Pangadyi Sa Patay Novels & Stories

"Patawarin Mo po ako kung ito lang ang naiisip kong solusyon para wakasan ang paghihirap ko." Isinuot niya sa kanyang leeg ang lupid at sa huling pagkakataon ay nagdasal siya. "Sana mapatawad Mo pa ako Panginoon sa gagawin ko. Kung bibigyan Mo po ako ng ikalawang pagkakataon para mabuhay, nagmamakaawa po ako, huwag Mo pong iparanas ulit sa akin ang naranasan ko." Saan ba mapupunta ang mga taong namatay? Saan ba pupulutin ang mga taong makasalanan? Tatangapin ba ng langit ang taong kinitil ang sarili nitong buhay?

Hindi ako kumpiyansiya sa lakas na meron ngayon si Jarred dahil malimit lang ang kaniyang galaw dahil sa kaniyang sugat. “Kahit saan ka talaga magpunta hidning hindi mo natatakasan ang kamatayan mo” Pagbabanta ni Zani sabay sugod sa akin. Pareho kaming napahinto ng marinig kong sumigaw sa sakit si Jarred ng makita kong may sugat na naman ito sa kaniyang braso.

sagot naman kaagad ni Euphie sakaniya. “No. Inisip ko kasi.. What if, Hindi kita naalala. Na hindi ka sumagi sa utak at panaginip ko kahit kailan. Na hindi ko natanggap yung mga sulat mo para sakaniya o para sakin. Na hindi kita nakita o nakilala. Iniisip ko yung pwedeng maging ikaw ngayon. Habang buhay kang aasa. Habambuhay kang maghihintay. Habambuhay kang masasaktan nang dahil sakin. Pero hindi ko naman alam.” nasasaktang wika ni Jade habang nakayuko.

How come Patricio has no idea about his sister’s best friend? "We hadn't met again after he picked up Paige in Baguio. When Paige and I graduated, he didn't attend. Paige said that her brother would not attend because the father of Paige was there, at kasama pa ang kabit." Harriet shrugged, and then her eyes grew bigger as she forgot that she spoke the words in the Filipino language. "Oh, I'm sorry… I mean—"

'pity is one of people's soft weakness' Kadalasan sa mga tao madali lang maawa kaya ang resulta lagi silang inaapi at nasasaktan dahil lagi nilang pinapairal ang awa sa isang tao na hindi naman karapat dapat ng awa na binibigay mo. Dahil kung paiiralin mo ang awa ay Hindi ka magiging malakas at magiging matibay. Umalingawngaw sa loob ng silid na kinaroroonan namin ang sigaw ng lalaking nasa harap ko.

"Grabe ka naman. Hindi ko naman inakalang hihimatayin ako kagabi. Sana ginising mo ako para nakauwi ako agad o kaya sana hinayaan mo na lang ako doon sa sahig— "At kapag namatay ka doon, ako ang lalabas na killer. You should be thankful that I let you sleep in my condo. Pero kapag naulit pa 'yun, malalagot ka talaga sa'kin, Bakery girl." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya at sa tawag niya sa 'kin. Ang lakas yata ng tama nito sa ulo. Dinugo lang ang ilong, mamamatay na agad? May namamatay ba sa gano'n?

pambobola nito sa'kin. "Sus, no'ng isang araw lang sinabi mong mas karapat dapat na maging panganay ka kaysa sa'kin tapos ngayon ay -" Hindi niya na ako pintapos pa ng pagsasalita. "Kuya, expired na ang bisa ng pagiging panganay ko. One day lang itinagal no'n." Bahagya pa nga itong natawa sa huli niyang tinuran kaya't maging ako ay natawa na rin.

Ang ama ni Jinyan ay napatigil, ang kanyang mukha ay naging kasingputi ng papel. Ang malalaking screen sa likod niya, na kanina lang ay nagpapakita ng mga alaala, ay biglang nagbago. Lumabas ang video ni Jinyan at Panni, buhay na buhay, at nakatayo sa isang lugar na hindi matukoy. "Papa, akala mo ba ay ganoon kadaling pumatay ng katotohanan?" wika ni Jinyan sa video. "Narito kami para ipakita sa buong mundo kung sino ka talaga."

Mas lumapit pa ito sa kanya. "Sorry na lang sila, mamatay sila sa kakatingin." "What am I going to do with you, Gie?" ramdam niya ang init ng hininga nito sa kanyang leeg. Nagkatitigan at nagsukatan sila ng tingin. "Ahem!" Tumikhim si Mari kaya sabay silang napatingin dito. Natatawa si Joy pero halatang nagpipigil lang.