Barely Survived Novels & Stories

Ngunit walang krisis. “Hindi ka pa rin sanay sa calm, ano?” tanong ni Nathan mula sa kusina. Tumingin siya rito, bahagyang natawa. “Parang may hinahanap akong problema.” Lumapit ito at umupo sa tabi niya. “Maybe you’re not looking for a problem. Maybe sanay ka lang sa survival mode.” Napaisip siya. Survival mode. Ilang taon ba siyang nasa ganoong estado? Laging handa sa impact. Laging naka-brace para sa susunod na hamon. Laging may contingency plan para sa betrayal, backlash, o pagkakamali.

Hindi pa rin okay ang katawan ko pero wala na akong pakialam. Mas masakit yung nawala. At hindi na ako papayag na may sumunod pa. Sa gilid ng kama, maingat kong inilalagay ang ilang gamit sa bag. Kaunti lang. Yung kailangan lang. Wala nang luho. Wala nang arte. Survival na lang. Narinig ko ang pag-click ng pinto. Pumasok si Javier. Diretso ang lakad.

Sa dami ng tao rito. Hindi ko maikakailang mas kampante ako kapag nasa tabi ko siya. Pero ayoko rin namang magmukhang dependent. Kaya ngumiti ako. "I'll survive." Bahagya siyang natawa. At ewan ko kung bakit... Pero parang gumaan agad ang aura niya. "Good." Tumayo siya. Pagkatapos ay bahagyang yumuko sa akin.

“H-Hi?” Dumaan ang hindi maipaliwanag na ekspresyon sa mukha ng lalaki at nabigla siya noong inilang hakbang lang nito ang pagitan nilang dalawa bago siya nito ikinulong sa mahigpit na yakap. “You're alive. You didn't leave me, Ame. Thank you for surviving the accident,” paulit-ulit nitong bulong sa kanya na hindi naman niya maintindihan.

And there, I went between life and death. Buong akala ko ay mamamatay na ako. Inisip kong mas magandang nangyari na lang 'yon kaysa sa nabuhay pa ako. I don't even know why I still survived. Adrianna looked very happy when I woke up from a deep sleep while I couldn't. She stayed by my side, which I should appreciate, but I felt nothing. No one knows my reason why I feel this way except me….or she really has an idea but just can't face it?

tanong ni Papa kay Edric. “Yes po,” sagot ni Edric. “I survived because of the kindness of people I barely knew. They took me in and gave me the chance to fight back.” Nagpatuloy ang usapan namin, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang pag-unawa ng mga magulang ko sa sitwasyon.

Ang tanging bagay ay nagkaroon pa ako ng ilang mga bagong peklat na sumasakit sa aking puso at kaluluwa. Dumadaan ako sa mga araw sa ulap. Namumuhay lang ng manhid. Lumipas ang oras at mga bagay dahil hindi naman talaga ako nabubuhay. Nakasurvive lang ako. Pagkuha ng bawat araw ng paisa isa.

Nahihirapan pa silang pumasok sa loob dahil gate pa lang ay marami na, ano pa kaya kapag pinasok na nila. May ilang survivors muli ang tinulungan ng mga sundalo sa pag baba habang ang mga tao ay nagsisiksikan at hindi mapakaling tingnan kung kasama ba dito ang mahal nila sa buhay. Halos magulantang ang lahat ng makita ang isang babae na nakatulala lamang na bumababa at punong puno ng sugat at dugo. "What do you think happens to her?"

Anyway. I immediately check my phone and there are a lot of phone calls and text from Mika-chan, Minho, and of course Vladmir [aka. Mikey]. Inuna kong sagutin si Mika-chan, then Minho. I'm happy that Baji survived. So did my blood actually revived him?! He's still laying unconscious tho, but he's finally fine. Isesend ko na sana ang message kay Minho ng biglang magring ang phone ko. Uh oh, may tumawag.

PORTIA POV Habang nakaparada ako ngayon sa gilid nang kalye ay panay naman ang pagsesearch ko ng mga ways of surviving in life. Alam kong weird pero naghahanap ako ng mga payo sa social media kung papaano magsurvive nang nag-iisa. Iyong tipong budget friendly survival. Iyon ang hinahanap ko.