Pampataas Ng Boses นิยาย & เรื่องราว

Pati boses ko ba naman may masasabi pa siya. "Gusto mo ng kape?" sabi niya, gamit ang maarte at maliit na boses. Napangiwi ako. "Hoy! Hindi naman ganiyan ang boses ko." "Totoo naman. Itatanggi mo pa." Ngumuso ako. Baka nga ganoon ang boses ko kanina. "Eh, kinakabahan ako, e." "Tss! May asukal at gatas ba?" panggagaya niya ulit kaya hinampas ko siya. Natawa na siya.

Virgin lang ako pero hindi ako tanga para hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin kaya paano ako makakapagrelax? Bakit ang sexy ng boses ng matandang ito? Sabi ni Pamela, matanda na ang magiging kostumer ko pero bakit hindi pa naman parang malapit ng ibaon sa hukay ang boses ng lalaking kasama ko ngayon at kung makalingkis sa akin ay para bang tatakas ako. Hindi ko rin maramdaman ang tiyan niya. Napahawak ako sa braso niya, bakit hindi pa kulubot gaya ng inaasahan ko?

sagot naman ng dalaga, ang boses ay may kaakit-akit na tono. Habang papunta sa pagpupulong, bumulong ang dalaga, "Ms. Santos, nabalitaan ko po'y gwapo raw ang pangulo ng Monteverde? Too po kaya?" Deritsyahan naman itong sinagot ni Luna, "Oo." ang boses ay kalmado.

Ang boses ay puno ng galit at poot, kaya naman napahinto si Emerson sa pagmamaneho. "Walanghiya kang babae ka!" Ang boses ng isang matandang lalaki—ang ama ni Mildred—ay umalingawngaw hanggang sa labas ng kalsada. Kasunod niyon ang isang malakas na tunog ng sampal. Pak!

Kapalit "MOVE!" Napapikit ako nang mariin. Malakas ang boses noong nagsalita dahilan para agad na pumagilid iyong mga kasambahay. "You? What are you doing here? Hindi ba sabi ko ay ako ang pupunta sa kuwarto mo?" malamig ang boses niya habang pilit akong pinapakumpirma. Hindi ako nagsalita. Nanatiling nasa ibaba iyong mga mata ko habang nakasarado.

Napatingin naman ako kay Jaime na tumatakbo palapit sa akin. Agad ko naman ito sinalubong at niyakap ng mahigpit. " Missed you so much," Paos ang Boses na turan ko rito. "Yeheey! You're here already, mommy!" Ngumiti naman ako at hinalikan ito sa noo. " Y-Yes. Nandito na ako. Hindi na ako aalis." Hinila naman ako ni Jaime papasok sa bahay.

aniya, pilit pinapantay ang boses. Sa kabilang linya, sumalubong sa kanya ang isang boses na mababa, paos, malamig, at may lakas na parang kayang yumupi ng bakal. “Bakit wala ka sa bahay? Saan ka nagpunta?” diretsong tanong ni Hunter

sagot niya, matigas ang boses. Muling natawa ang nasa kabilang linya. “Kung tunay itong kooperasyon, natural lang na poprotektahan ko ang kakampi ko. Don’t worry about that. As for Karylle, hindi talaga siya kailanman magiging ‘okay’ sa mga mata ko.” Ang boses, na sa normal na pagkakataon ay maaaring ituring na inosente—tila ng isang batang babae—ngayon ay parang multo sa telepono, malamig, mapanganib.

dagdag pa niya, mas mataas na ang boses ngayon at may halong gigil, tila nagbabadyang magwala. Dito na siya tinapunan ng tingin ni Alyssa—isang matalim at matatag na tingin na para bang tumatagos sa balat. Sinipat siya nito mula ulo hanggang paa, mabagal at punong-puno ng panghusga. Malamig ang mga mata ni Alyssa, hindi galit, pero may bigat. “May pambayad ka ba?” tanong niya, mababa ang boses pero tumitibok ang tensyon sa bawat salita.

"Aba, malay ko. Sabi mo 'target locked' at base sa boses, alam kong iyon ang target mo." "Bakit? Anong meron sa boses? Nakalalaglag ba ng panty? Gwapo 'no? Kahit boses pa lang niya parang maiihi ka na sa kaba, takot at syempre, kilig!" pahayag niya. Oo, tama ka. "Hindi. Gano'n kasi iyong mga type mo, diba? Deep and cold voice." I changed the topic. "At, saan ka ba nagpunta kanina? Anong nangyari do'n?"