Tula Tungkol Sa Aking Buhay Novels & Stories

at dahil ito sa Good Novel…🤗 ( THANK YOU “GOOD NOVEL” FOR A WONDERFUL EXPERIENCE AND KNOWLEDGE ) Kaso nga lang…🥺 Tao din ako, may mga problema sa sariling buhay at may mga gawaing bahay…😅 Saka need kong makapag “Pahinga ng utak”...👉🥺👈 Sapagkat… Minsan hindi ako nakakapag update kasi busy nga sa buhay at gawaing bahay…😅

Lalong lumakas ang tawanan nila. Napailing na lamang ako habang nakangiti. Hindi ko namalayang ilang minuto kaming nagkukwentuhan tungkol sa buhay ko ngayon. Tungkol sa pamilya. Sa pag-aaral. Sa trabaho. At siyempre, tungkol kay Ortiz. Hindi ko man ikinuwento ang lahat, sapat nang malaman nilang masaya ako sa buhay na pinili ko.

Nakatingin din siya sa dagat. Naikuwento ko kay Lucas ang tungkol sa aking totoong buhay. Na hindi ako ipinanganak na mayaman at ako ang naging breadwinner ng aming pamilya simula nang maaksidente si Tatay. Naputol ang kaliwang bente ni Tatay kaya hindi na siya makapagmaneho sa inaarkilahang motorsiklo.

Walang puwedeng sumira sa buhay ko! "Mananatiling normal ang buhay ko," bulong ko pa ng ako ay tumungo. "Masaya na ako sa kung anong buhay mayroon ako kaya mabubuhay ako kahit walang kaibigan o manliligaw."

KABANATA 2 MYCA'S POV Akala ko ay walang madadagdag na sakit ng ulo sa buhay ko. I am already aware of how boring my life to other people. I always work and work and all I think about is my resorts. Kung pwede lang pakasalan ang trabaho ay noon pa lang ako nagpatali. Pero hindi ganoon ang buhay. I am trying my best to intermingle with everyone. That is the most crucial thing I need to learn for the sake of my business. Kaya kahit ayaw kong nakikisalamuha sa iba para magkaroon ako nang tahimik na buhay ay hindi ko naman mapigilan ang aking sarili.

Ayokong maka abala sa kani kanilang mga Buhay. "May tanning na ang Buhay ko at may ilang buwan nalang ako para mabuhay". Habang iniisip ko ang aking sekreto ay ang takot naman sa aking puso. Takot na mamaalam sa mundong ibabaw. Binuksan ko ang aking bintana at huminga ng malalim.

Tila paulit-ulit na bumalik sa utak ko ang sinabi niyang 'yon. Paano ako magiging masaya kung mag-isa na lang ako sa buhay? Paano ako magiging masaya kung alam kong nasa panganib pa rin ang buhay ko at walang kasiguraduhan ang aking kaligtasan? At paano ako magiging kampante kung ang mga taong nakapaligid sa'kin ay hindi totoo. Mga taong pumatay sa mga magulang ko.

At kung ano ang meron sila ngayon— ay hindi sagot sa nakaraan, kundi resulta ng lahat ng pinagdaanan nila. — At sa huli, ang buhay ay hindi isang kwento na kailangan mong tapusin. Hindi ito isang libro na may huling pahina. Ito ay isang tuloy-tuloy na daloy— ng mga araw, ng mga sandali, ng mga desisyon na paulit-ulit mong pinipili. — At habang nagpapatuloy ang daloy na iyon, hindi mo na kailangang hanapin kung saan ka patungo.

Kaya kung titignan kami ngayon ay kaming dalawa ni Tita ay nasa gitna at nasa gilid namin ay ang lalaki namin sa buhay. Habang hinihintay namin ang order namin ay saka kami nakapagkuwentuhan tungkol sa ganap na sa mga buhay namin, at puro ngiti at saya ang makikita sa mga mukha ng mga narito dahil sa mga nangyayari sa buhay ng isa't isa. "Unti na lang at malilibot na namin ang buong mundo," sabi ni Tita at natawa pa ito nang mahina.

“Kung hindi ko nakilala si Luna noong isang buwan, hindi ako magiging ganito. Siya ang naglaan ng oras para aliwin ako.” "Akala ko ay nakaraan na ang lahat, na sa wakas ay makakabuo na rin ako ng bagong pahina sa aking buhay nang mabawi ko ang aking pagnanasa sa buhay. Kaya, bumili ako ng bagong bahay para sa aking ina para sa kanyang pagreretiro. Ako ay…nakahanap pa ako ng mas maganda at mas matatag na kita.”