Ocampo Philippines Novels & Stories

Kung may isang salita na pwedeng maglarawan sa kasalukuyang sitwasyon ni Dr. Seraphina Villaraza, iyon ay putik. Malapot, malamig, at kulay-tsokolateng putik na bumabalot sa buong Camp Bravo. Walang sementadong kalsada, walang maayos na bubong ang mga tolda, at lalong walang bakas ng karangyaan. Isang malayong-malayo at liblib na military-medical outpost ito na nakatago sa makapal na kabundukan ng Lopez, Quezon.

Lahat iyon ay isinalansan niya ayon sa pagkakasunod-sunod. Ang sumunod na ginawa ni Calley ay ini-on ang company laptop at gumawa ng personal email na gagamitin niya para website ng kompanya. Nang makapasok sa website nh Sancho Group of Companies, nagbasa-basa muna siya doon. Napag-alaman niyang mayroon pang branch ang kanilang resort sa iba't-ibang panig ng Pilipinas. Mayroon sa El Nido na sa Palawan din matatagpuan, sa Cebu, Batanes, Albay, Batangas, at marami pang iba.

Hinawakan niya ang kamay nito. “Okay lang, Jo! Ano ka ba? Gaano ba kaseryoso ito?” Ngunit natahimik si Malachi ng makita ang news clipping ng isang ambush sa pamilya sa Benguet. Nabura ang ngiti sa kanyang labi. Nangyari iyon sa isang strawberry farm ng taong nagngangalang Socorro O’hara. Napakunot noo siya at napailing. Tiningnan niyang mabuti ang mukha ng dalagang sinasabing naulila noong araw ng graduation day niya. “Pare…”

Maputi 'yon na may batik ng dilaw. "Akala ko naman kung ano na ang nangyari." Naupo siya at sinimulang kainin ang ice cream. "Alam mo, may pineapple farm sa Bicol. Gusto mong makita?" "Pineapple farm? Akala ko sa Mindanao." She doesn't really know much about geography. "Sa Mindanao 'yong pinakamalaki. Pero sa Bicol, mayroon din. Punta tayo at isama natin sina lolo para makapasyal."

Kabanata 15 A RUSH OF EXCITEMENT was running through her the moment her feet touched at the tarmac at Phuket International Airport. Dala lamang ang isang Osprey Porter backpack ay bumiyahe ang dise-otso anyos na si Sheeva mula Skopje, North Macedonia patungong Phuket, Thailand upang bisitahin ang matalik n’yang kaibigan at kababata noon sa Paco, Manila na si Suzannah o nakasanayan n’yang tinatawag sa palayaw na Swannie.

Nagtaas siya ng isang kilay, kumakabog ang dibdib pero pinipilit huminahon. “Dito? Sa Kampo?” “Yeah. Dito sa Kampo, dito sa Ormoc. You don’t need to answer if you’re uncomfortable but I’m just curious. Won’t you come back in Manila? Or in La Union?” Dorothea paused for a moment to think if she’s going to answer. Naninimbang ang tingin sa kanya ni Rence at tingin niya anumang sandali ay babawiin nito ang tanong.

STILL WAITING Naligo ako at saka tinawagan si Samantha. She answered my call agad. "Hello, Sammy. Do you know where to rent a chopper? I needed one. Emergency, please..." I told my friend. "Yes, yung chopper sa office. Magpapasundo kaba? Saan ka ihahatid?" "Dito sa Mansion. Sa Hacienda ng mga Montiel here in San Gabriel going to Playa Caleta... May mahalaga lang akong aasikasuhin," palusot ko.

Ni hindi na nga niya nagawang ipakilala pa ang dalawa sa isa’t-isa dahil nagpatiuna na agad si Marco pabalik sa kanilang sasakyan. Maya-maya pa ay narinig na naman nila na nagsalita si Oliver mula sa backseat. “Wow, your country is really beautiful, my dear Samantha. I couldn’t wait to go places here in the Philippines. Looking forward to go to the beach resort as well. I have read from the magazines that you have white sand on your beaches.” puno ng excitement ang boses nito habang nakatingin sa labas ng bintana.

Lalo na at alam niyang sobra kung namiss ang ganitong ka sariwang hangin. Pabyahe kami ngayon patungo sa municipality of Manolo Fortich. Sa pagkakaalam ko ay ang daan na tinatahak namin patungo sa Kampo Juan. Isang sikat na eco-adventure park dito sa bukidnon. "What do you want to eat? May malapit na drive thru na fastfood chain dito." Aniya hindi man lang ako pinasadahan ng tingin dahil abala ito sa pagmamaneho.

Southeast Asia – Philippines. Pakiramdam ko ay may humila sa sahig mula sa ilalim ko. “Timestamp?” tanong ni Rafael. “Six hours ago.” Anim na oras. Habang kami ay nagse-set up dito, may mga taong nag-uusap tungkol sa anak ko na parang isa siyang produkto. Pinikit ko ang mga mata ko sandali. “May pangalan ba?” tanong ko. “Walang real name. Pero may descriptor.”