Parting Gift Novels & Stories

“Gift? Anong regalong sinasabi mo?” Narinig niya ang ginawang mahinang pagtawa ni Dos sa kabilang linya. Iyong tipong tinatawanan siya nito sa pagiging malilimutin niya sa mga bagay-bagay sa kanyang paligid. “Regalo ko para sa first wedding anniversary natin. Hindi porket naghain ako ng divorce agreement sa’yo kaninang umaga ay wala na akong pakialam sa kung anong okasyon natin.”

Hindi makapaniwalang tanong niya sa akin pabalik. I lifted my shoulder in a half shrug. “I left it at our house so it wasn’t with me now. But I can still give it to you if you want. Ibibigay ko naman sa ‘yo kung gusto mo kasi sa pagkakaalam ko, out of stock na sila niyon ngayon. Though you said you don’t need a gift so…” “Oh, gosh, Kaia!” Agad siyang umangkla sa braso ko at mahinang tumawa. “Hindi ka naman mabiro. Of course, tumatanggap pa rin naman ako ng regalo. Right, Maurice?”

"Two people are walking into town. Another two people are going the other way. How many people are going into the town together? " Napa baling ako kay uno ng marining ko ang pagtawa nito. "Two." He proudly answered. "Two are walking into the town while the other two are leaving. That's why the people going to town are only two. " Tumango and Ms. Regina "Empressive. You may now sit down." Kapagkuwan ay bumaling saakin si Ms. Regina. "Stand up, Ms. Taranza, answer my question." Tumango ako bilang sagot. "You got 3 gifts on your birthday. A book, shirt, and a necklace. Tres gave you the book. Nero didn't give you necklaces. What did Uno give you? "

"Magta-tanghali na, ‘wag mong kalimutang kumain ha? Binigay ko na pala kay Limuel iyong gift, dadalhin na lang niya sa iyo mamaya." "Gift? Anong gift?" Dahil nga galing sa tulog, pinilit na ring kalimutan ni Elara ang maraming bagay. "Gift para sa second wedding anniversary natin. Kahit nabanggit ko iyong divorce kaninang umaga at dahil hindi pa naman final, alam ko pa rin naman iyong lugar ko at gagawin ko kung ano ang dapat. Kung anong mero’n ang iba, hindi ko ipagkakait sa 'yo."

“Tita, nagmamadali akong pumunta noong nakaraan kaya wala akong naihandang angkop. Para po ito sa pagpapagaling ninyo.” Magalang at matatag ang tono niya. Hindi siya mukhang sobrang sabik, at hindi rin siya mukhang napipilitan lamang. Sukat ang bawat salita at galaw niya, na para bang pinag-isipan na niya ang tamang distansiya sa pagitan ng paggalang at pagiging malapit. Ang laman ng mga gift box ay mga tonic na angkop para sa pasyente, at sa packaging pa lamang ay malinaw nang makikita ang mataas na halaga ng mga iyon.

At ang halagang nakasulat doon ay higit pa sa kinikita niya sa loob ng ilang taon. Mabilis niyang iniangat ang tingin sa ginang. "Ma'am... hindi ko po ito maintindihan." Hindi nagbago ang ekspresyon ng babae. "Think of it as a gift." "A gift?" "For your future." Napalunok si Graziel. Unti-unti na niyang nauunawaan kung bakit siya ipinatawag. At hindi niya nagustuhan ang direksiyong tinatahak ng usapan.