Pasasalamat Sa Magulang Novels & Stories

Mabilis nitong pinasadahan ng tingin ang mga magulang nila at pinilit ngumiti ngunit mabilis din itong nagbawi upang iwasan magtama ang mga mata nila. "Never in my life I've seen my dad smiles the way he does now. I guess this is what he always dreamed of," she smiles bitterly and trying to hold back her tears. "I really hope you will keep smiling that way because it makes me believe that everything is right, that you are now going to live with the person that you always wanted and you care for... and to the bride..." a pair tears fell on her cheeks. She chuckles trying to hide her emotion, "Make him the happiest man in the world... that for sure you will because you are the reason behind th

"Papa, don't worry, everything will be fine, I'm sure he still remains in your heart, but papa needs to let go, you are my papa and you are our king, so lead them well as how you lead us here, cause papa is the best in the world so you can do it! If something had troubled you, pray to the gods and talk to them, they give plenty of blessings. " "She's right, she hasn't been very active since you left, so if your trouble about something, think of what she said and--- " "Papa, if someone troubles you, tell me, I will scold them! They can't mess with my papa, he's the best, so if you feel sad again and you miss us, you can call back, okey!? "

“Thanks to God Almighty, I'm alive today.” “Don't worry, you will still give birth with God.” “Thanks, dad, I love you.” Rosa gave dad a hug. “You are always welcome, dear.” Dad replied.

mahabang litanya ni Papa. "Ako nga po ang dapat na mag-pasalamat sa anak n'yo. Malaki po ang naitulong n'ya sa'kin." sambit nito saka nakangiting tumingin sa'kin. Bigla namang bumilis ang pagtibok ng puso ko na anytime ay sasabog na. Ganito pala ang pakiramdam kapag nag-uusap na ang magulang mo at ang babaeng mahalaga na sa 'yo." "Ano ba yang pinag-uusapan n'nyo, ang drama." singit ko na kinatawa naman nilang dalawa.

Ryker was waiting, my chair in his grip to slide it under me. Once again, we were all seated. Momma looked at Papa. He smiled before bussing her knuckles. Their hands entwined, Papa said his customary blessing over our food. "Per la famiglia, per gli amici, per l'amore, per l'onore, ti ringraziamo, amen." My mind provided the translation without missing a beat: For family, for friends, for love, for honor, we thank you, amen.

Biglang sumakit ang ulo niya. “Anak, alagaan mo ang kapatid mo. Responsibilidad ng mga tao ang kanilang mahal sa buhay. At dahil panganay ka, responsibilidad mo ang nakababatang kapatid mo. ‘Wag na ‘wag mo siyang pababayaan kapag wala na ako.”

"Malakas ka, iha. At ramdam ko 'yon, sa mga daraang mga araw, patuloy na lalakas ang kapangyarihan mo. Huwag kang panghinaan ng loob." "Gagawin ko ho ang lahat ng makakaya ko para ipaghiganti ang mga anak ninyo. Hahanap din ako ng paraan para maibalik sila sa dati nilang anyo." I gathered my determination. Now I have more reasons to fight, sila Shaia, ang mga magulang ko, sila lolo at lola, pati na rin ang mga taong nakapaligid sa akin. Hinawakan niya nang mariin ang kamay ko, "Tanggapin mo ang munting regalo ko sa 'yo, na makakatulong sa iyong paglalakbay sa buhay."

Ganito talaga, nasobrahan 'ata ang mga magulang ko sa manners, at parang nakalimutan nilang hindi naman masama magsalita habang kumakain. "Good morning," seryosong bati ko sa kanila. Hindi sila sumagot at nagtuloy-tuloy lang sa pagkain. Naupo na ako sa upuan at nagsimula na rin kaming kumain. Hindi kami ganto katahimik ni Grail sa hapag-kainan 'pag wala sila mom and dad, sa totoo lang sobrang ingay namin tuwing wala sila mom.

Hindi ko alm kung bakit ang sarap sa pandinig ko yung salitang ANAK? Hindi pwede to!hindi ako pwedeng magpadala sa emosyon ko!Alalahanin mo jiroh kung ano ang ginawa nila sa mga magulang at kapatid mo!HINDI SILA TAO DBA?!Bat ka nagpapadala sa sinasabi nya. "Anong hindi ko pa alm ang lahat?!" Sabay dapot ng kutsilyo ko at akmang sasaksakin sya.