Tila isang maliit na bagay lamang ang ladrilyo na ginagamit sa mga libro, ngunit sa likod nito ay may isang makulay at kahanga-hangang kwento. Ito ay hango sa napakahaba at masalimuot na proseso ng paglikha ng isang aklat. Minsan, naiisip ko kung paano nag-uumpisa ang isang aklat—mula sa mga ideya sa isip ng may akda, sa pagsulat ng mga pahina, at sa wakas, sa pagbuo ng libro sa pamamagitan ng mga ladrilyo. Ang cada ladrilyo ay simbolo ng jugo, pasensya, at pagkamalikhain na pinagdaraanan ng sinumang manunulat, mula sa mga masang akda hanggang sa mga makabagbag-damdaming kwentong bumabalot sa kanilang mga nilalaman. Ang bawat ladrilyo ay parang bahagi ng isang mas malaking estruktura; pumapalamuti, lumalawak, at isa-isang bumubuo ng salamin ng isang saloobin, karanasan, o kwento na nagmumula sa puso ng may akda.
Hindi lang umuugong ang ladrilyo sa mga kwento ng aklat, nakapagbigay din ito ng simbolo sa mga relasyon ng may akda, mambabasa, at kahit sa mga publisher. Bawat ladrilyo ay may kanilang sariling kwento na binuo sa mga pagsusumikap ng mga taong natutong pahalagahan ang mga sulat at nakakaalam na sa puwersa ng mga salita. Nakakatuwang isipin kung paano ang isang makapangyarihang ideya at isang simpleng ladrilyo ay nagiging daan para sa mas malalim na usapan at pagbabago sa puso ng maraming tao. Ang ladrilyo ay tunay na nagsisilbing pundasyon para sa lahat ng kwentong nais ipahayag.
Sa huli, para sa akin, ang ladrilyo sa mga libro ay hindi lamang nag-uugnay sa mga pahina kundi pati na rin sa ating mga alaala at emosyon. Ibig sabihin lamang ito na ang ating mga paboritong libro ay hindi lamang basta papagsama-samang mga salita; sila ay naglalaman ng mga ladrilyo ng ating mga pangarap, takot, at pag-asa na bumubuo sa ating pagkatao. Ang simpleng ladrilyo ay nagiging simbolo ng isang mas malalim na koneksyon sa kwentong ipinapahayag, at ang mga ito ay ang nagiging dahilan kung bakit patuloy tayong bumabalik sa mga aklat na itinuturing na kayamanan natin.