Nobelang Pilipino の小説・ストーリー

tila nangangarap pang dagdag nito. Napapailing na lang si Annabelle sa pinagsasasabi ng kaibigan. “Jen, FYI, ang sabi-sabi din, kilala ang mga Manileño sa pagiging babaero. Kasi nga ’di ba, ’di hamak na mas maraming magaganda at modernong babae doon. Liberated din daw ang mga ’yon. Maghahanap pa ba sila sa tagong probinsiya? At kung makakahanap man, ang tanong, seseryosohin kaya nila? Sis, hindi naman sa dini-discourage kita na umibig sa Manileño, iwasan mo lang ang masyadong umasa. Ayaw ko lang talagang mabiktima ka ng mga ganyan. Mabuti na ’yong sigurado. Palangga tika, e.”

"Magkapatid tayo, huwag ka nang masyadong pormal." Nagbanggaan sila ng baso nina Danilo at Janella at sabay-sabay itong inubos. "Sige na, Ma'am Maribel, lahat tayo, kain na," aya ni Danilo. "Anton, napakaganda naman ng nobya mo," biglang sabi ni Pilar. Sasagot sana si Maribel upang magpaliwanag, ngunit naunahan siya ni Anton. "Siyempre. Mataas ang standards ko."

natatawa kong sagot sa kay Gabriel. "You mean Mom, umuwi na sa Pilipinas ang Tito Roldan namin? I mean hindi ba at Ninong namin siya ni Miracle sa binyag? Iyun po ba yung gay niyo na friend na nasa new york na naka-base?" tanong naman ni Christian. Agad naman akong tumango.

Noelle "Anong sinabi mo? Totoo nga na nag-asawa ka na?" Hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Tito Vergel. Kitang-kita sa mga mata niya ang pag-aalinlangan, para bang pilit niyang hinahanap ang butas sa sinabi ko. Akala niya kanina na si Atty. Santander ang asawa ko, pero heto’t hindi pa rin siya kumbinsido sa rebelasyong binitiwan ko.

LORIE LOVE “Ninong?” “Ikaw, ikaw ang ninong ko!” “Inaanak mo po ako!” sigaw ko sa lalaking nakatayo sa labas nitong mall. “Who are you? What are you talking about?” tanong niya sa akin habang nakakunot ang noo niya. “Hindi po ako nagkakamali. Ikaw po talaga ang ninong ko.” nakangiti pa na sabi ko dahil masaya ako. “Fvck! Nagkakamali ka lang yata, Miss. Ang bata ko naman para maging ninong mo,” sabi niya sa akin.

Naalala niyang na kay Nayeli pala ang contact number ng lalaking iyon at sinabi sa kanya ni Nayeli na Villanueva din ang apelyido nito. Kaagad niyang sinearch sa internet ang pangalang ‘Noah Villanueva’ at lumalabas na ito ay isang CEO ng isang sikat na kumpanya– Ang Soler Group. Ano naman kaya ang mahalagang sasabihin ng mommy niya sa CEO na iyon? Si Nigel– nang marinig ang pangalang ‘Noah’ ay sumunod sa mommy niya sa kwarto.

Baka anak ng isa sa pamangkin niya? Napatingin naman ako sa bata, may hawak itong lobo. Ang gwapong bata! Mahaba ang buhok niya na parang usual gupit ng mga lalaking koreano. Siya siguro 'yong may birthday? Ang nakalagay kasi sa caption nitong photo ay "Belated Birthday, Baron! Isang buwang late!" with crying and laughing emoji. Inalis ko na ang story na iyon at chinat ulit ang pamangkin ni Mama pero makalipas ang ilang minuto ay wala pa rin. Kaya in-archive ko na at pabalyang tinabi ang phone.

Huminga nang malalim si Nico at muling tumingin sa paligid. “Una sa lahat,” sabi niya, “Nais ko munang magpakilala ng maayos sa inyo.” Yumuko siya ng bahagya. “Ako ni Nicolai Alcione. Ako ang punong imbentor sa aming bayan ng Ignus.” “Ang punong imbentor?” gulat kong tanong. “Ngunit mukhang magkasing-edad lang tayo!”

sabi ni Gener. "Sigurado po kayo? Sobrang dami nito. One hundred thousand lang po ang hinihingi ko," nahihiyang sabi ng dalaga. "Fabian Family deserves a reward for taking care of you. I know you love them pero kailangan mo silang iwan. I hope you understand that you are a Torquero and will be forever Torquero."

sabi ko naman ng masagot niya ang tawag. "Sa pagkakaalam ko sir, matagal ng wala sa pilipinas si Philip. Nag iisa siyang anak na lalaki ng yumaong kapatid ni Mr. Montenegro. Nag aaral siya sa ibang bansa kaya walang nakakilala sa kaniya na maaring tagapagmana ngunit ang huling balita sa kaniya ay uuwi siya para sa CEO Declaration ng Montenegro Group of companies dahil magreretired na si Mr. Montenegro" Mahabang paliwanag sa akin ng assistant ko.