Ocampo Philippines Novels & Stories

" -------- Pagkatapos ng almusal ay nagkulong na sa silid ang kambal. Naghihintay na lamang sa kanilang birthday celebration. Gusto ng kambal na sa vintage house ang selebrasyon ng kaniyang birthday. Charlotte wanted to invite her classmates and so Tommy and Sheena used their private jet para dalhin ang mga classmates including their parents and guardians. Tatlong oras ang layo ng La Union mula sa Maynila kaya, minabuti nila na gamitin ang plane para sa espesyal na okasyon. Si Charlie Adrian naman ay mga trabahador ng farm ang kiniyang gustong imbitahan para sa kaniyang kaarawan.

Nahirapan ito sa pagtunton sa dalawa, ultimo dashcams ng mga random na sasakyan ay inisa-isa niya, malutas lamang ang problema ng kapatid. Narating niya ang lugar na tinatawag na Sogod, Bacacay. Liblib na lugar sa probinsya ng Albay sakop ng rehiyon ng Bicol. “Excuse me, Ma’am. Namumukhaan niyo ba ang mga taong ito?” tanong ni Enrico sa isang ginang na nakasalubong niya sa daan. Tinitigan na mabuti ng babae ang larawan. “Teka, kamukha ito ng bagong lipat na mag-asawa riyan sa malapit. Si Fred at Lian! Kaano-ano mo ang mga ito?” tanong nito.

Kumpanya na nagpo-produce ng mga processed meat, like beef, chicken, and pork, pati na rin ng iba't ibang canned goods. May apat na farm ang pamilya ni Liam dito sa Pilipinas isa doon ay nasa Quezon Province dun kami ngaun pupunta tatlo hanggang apat na oras din ang biyahe. TULOG ako buong biyahe nagising na lang ako ng makarating kami sa hacienda nila. "Babe, wake up we're here." bahagya niya akong tinapik ako sa balikat.

But it seems she's also going to the same seminar where I would go because of the program she's holding. "Joey." "Y-Yes, Mr. Jimenez?" "Tell Roldan to bring a wrecker at Olongapo-Gapan Road, San Fernando, Pampanga. May ipakukuha akong sasakyan. Gray Toyota Vios. Plate number CBA1354."

Nagulat pa siya nang makitang nakatingin pala ito sakanya. “We are now in Iba, Zambales and welcome to Santuario Eco De Morrison, Andreana.” He answered while smiling. Saglit siyang natigilan sa mga nginiting iyon. Bigla na lamang kasing bumilis ang tibok ng kaniyang puso. “It’s a 14.3 hectare mango orchard. Ito na ang pinagkakaabalahan ko ngayon, Andreana.” “Wow!” Hindi niya maiwasang mamangha habang pinapakinggan ang sinasabi ni Matthew. “Wait, is this orchard yours?”

Zenny Agustin. Isa kami sa pinakamayamang angkan sa San Bartolome. May-ari kami ng sikat na beach resort, kung saan naroon din ang mismong bahay namin na isang Spanish styled house. May plantasyon din kami ng mangga sa aming lugar which was three kilometers away from our house. Kaya di maikakailang marami ang nagkakagusto sa akin, dahil bukod sa talino at ganda, mayaman rin ako. “Uy, Marga,” untag ni Nicole sa aking pag-iisip. Pakiwari ko ay kanina pa ako kinakausap ng mga ito.

Maputik rin at napapalibutan ng mga damo. Pagkadating namin ay lumabas agad kami ng sasakyan. May mga nakita kaming mga kubo kung saan may nagtitinda ng kung anu-anong souvenirs at mga pasalubong na pagkain. "'Wag ka nang magdala ng kung anu-ano ha. Baka mabasa." "May dala akong camera na water proof." Tumango lang ako at naglakad malapit sa parang ilog.

“Bakit?” “W-Wala…” ani Kibaweg. “Walang anuman ‘to…” “Bakit nga?” Sa laki kasi ng mansiyon nila Kibaweg ay aalog-alog siyang lumaki doon. Laging wala ang kanyang ama, si Carlo, madalas ay nasa ibang bansa ito para asikasuhin diumano ang kanilang negosyo. Pero hindi siya naniniwala. Paraan lang nito ang paglayo upang itago ang lungkot, upang kahit sandali ay makalimot sa pagkabigo. Minsan kasing tanungin niya ito kung sino ang kanyang ang ina, kung nasaan ito, umarkila sila ng eroplano. Nagpaikot-ikot sila sa bulubundukin ng Cordillera, itinuro nito sa kanya ang komunidad ng Ampico. Doon, ani Carlo, doon daw sa tribong iyon niya matatagpuan ang kanyang

Ngumiti lang siya dito at hinawakan ang kamay niyang nakahawak sa kamay niya. “Kahit saan pa ‘yan parte ng pilipinas sasama ako. Basta sigurado kang hindi kayo rebelde ah?” napatawa ito dahil sa sinabi niya kaya napatawa nalang din siya. Hindi niya mapigilan na isipin na mabait na tao si Karina kasing bait ng kaniyang mamang, kung hindi lamang ito nawala ng maaga ay masaya sana silang magkakasamang tatlo. Ang kaso ay hindi iyon pinagbigyan ng pagkakataon. Pinaandar na niya ang sasakyan at sinabi nito na nasa Quezon Province pala ang kampo nito, kalilipat lamang nila dalawang buwan na ang nakakaraan.

Mayroon siyang mga farm sa iba’t-ibang panig ng Pilipinas. Ang pinakamalaki niyang nabiling farm ay iyong nasa Mindanao na nasa 500 hectares. Pinatiniman niya iyon ng cacao, mangga, lansones at iba’t-ibang fruit bearing trees. May Babuyan rin siya, mga kabayo, manok, kambing at baka duon. Sampong tao ang nangangasiwa ng kanyang farm sa Minadanao and so far ay maganda naman ang resulta niyon. Nag-ROI na nga siya last year. Mayroon rin siyang farm sa Bisaya, Bicol at Quezon Province na tig da-dalawang daang ektarya. Mga cacao naman ang nakatanin duon at within this year ay sisimulan na niyang mag-export sa ibang bansa ng chocolates at iba’t-ibang cacao products. Sa ngayon ay pini-perfec