Barely Survived Novels & Stories

Sa dami ng tao rito. Hindi ko maikakailang mas kampante ako kapag nasa tabi ko siya. Pero ayoko rin namang magmukhang dependent. Kaya ngumiti ako. "I'll survive." Bahagya siyang natawa. At ewan ko kung bakit... Pero parang gumaan agad ang aura niya. "Good." Tumayo siya. Pagkatapos ay bahagyang yumuko sa akin.

“H-Hi?” Dumaan ang hindi maipaliwanag na ekspresyon sa mukha ng lalaki at nabigla siya noong inilang hakbang lang nito ang pagitan nilang dalawa bago siya nito ikinulong sa mahigpit na yakap. “You're alive. You didn't leave me, Ame. Thank you for surviving the accident,” paulit-ulit nitong bulong sa kanya na hindi naman niya maintindihan.

And there, I went between life and death. Buong akala ko ay mamamatay na ako. Inisip kong mas magandang nangyari na lang 'yon kaysa sa nabuhay pa ako. I don't even know why I still survived. Adrianna looked very happy when I woke up from a deep sleep while I couldn't. She stayed by my side, which I should appreciate, but I felt nothing. No one knows my reason why I feel this way except me….or she really has an idea but just can't face it?

tanong ni Papa kay Edric. “Yes po,” sagot ni Edric. “I survived because of the kindness of people I barely knew. They took me in and gave me the chance to fight back.” Nagpatuloy ang usapan namin, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang pag-unawa ng mga magulang ko sa sitwasyon.

Anyway. I immediately check my phone and there are a lot of phone calls and text from Mika-chan, Minho, and of course Vladmir [aka. Mikey]. Inuna kong sagutin si Mika-chan, then Minho. I'm happy that Baji survived. So did my blood actually revived him?! He's still laying unconscious tho, but he's finally fine. Isesend ko na sana ang message kay Minho ng biglang magring ang phone ko. Uh oh, may tumawag.

Parang may nakatagong kahulugan. Parang hindi simpatiya ang naroon kundi pagkadismaya. “What?” Napakurap siya. “I mean...” Bahagya siyang natawa. “Dahil sa tapang niya.” “She survived.” “Yes.” “That’s the word.” “She is so brave.” Ngunit huli na. Narinig ko na ang unang sinabi niya. At hindi iyon mawala sa isip ko. Hindi siya madaling mamatay.

Maya-maya'y huminga siya ng malalim at napapikit ng mariin. "How did you survive?" Dinilat niya ang mga mata niya at napatingin sa mga ito. "Your tito Daniel help us. We're with you nang ma-coma ka. May natamaang organ ang bala na tumama sa iyo kaya naging delikado ang kalagayan mo. When you woke up ay don lang kami umalis matapos masigurong maayos na ang lahat at nasiguro ang kaligtasan mo," ang mama niya ang sumagot.

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

The video stops when all the doctors assisted me immediately. "Pilit ulit silang pinaglalayo. Pero ang puso. Ito pa rin ang nasusunod. Klara is really a fighter. I wonder kung ilang buhay pa ang meron siya after she survived from her critical illness and the car accident. Hindi pa talaga siguro siya pwedeng mamatay dahil may unfinished business pa siya dito sa mundo natin." Pumalakpak ang mga tao, bakas sa namamasang mga mata nila ang awa sa ikinuwento ni Brianna na buhay ko.

“L-Lara… I-I’m sorry. H-hindi ko sinasadya. I’m just happy to see you alive and—“ “Of course I’m alive, Jace. Why wouldn’t I be? Dahil pinagtabuyan mo ‘ko, dahil iniwan mo ‘ko, mamatay na ‘ko gano’n ba? Please, don’t be delusional. I am not that easy to surrender. And yes, I survived not because of you but because I needed to for myself.” “Lara—“ “Tumabi ka! I don’t want to talk to you. Aalis na ‘ko!”