pero kayo? Kayo ang inspirasyon ko. Hindi ko alam kung makakaya ko pang sumulat at ilabas lahat ng piyesa na nabubuo sa utak ko kung wala naman kayo sa tabi ko para i- inspire at i- motivate ako na magpatuloy pa."

Bakit kasi napakagwapo niya? Lumilipad na ang isip ko pero tinatandaan ko pa rin ang sinabi ni tita Rama na... 'Gawin mong inspirasyon at hindi obsession ang isang tao.' "Right," sabi ko sa sarili ko. "What? Right?" Richard asked as he wondering what I am saying. Napaisip din ako. Is he still speaking? "U-Uhmm... s-sinasaulo ko lang po yung mga tinuro ninyo, sir," pagdadahilan ko.

Nag-iwan siya ng maikling mensahe: ‘Ang inspirasyon mo ay nagbibigay liwanag sa iba. Salamat sa pagiging ikaw.’ Nang malaman ni Lennah ang tungkol dito, hindi niya maiwasang maantig. Ngunit sa kabila nito, nanatili siyang maingat. “Bakit ba bigla na lang siyang gumagawa ng ganito?” tanong niya sa sarili habang nakatingin sa liham. “Gusto ko bang magtiwala ulit?”