Paos Na Boses In English Novels & Stories

“Paparating na siya! Bilisan n’yo!” Ang boses ay pag-aari ng hepe ng seguridad, isang taong kilala sa pagiging mayabang at walang kinatatakutan. Pero ngayon, halatang takot na takot. Pawis na pawis at halos magmakaawa.

“PAKASALAN MO AKO. PANAGUTAN MO ANG BATANG DINADALA KO SA SINAPUPUNAN KO. SAGIPIN MO AKO SA PROBLEMANG IBIBIGAY KO SA LOLA KO SAKALING MALAMAN NIYA NA NILOKO LANG AKO NG LALAKING PINAGKATIWALAAN KO. TATAPATAN KO ANG PABOR NA IBIBIGAY MO SA AKIN, MR. ANGELES. NAME IT AND YOU WILL HAVE IT.” Mas higit ang awtoridad sa tono ng boses na iyon ni Helena kaysa sa tono ng pakiusap. At sinaling niyon ang ego ni Markus.

isang malamig na malalim na boses ang akjng narinig na para bang sumasabay sa ihio ng hangin. " Ssssssiiiiiñoooooooo silaaaaa?: nanginginig kung tanong. " Iligtaaaaassss moooooo ang iyooooong mgaaaa kaaaasaaaamaaaahaaaaan! Uuuuuumaaaaliiiiiis kaaaayooooo ditooooo ng buuuuuhaaaaay! Haaaaayaaaaaaannnn mooooi aaaaakooooong papaaaaasoooook saaaaa iyoooooong kaaaataaaawaaaan!" sabi ng mahiwagang boses. " Sino po kayooo?" takot kung tanong.

tanong nito, ang boses ay mababa at bahagyang paos. Napatingin siya rito, kita sa mukha niya ang pag-aalinlangan. “Anong ibig mong sabihin?” “Bumaba tayo. Mag-drive tayo kahit saan,” sagot nito. “Baka lang makatulong.” Umiling siya. “Hatinggabi na, Lewis.” Napangiti ito. “And so?”

Boses na kahit kailan ay hindi ko inaakalang maririnig kong muli. “Elizabeth.” Napalunok ako ng aking laway, at tila nanigas pa sa aking kinatatayuan. Pamilyar sa akin ang boses na ‘yon kahit na ilang minuto lang kami nagkausap noon. Maingay rin ang paligid, pero kahit na ganoon ay malinaw ang aking pangdinig. Hindi ako puwedeng magkamali. Hindi ko man kilala ang boses nito, awra, mga mabibigat na titig, at boses pa lang nito ay alam ko na kahit madilim ang paligid.

Kahit ngayong alam ko ng hindi siya ang totoo kong ama, dapat nga e’ wala akong karapatan makialam na sa kanya. Pero kahit hindi man kami magkadugo, ama ko pa rin siya…naging ama ko pa rin siya. Kaya masasaktan ako ng ganito. Matapang ko siyang tinignan. “W-Why are you still here?” paos ang boses ko. Walang tigil ako sa pag-iyak, kaya hindi na nakakapagtaka na paos na ang boses ko. Pain is written at his face, hindi man sanay sa nakikita kong emosyon sa kanyang mukha. Wala akong magagawa, dahil siya at ako ay hindi na pwede.

nagmamakaawang wika ng isang umiiyak na boses. Kay Kaa-san ang boses na ‘yon! sigaw ko sa aking isipan kasabay ng pagtulo ng luha ko. “Bakit ka nagrereklamo, honey? Araw-araw naman nating ginagawa ito,” wika ng isang boses, kay Tou-san iyon. “Pakiusap, pauwi na si Ryuichi. Baka maabutan niya tayo nang ganito,” umiiyak pa ring pagmamakaawa ni Kaa-san.

Mahinang tugon niya sa maawtoridad na boses. Para namang nahimasmasan , biglang bumaba ang tono ng boses nito, kasabay ang pagkalumanay na sagot na parang nakilala na siya. Na parang nakilala ang bagsik niya sa tunog ng kaniyang pangalan at apelyidong dala.

napalingon ako nang marinig ko ang boses ng ninong ko. “N–Ninong?”

halos mapunit ang boses ni Zamarha, punong-puno ng kaba at takot. Napahinto ang kasambahay. “Madam…? Kayo po ba ’yan?” tanong niya, biglang bumaba ang boses, tila may kinatatakutan. Saglit siyang napalingon sa paligid, parang may nagmamasid.