Music Artist Quotes Novels & Stories

Ang daming pinapasoot sa'kin ni Lino samantalang noong gabing umuulan, tinanggal niya lahat ng soot ko. Hindi naman talaga ako magaling sa painting pero p'wede ko namang subukan. Sa art talaga ako nabobobo. Sobrang hina ko diyan. Sa music nga, pinilit ko lang matuto. I just need to be resilience in practicing. Baka magawa ko rin sa painting? I don't think so. "Ano iyan?" natatawang tanong ni Lino nang makita ang painting ko. Hindi ko rin maintindihan. Sabi ko na nga ba, I'm hopeless.

Huminga ako nang malalim at pinag-isipang mabuti ang isasagot ko. “Life doesn’t stop,” sabi ko. “We all go through pain. Pero bilang artista, trabaho naming magkuwento ng pag-asa. At bilang tao, deserve din nating sumaya ulit. Lalo ngayon, masaya na ako ulit sa piling na bagong mahal ko,” sagot ko at saka ako tumingin sa katabi kong si Aleron. Dahil sa sinabi at ginawa ko, sumigaw na naman ng malakas ang mga tao. Marami ang kinilig.

Give comfort and happiness to people through music. Music became my way of communication. It’s my way to spread the message I wanted to convey. There’s this thing called the language barrier that stops us from communicating. But through music, no matter what language you speak, or where you are, music brings us together. I love feeling the emotions I feel whenever I perform repeatedly. I wanted to feel all of those over and over so that when the time comes when I get to see Leana again, I can describe it to her in all detail. Because if we meet again somewhere, that would be the first thing I’d tell her.

Isang tahanan para sa mga musikero at singer-songwriters na tulad ko pero sa pagkakataong ito, hindi na nila kailangang magtago ng identity. Napahawak ako sa dibdib ko at napangiti. Ito na talaga. Slowly, pero surely. Gagawin kong mas malaki pa ang AMS. At hindi lang ito para sa akin, kundi para rin sa lahat ng nangangarap ng parehong bagay.

"Wala akong intensyon na mang-insulto. Totoo lang talaga lahat ng sinasabi ko, pero sanay lang kaming maging prangka sa pinanggalingan ko, habang kayong mga artist sa lugar ninyo ay mas pinapakita ang integridad ninyo.” "Hindi ako magsisinungaling—ang mga artist mula sa lugar ninyo ang may pinaka iskandalosong buhay sa personal, pero kahit papaano ay responsable pa rin kayo sa trabaho ninyo. Samantalang ang mga artist naman sa amin… bukod sa personal na buhay nila, hindi man lang sila makapagbigay ng maayos na opening speech. Naka-dub pa ang lahat pagkatapos ng concert, at sobrang karaniwan ng lip-sync. Kaya sanay na ako."

One good thing na rin na alam ko mag piano and with that I compose a lot of songs very good ones actually. Whenever I feel like writing, I compose. Hindi naman sa pagmamayabang sa lahat ng na compose ko lahat ng yon ay sumikat. Ate, told me na pinag aagawan nga daw ngayon ng mga Artista na sila ang kumanta ng newly compose ko. Pero knowing me, alam niya hindi ako basta basta namimili ng kanta ng gawa ko. Dahil in every song na ginagawa ko. Gusto ko parehas kami ng insight at feelings ng artist.

Napako ang tingin ko sa sikat na artista sa may hindi kalayuan. “Hindi mo naman sinabi na may mga kakilala ka palang mga artista,” sabi ko kay Vince nang umalis na ang kausap niya. Lumingon siya sa akin. “Pwede ba akong magpa-autograph sa kaniya?” Kunot-noong sinundan ni Vince ng tingin ang artistang tinutukoy ko. “I can give you my autograph if you want. Why would you ask for that asshole’s signature when you can have mine?”

Kung sabagay, maganda para sa mga career nilang dalawa kung gusto silang makilala ng isang makapangyarihang tao. Wala siyang ideya na may iba palang intensyon si Master Miller hanggang sa matapos ang pag-uusap nila. Nagdilim ang kanyang mukha at nagsalita siya, "Master Miller, anong gusto mong sabihin? Iniisip mo ba na mga pokpok kami? Mga artista kami—kumakanta kami at sinasakripisyo namin ang mga sarili namin para sa sining. Bakit hindi ka na lang humanap ng iba imbis na kami ang utusan mo na gawin yun?"

“Hindi lang ’yong music na galing sa musicians. I mean ang music ng saya, ng tawa, ng buhay na talagang buhay.” Hinaplos niya ang salamin ng frame, dahan-dahan. “Minsan iniisip ko, baka tama na. Maybe it’s time to see her again. These years… I think they’re enough, don’t you think?” “Sir Gerardo…” bulong ko, halos hindi lumalabas ang boses. Hindi ko alam kung ano ang tamang sabihin.

“Salamat ulit sa pagtulong mo sa akin, ngayon ay pantay na tayo. Tinulungan kita noon at tinulungan mo ako ngayon, wala na tayong utang sa isa’t-isa.” “Uhmm, okay. Pasensya na kung hindi kita nakilala, hindi kasi ako mahilig sa mga artista.” Paliwanag ko lalo na at ayaw ko talagang nakakarinig ng mga balita tungkol sa mga artista dahil…