Novel & Cerita Natural Disaster Survival

Without hesitation, I pulled the trigger on the people I knew weren’t my own men. May mga nadadaanan akong mga tauhan ko na nakahandusay na sa sahig pero wala akong pakialam doon. That’s normal in this world. Every second in this dangerous world feels like walking on the edge of a cliff, you never know when you will fall.

“Kailangan nating ilipat ang mga matatanda at bata sa mga ligtas na lugar, itago ang mga mahahalagang gamit, at ihanda ang mga pasilidad para sa mga biktima ng bagyo. Ngunit hindi lamang iyon – kailangan nating protektahan din ang mga puno, taniman, at hayop na maaaring maapektuhan ng bagyo.” Agad na nagsimulang magtrabaho ang mga tao. Ang mga lalaki ay nag-aayos ng mga bahay at nagtatayo ng mga pader para pigilan ang baha, habang ang mga babae ay naghahanda ng pagkain, tubig, at mga gamit para sa mga mamamayan. Ang mga kabataan naman ay tumutulong sa paglilipat ng mga matatanda at bata sa mga sentro ng pagtitipon, at nagbabantay sa mga hayop na ililipat sa mga ligtas na lugar.

“We’ll share the bed. But don’t think anything of it. This is just for survival.” Napalunok ako habang nakatingin sa kaniya sa ilalim ng liwanag ng kandila. Survival. Iyon ang sabi niya. Pero habang naririnig ko ang lakas ng ulan sa labas at ang bilis ng tibok ng puso ko sa loob, alam ko na ang gabing ito ang magbabago sa lahat ng pader na itinayo ko laban sa kaniya. Dito, sa gitna ng bagyo, wala kaming ibang pagpipilian kundi ang maging totoo sa isa’t isa... isang bagay na mas nakakatakot kaysa sa kahit anong landslide.

Sa kanyang isip, libu-libong plano ang umiikot nang mabilis mga ruta, backup identities, emergency funds, at kung paano nila mapoprotektahan ang kanilang pamilya mula sa paparating na bagyo. Tinawagan niya ulit ang kanyang pinakamatapat na contact sa Switzerland. “Double the security. May paparating na hostile team mula Maynila. Ihanda niyo ang medical team para sa buntis. At siguraduhin niyong walang makaka-trace sa amin. Kahit anong mangyari, protektahan niyo sila. Lahat ng kailangan, gastusin niyo.”

“Sige, pero bilisan mo. Marami pang pasyente na kailangan asikasuhin.” “Naiintindihan ko, salamat!” Walang sinayang na sandali si Natalie. Tumalikod na siya at tumakbo. Ang paligid ng rescue area ay maihahalintulad sa isang bagyong puno ng takot at pagdadalamhati. Maitim ang usok na humahalo sa hangin at humahalo sa nakakasulasok na amoy ng nasusunog na debris at kemikal.