Ang Aking Magulang Novels & Stories

Parang biglang nagrebolusyon ang tiyan ko sa ginawa niya. “I…l-love…it…Mal…” Halos pabulong na niyang sabi at hindi ko alam kung bakit muntik na akong humagulgol sa sobrang tuwa as if ako ang nanay niya at first time ko siyang marinig magsalita. “Oh my God! Say it again!” Hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi sa sobrang excitement. Ngumisi siya sa akin. “Mummy!”

We'll be on a brink of losing a home. Minsan iniisip ko na bakit yung ibang lola masarap mag mahal? Sabi nga nila sila pa yung kakampi ng apo laban sa magulang mo. However, that's not the case with me. I need to suck all her crappy attitude.

Hindi ako sigurado sa magiging buhay ko kung hahayaan kong magkamabutihan kaming dalawa. Argh! Mag-isip ka Brielle, please don't let yourself fall for that man. "Saan ka galing?" salubong ni Mama sa akin habang inaabutan ako ng jacket. "Nagpahangin lang 'Ma." tugon ko. "Bukas na darating ang mga kamag-anak ng Papa mo, ikaw na ang bahalang mamalengke. Hindi ko iiwan ang Papa mo rito." saad ni Mama.

Iyong tipo ng lalaki na katulad niya, hindi kailanman deserve iyon. Naramdaman ko ang magaan niyang halik sa gilid ng ulo ko, bago humilaway sa akin. "We're very lucky to have you, Kali. Thank you very much.” Pagpasok naming tatlo, nandoon nang nakaupo ang magulang namin. Halata ang ngiti sa kanilang labi, sobrang natutuwa sa kanilang nasisilayan. "Mama, papa…"

Hindi ko alm kung bakit ang sarap sa pandinig ko yung salitang ANAK? Hindi pwede to!hindi ako pwedeng magpadala sa emosyon ko!Alalahanin mo jiroh kung ano ang ginawa nila sa mga magulang at kapatid mo!HINDI SILA TAO DBA?!Bat ka nagpapadala sa sinasabi nya. "Anong hindi ko pa alm ang lahat?!" Sabay dapot ng kutsilyo ko at akmang sasaksakin sya.

It's magnificent and speaks opulence just like the rest of the castles and estates we have across the country. Abruptly, I felt a pang that leaves a bitter taste in my mouth as memories of my childhood poked my brain. Fuck! When will I move on? Dalawang dekada na ang nakakalipas pero bakit ganoon pa din ang kirot kapag naaalala ko ang mga magulang ko? Shit. Get a grip, fool!

magiliw n'yang sagot na kinatuwa naman ng magulang ko. "Napaka gandang pangalan. Kasing ganda mo iha. Nasan ba magulang mo?" tanong naman ni Papa. "Nasa langit na po. Pero si tita po na tumatayo kong magulang nasa bahay po. Sige po pauwi nadin po ako. Inihatid ko lang po yung matatakutin n'yong anak na naligaw sa loob ng gubat." natatawa nitong sabi na kinatawa naman nila Mama.

aniya niya. "well hija it's not just us," anito na iginiya patungo sa kanilang salas. nakita niya emprenteng naka upo ang kaniyang mga magulang. agad na bumakas ang ngiti ni Rui sa kaniyang mga labi at agad na lumapit ito sa kaniyang magulang. "Mama, papa, i missed you so much!" "kami rin anak!" at nagyakapan silang tatlo habang lumuluha ang kaniyang ina.

aniko at ngumiti din pabalik Pinanood ko siyang maglakad paalis sa restaurant,ng tuluyan na siyang nawala ay malakas akong bumuntong hininga Sinandal ko ang aking mukha sa lamesa at mariing pumikit Hindi ko alam kung kailan matatapos ang lahat ng ito,pagod na ako sa kakahintay upang malaman kung sino ang pumatay kila mama at papa,hindi ako makatulog ng maayos sa tuwing maiisip ko na buhay pa ang taong iyon at masayang gumagala na parang wala siyang ginawang Mali.Wala akong alam kung paano ba nag umpisa ang lahat,kung paano ba namatay sila mama at papa at kung bakit sila pinatay, maaring may dahilan ang killer kung bakit niya pinatay ang magulang ko pero bakit kailangan niya pa itong patayin,

Hanggang sa nakatulugan ko na lang ang pag-iisip. Kinabukasan ay naisipan kong gumising nang madaling araw para masamahan sila mama at papa sa palengke. “Dawn, imbes na gumising ka nang maaga para tulungan kami dapat nagpahinga ka pa,” sabi ni mama sa akin habang nililinisan niya ang patungan ng mga gulay.