Pangadyi Sa Patay Novels & Stories

Isa na ang napatay ng kakampi niya kina Xhyro kaya 5v4 ang nangyayari ngayon. Her smirk fell off when he wasn’t there. Agad na sumiklab ang kaba sa dibdib niya at bumaba para hanapin kung nasaan ito, ngunit halos matapon niya ang cellphone niya nang napatay siya nito.

Muli siyang ngumiti, at buong giliw na naglakad tungo sa lugar na yaon. Wakas. "Ang pagpapakamatay ang pinakamatinding karahasang magagawa ng isang tao laban sa napakabigat na mga pangyayaring hinding-hindi niya kailanman matatalo." - F. Sionil Jose's novel, PUNO. (Mula sa alaala ng aking yumaong kaklase, Pcpl. Rocapor.)

Her Birthday NAGISING si Dynee na mag-isang nakahiga sa kama. Bigla niyang pinakiramdaman ang buong katawan. “Sabi nila, kapag may masakit. . . Ay, wala. Stop it, Dynee. Stop it! Masyado pang maaga at naiisip mo ang bagay na hindi nangyari! Walang nangyari.” Huminga siya nang malalim saka napangiti at napailing mag-isa sa kawalan.

aniko at ngumiti din pabalik Pinanood ko siyang maglakad paalis sa restaurant,ng tuluyan na siyang nawala ay malakas akong bumuntong hininga Sinandal ko ang aking mukha sa lamesa at mariing pumikit Hindi ko alam kung kailan matatapos ang lahat ng ito,pagod na ako sa kakahintay upang malaman kung sino ang pumatay kila mama at papa,hindi ako makatulog ng maayos sa tuwing maiisip ko na buhay pa ang taong iyon at masayang gumagala na parang wala siyang ginawang Mali.Wala akong alam kung paano ba nag umpisa ang lahat,kung paano ba namatay sila mama at papa at kung bakit sila pinatay, maaring may dahilan ang killer kung bakit niya pinatay ang magulang ko pero bakit kailangan niya pa itong patayin,

Kasalanan mo kung bakit namatay ang anak natin! Nakaramdam ako ng kakaibang kirot sa dibdib matapos kong marinig ang lahat. Masuwerte pa rin pala ako dahil kahit wala si Paul ay nariyan pa rin sa tabi ko ang aking anak. Kaya naman tahimik rin akong napaluha. "I'm sorry for your loss Mr. Ledesma. Pangako, tutulungan kitang makabalik sa'yo si Daisy. Sana'y gano'n ka rin saakin."

"Para ipanalangin ko kay Papa God.. na wag na muna niya akong kunin... hahaha. Hindi pa naman siguro ngayon ang linggong yun Jin." Mauubos ko ng dis-oras ang karne... Tss... pati siya malalapa ko din. Siya na nga itong inaalala... Ganto pa ang sinasagot niya sa akin. "Paano kung patayin kita ngayon." Tignan natin. Tinitigan niya ako. Nang tumango siya... "Pwede mo nga akong parayin ngayon ng walang nakakaalam... pwera sa mg tauhan mo dito."

What could she have possibly gone through for her to feel so much pain? My father told me that when we Lygardians are about to die, our life flashes before our eyes like a summary of what we’ve been through since we were born. If you lived a happy life he would be able to feel their happiness too right before they died but if they lived one of misery, he would feel the extreme pain they did.

“How did you--” “They told me. Every single day, they made me watch the same stupid clips of you and Crimson. Kaya ba wala ka noong namatay si Mama dahil sa kaniya? Dahil nagkasakit siya at hindi mo man lang siya maiwan kahit na saglit lang para pumunta sa burol ni Mama?”

Nabingi na ata siya dahil hindi niya pinansin ang taong ko kahit ang dali dali lang sagutin kahit sabihin niya lang na ako si Tyrone Garapata diba hay nako. Wala akong nagawa kundi sundan siya hanggang sa pamamahay niya hindi ko narin naman tatangkaing tumakas dahil dalang dala na ako dahil sa punyetang pag tatakas ko muntik na akong mamatay. At isa pa mabait naman pala si tyrone manyak lang siya pero mabait talaga kung hindi dahil sa kanya malamang pinag lalamayan na ako ng mga insekto ngayon.

It was a pain unlike any other, a pain that threatened to consume us both. In the days that followed, grief hung over our home like a heavy fog. We mourned not only the loss of our babies but also the dreams and hopes we had nurtured during Paty's pregnancy. The nursery we had lovingly prepared stood as a painful reminder of what could have been. Paty, in particular, bore the weight of this loss with a profound sadness. Her past had already scarred her heart, and now this tragedy had added another layer of sorrow. I watched as she withdrew into herself, struggling to find solace in the midst of such overwhelming pain.