Nowhere To Be Found の小説・ストーリー

Sa ibabaw noon ay nakapatong ang isang liham. Asterelle was nowhere to be found. Asterelle left him.

Ang sakit. Walang maipaglalagyan ang sakit na kaniyang nadarama ngayon. Nagmistula siyang isang bata na parang nawawala sa gitna ng maraming tao. Hindi niya mahanap ang daan at kung saan siya pupunta, nawawala siya. Nalilito. Saan ba siya dapat lumugar ngayon? Saan... T-trie... Kumuyom ang kaniyang kamao.

- wala ako sa mood magsalita "Kseniya, pwedy bang dumaan ka sa likod ng amphitheater building, may nakapagsabi kasi na binubogbog daw si Gian nung mga transferee."- napatigil ako sa paglalakad dahil nasa may bandang amphitheater building na ako "Si Fuertes? Anong klaseng concern yan Beau."- natahimik naman sa kabilang linya "Daanan mo na lang, okay?"- bigla naman ako nitong pinatayan ng tawag kaya wala na akong nagawa

Kabanata 166 Napatitig si Jam kay Clint nang dilat na dilat ang mga mata. Hinanap niya sa mukha nito ang kahit katiting na bakas ng biro. Pero wala. Seryoso ito. Bigla niyang naunawaan ang sitwasyon niya. Nasa isang lugar siyang hindi niya kilala. Wala siyang cellphone signal, walang internet, at wala ni isang kakilala sa paligid.

Pagkatapos nu'n, lumipad na ang malaking paru-paro at nagpakalayo-layo, until it blurred my vision. "Ma'am??? Totoo po ba 'yon?", untag sa akin ni Bea. Nawala sa isip ko na nandito pala siya at naghihintay sa akin kasi sabay kaming uuwi. "Nakaka-touched naman po ma'am. Napaluha tuloy ako kanina, habang kinakanta niyo po 'yong kanta. Ano pong title nu'n ma'am?" "It's Not Goodbye, nak."

Buti na lang talaga at hindi pa siya nakakauwi sa kanila. Habang naghihintay kay Manong Jose ay naupo ako sa bench na nasa may parking area at habang nakaupo ay nagviview ako ng mga i* stories ng mga friend ko. Nadaanan ko ang i* story ni Kent Liam. It was the parking area of our university. Lumingon ako sa pali*id para hanapin siya. Pero hindi ko siya makita. Si*uro ay nakauwi na yun o kaya ay napadaan lang dito sa parking area. Tumayo ako at naglakad lakad baka sakaling makita ko siya.

Ani pa nito sa akin. "Napatawa, na lamang ako sa sinabi ng akin pinsan. 'Nang makarating, ako sa lugar kong saan nag shooting ang team nina Marfa.. Nakita ko si Selena kasama ang mga kaibigan, nito. Hinanap ko sa paligid si marfa ngunit hindi ko ito nakita. Kaya nag pasya ako lapitan ang mga kaibigan ni Marfa, upang tangunin? kong na saan, ang naturang dalaga."

Bumungad ako at sumandal sa swivel chair na aking inuupuan, blanko akong tumingin sa mga papel na nasa harapan ko ngayon. Hindi ko magawang tumanggap ng mga kaso ngayong nawawala si Dasha, gusto ko kasing magfocus sa paghahanap sa kaniya. Pero kahit anong pagpupuyat ang gawin ko, wala pa rin akong mahanap na lead kung sino ang may pakana noon at kung nasaan siya. Hindi kami sigurado kung nasa kaniya ba ang cellphone niya ngayon pero hindi naman namin malocate ang location niya kaya malabong hawak niya ang kaniyang cellphone o dala.

baka kaya pa. Inangat ko ang tingin ko sa paligid. Sobrang tahimik, no one is here. Walang Anica... walang Hailey... walang Lami... walang Sele... walang Denver... walang Chave... walang Neejan. No one is here to comfort me and no one know that I need one.

“Tell me your location. Ako na ang pupunta sa ‘yo para hindi na tayo magkaligawan pa sa parang maze na club na ito sa daming pinto at lagusan.” I puffed out some air. Hindi ko pwedeng sabihin kung nasaan ako at kahit pewede ko pang sabihin ay hindi ko rin magagawa dahil ako mismo ay hindi rin alam kung nasaan ba ako. Ni hindi ko nga alam kung nasa building pa ba kung nasaan ang Oblivion kami ni Ice naroroon o nasa ibang area na.