Nowhere To Be Found の小説・ストーリー

Kinabukasan din ay may bahid ng dugo ang pagkababae ko, hudyat na may nangyari na nga sa'min. Ang masaklap doon, hindi ko na siya nahagilap pagkatapos ng nangyari. Bigla na lang siyang naglaho na parang bula kinabukasan. No note. No goodbye. No trace of him anywhere. Sinubukan ko siyang hanapin kay Renzo, maging kay Rex, pero wala akong nakuhang sagot sa kanila. Tapos ngayon, bigla siyang eeksena sa buhay ko?

Prosti Magulo. Mabaho. Maingay. Madumi. Makitid ang daan. Maraming bata na naghahabulan. Lahat na yata ng 'M' ay maiilarawan na sa lugar ng Macabalan. Pero ano ba naman ang maaasahan mo sa isang squatter area? Mala-subdivision? Pero kung sa kahirapan ka lumaki, hindi na importante ang lugar kundi ang bubong na matutuluyan. Diskarte na lang 'yan kung paano ka babagay at umiwas sa gulo.

In the midst of nowhere, I was trying to find a way out of it. Sa gitna ng paglalakad, sa malamig na gabi, at sa malakas na bugso ng ulan, nahimatay ako. Dark consumed my whole vision and body. Kailan mo malalaman na tapos na ang lahat? Is it when you're already happy and at peace? How would you know if you're at peace already? Kung wala ka na bang kaaway? Is it when you're already living in a no noise city? Or when you're already at home.

Nandito lang ako. Matapos kong mabasa ang mensahe ni Roger ay hindi na ako nagreply sa kanya. Tumulala ulit ako sa kawalan. Walang pumapasok sa utak ko. Blanko at hangin na lang ang laman. Sunod-sunod na may nag pop-up ulit na message at nang tignan ko ay galing sa ibang numero. Hindi registered number. Unknown: Good evening. Unknown: What are you doing?

He's nowhere to be found for almost 1 month for fuck's sake! Hindi ko na hinintay ang sagot niya at mabilis nang tumakbo sa labas. Si Yael, baka aalis na naman 'yon. Hindi na naman magpaparamdam. Inikot ko ang paningin ko sa paligid, maraming tao sa labas pero masyadong malaki 'yung space kaya naman hindi siksikan. Lakad-takbo ang ginawa ko hanggang makarating ako sa park malapit sa Fantasia Bar. Walang tao roon dahil gabi na. Dahil sa pagod, napaupo ako sa swing. Kung saan-saan ko na siya hinanap sa bawat sulok ng Fantasia Bar, hindi ko pa rin nakikita.

inis na saad ni Rebi. Ikinwento pa ni Mari ang hirap na dinanas sa paghahanap lang matutulugan ngayon gabi. "Even motels," nahihiyang saad ni Mari. Napahawak sa kanang sentido si Rebi dahil sa nangyari sa kaibigan. "Don't worry ako na ang bahala," ani Rebi. Mabuti na lamang at may rest house sina Rebi sa Boracay, doon na tumuloy ang magkaibigan.

Alyssandra POV Madilim. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa lugar na iyon. Walang oras. Walang araw. Walang kahit anong malinaw na palatandaan akong nakikita Para akong lumulutang lang sa isang lugar na walang hangganan walang kulay, walang mukha, walang direksyon. Pero may naririnig ako.

Naramdaman ko nalang ang malamig na hangin sa pisngi ko sabay ng pag ihip ng malakas na hangin. Umiyak ako lalo nang hindi ko na maramdaman ang presensya nya. Is this true? Wala na ba talaga sya? Hindi ko matanggap,lahat ng pinagsamahan namin ,ang pag aaway ,panunukso nya at paghihirap para sana matulungan sya,it disappear in a blink of an eye. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Hinanap ko sya sa paligid but he is nowhere to be found.

Dyos ko, ilayo mo siya sa pahamakan. Nilibot ko ang tingin sa paligid. Tinuun ko ang sarili sa paghahanap sa kanya. May nakita akong ilang stall ng bilihan ng pagkain pero wala siya doon. Inikot-ikot ko ang buong arrival area ng NAIA 3 subalit nabigo ako. Hindi ko siya mahanap.

Agad na bumilis ang tibok ng kanyang dibdib dahil doon. Naglibot siya ng paningin para hanapin ang dalaga. Ngunit wala, wala siyang mahagilap. Hindi niya alam kung saan niya ito hahanapin. Madilim ang paligid at wala siyang dalang phone. As much as he wanted to head back to get his phone, hindi niya naman pwedeng umalis sa kanyang pwesto dahil baka mas lalong mawala si Delancy sa kanyang radar.