Nowhere To Be Found Novels & Stories

My cousins aside of Clay stayed besides me while looking for the beetches. "I forgot my phone at my car," I said when I look for it to my Dior Black Saddle Calfskin Bag. How can I look for them with this crowd? O freaking geez! "Dito ka muna Insan. Ako na maghahanap sa kanila," ani Clay na mabilis tinungo ang mataong lugar. Naiwan naman ako sa gilid which is not too crowded. This is my first bar hopping since I came back. I miss this kind of atmosphere, it's more fun.

Narinig ko na lamang ang kanyang sasakyan na lumabas ng gate at umandar papa-alis. Nang mag gabi at kakatapos ko lang mag linis ng buong bahay ay pagod akong umupo sa sofa. I miss Doña Lecia, kung nandito lang siguro siya ay may mapag sasabihan ako ng sama ng loob. Siya na lang ang kakampi ko ngayon, ngunit nasa malayo siya, nasa California siya at nag papagaling.

Pero bakit ba n'ya hahayaang pagtawanan pa s'ya nito. Hindi pwede! "Kanina ng magpunta ako ng restroom na-curious na akong hanapin sila sa paligid. Nagpunta ako ng Canteen dahil malapit na ako doon. Subalit wala na doon ang iyong nobya, naglakad-lakad ako at nagbakasakali na makita sila sa paligid. Alam mo kung saan ko sila natagpuan? Kung saan naroroon din ang mga magkakapareha habang nagsosolo sa dilim. Siguro naman alam mo kung saan ang lugar na iyon?" Pagpapatuloy nito na hindi nagpaawat sa kanya.

Tawanan at walang humpay na paglalaro ang ginawa nila ditong tatlo. But now it’s quiet—and it seems like it never happened. Kumunot ang noo niya ng hindi niya mahanap ang cellphone niya. Tinaktak na niya ang cellphone niya pero wala talaga ito sa sling bag niya. Nagmamadali siyang lumabas ng silid—pero napahinto din ng magkabanggan silang dalawa ni Nerissa dahilan para malaglag ang cellphone na hawak nito.

Hanggang ngayon ay pilit pa rin nilang inaalam kung sino ang walang awa na pumatay rito. At ang araw na natagpuan ang walang buhay na si Casper ay ang araw rin na nawala si Zeri. Tumakbo ito paalis at kahit kailan hindi na bumalik. Hinanap nila ito, ginamit nila ang koneksyon pero bigo rin sila. Hindi nila ito natagpuan. Walang bakas nito ang naiwan kahit saan.

Hindi natutulog ang mga monitor. Hindi tumitigil ang pag-scroll ng data. Hindi humihinto ang paghahanap. At sa gitna ng lahat— isang pangalan ang hindi nawawala sa system. Isang pangalan na walang lokasyon. Walang pattern. Walang error. Heidi. At habang ang mundo sa paligid ay unti-unting bumabalik sa normal— isang bagay ang sigurado. Ang katahimikan na ito—

sigaw ko, pero umalingawngaw lang ang boses ko sa buong lugar. It gives me goosebumps, hearing my own voice in nowhere. It's like, I was abandoned in a place where I see nothing but blurred lights and neverending horizons. Weird. Anong lugar kaya ‘to? Saang lupalop ng mundo makikita ang lugar na ‘to? Bakit wala akong alam tungkol dito. “Elize! Where are you?!”

Damn those people who built it and damn this head of mine for not using it to find where Kastiel is, I'm running out of time. --

There was no definite plan, basta, magsasama sila. Habang papalapit sa Amity, wala na ring tigil sa pagkabog ang dibdib niya. Alas kwatro na at mukhang wala nang katao-tao sa Amity. Iisang sasakyang na lang ang nakaparada sa labas. The minute na nasa loob na siya ng bakuran ng establishment, bumukas ang sasakyan at umibis si Mr. Castro.

nasasabik akong puntahan ang isang lugar na hindi ko matukoy kung ano at saan. At ang napakalaking tanong... Bakit?? Patuloy lang ako sa paglalakad na para bang saulo ko ang bawat daan at sulok ng building na 'to. Hanggang sa kusang tumigil ang mga paa ko sa isang.... Ice cream shop???