Nowhere To Be Found Novels & Stories

Mukhang kailangan niyang mag-absent ngayong araw. Nag-inat siya bago muling sumakay sa kanyang motor at mabilis iyong paandarin “Where the hell are they?” Usal niya ng hindi makita sa kalsada ang sasakyan nila Nathan Binilisan niya ang pagpapaandar ng motor pero hindi niya talaga nakita ang mga ito. She even go to the bar where they'll go but they are not in there. Kumunot ang kanyang noo.

Damn those people who built it and damn this head of mine for not using it to find where Kastiel is, I'm running out of time. --

Isama mo na sa listahan si Ivy! I don't know what to do anymore. I quit my job, and I'm confused. I don't know what to do anymore. Kaya bago pa ako mawalan ng bait sa sarili ay isa-isa kong pinasok ang iilang damit at gamit ko sa luggage. I don't know where to go. I just want to go somewhere where no one knows me. I want to go to a place where I can find my peace. . c.m. louden

Narinig ko na lamang ang kanyang sasakyan na lumabas ng gate at umandar papa-alis. Nang mag gabi at kakatapos ko lang mag linis ng buong bahay ay pagod akong umupo sa sofa. I miss Doña Lecia, kung nandito lang siguro siya ay may mapag sasabihan ako ng sama ng loob. Siya na lang ang kakampi ko ngayon, ngunit nasa malayo siya, nasa California siya at nag papagaling.

Tawanan at walang humpay na paglalaro ang ginawa nila ditong tatlo. But now it’s quiet—and it seems like it never happened. Kumunot ang noo niya ng hindi niya mahanap ang cellphone niya. Tinaktak na niya ang cellphone niya pero wala talaga ito sa sling bag niya. Nagmamadali siyang lumabas ng silid—pero napahinto din ng magkabanggan silang dalawa ni Nerissa dahilan para malaglag ang cellphone na hawak nito.

Hanggang ngayon ay pilit pa rin nilang inaalam kung sino ang walang awa na pumatay rito. At ang araw na natagpuan ang walang buhay na si Casper ay ang araw rin na nawala si Zeri. Tumakbo ito paalis at kahit kailan hindi na bumalik. Hinanap nila ito, ginamit nila ang koneksyon pero bigo rin sila. Hindi nila ito natagpuan. Walang bakas nito ang naiwan kahit saan.

Hindi natutulog ang mga monitor. Hindi tumitigil ang pag-scroll ng data. Hindi humihinto ang paghahanap. At sa gitna ng lahat— isang pangalan ang hindi nawawala sa system. Isang pangalan na walang lokasyon. Walang pattern. Walang error. Heidi. At habang ang mundo sa paligid ay unti-unting bumabalik sa normal— isang bagay ang sigurado. Ang katahimikan na ito—

Pero bakit ba n'ya hahayaang pagtawanan pa s'ya nito. Hindi pwede! "Kanina ng magpunta ako ng restroom na-curious na akong hanapin sila sa paligid. Nagpunta ako ng Canteen dahil malapit na ako doon. Subalit wala na doon ang iyong nobya, naglakad-lakad ako at nagbakasakali na makita sila sa paligid. Alam mo kung saan ko sila natagpuan? Kung saan naroroon din ang mga magkakapareha habang nagsosolo sa dilim. Siguro naman alam mo kung saan ang lugar na iyon?" Pagpapatuloy nito na hindi nagpaawat sa kanya.

Oliver Inisa-isa namin ang bawat sulok. Ang bahay niya—walang tao. Ang apartment ni Kai—walang sumasagot. Ang mga lugar na madalas naming puntahan, ang mga sulok ng mundo na naging saksi sa mga sikreto namin. Wala. Parang naging bula ang lahat. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang tinawagan. Laging voicemail. Ang mga text, walang seen. Patay ang location services niya.

Madilim ang mga mata. “Where is she?” tanong niya. Tahimik. Walang sumagot agad. Dahil alam nilang— Hindi na ako yung madaling hanapin. At habang pinagmamasdan niya ang ebidensya… May isang realization na hindi niya kayang takasan. Hindi na ako nawawala. Hindi ako nagtatago. “And somewhere in the city, Torren realized I wasn’t hiding. I was hunting.”