Novel & Cerita Pagmamahal Sa Magulang Tula

Nanatili naman akong nakikinig sa kanya kahit na paunti-unti ng nagugulat sa kwento niya. "I let my first love go and be with the girl who own his heart. I told to myself that I would never find that kind of love again, because I thought that what I've felt before, was the greatest love they called, but when I met your Father...duon ko naunawaan na may mas hihigit pa pala sa narararamdaman ko, kaysa sa naramdaman ko sa naunang pagmamahal, and I felt that only to him." Dagdag niya na mas nakapagpamangha sa akin. I didn't know that there was such a kind of love. "I love him so much to the point that I can't afford to lose him, that I won't let anyone to take him away from me... and that I can'

Kinalma ko ang sarili ko. "Ikaw ang pag-asa namin, Elie kung hindi lang namatay ang Mama mo. Ikaw ang dahilan kung bakit natutunan kong mahalin ang Mama Mo. Kung bakit ko gustong gusto ko ng umuwi sa bahay pagkagaling ko sa camp para lang masilayan ang matamis at mala-anghel mong halakhak. Ikaw ang dahilan kung bakit nagbago ako, prinsesa ko." Tumigil saglit si Papa bago nagpatuloy ulit. Nangingilid ang luha sa mga mata. "You know Elie, isa akong sakit sa ulo at...well...playboy to be exact...pero noong dumating ka ay tinapon ko lahat iyo kasi ayaw kong makita mo ang masamang gawain ko noon lalo pa't isa akong army."

Bago siya umalis, muli niyang pinagmasdan ang lapida ng mga magulang, at itinuon ang tingin sa pangalan ng ama na nakaukit doon. "Alam mo 'Pa... Bilib na bilib ako sa'yo noon eh. Pangarap kong maging katulad mo..." Lucas eyes showed disappointment as he clenched his fists, "Pero ngayon, natuto na ako... Hindi kita gagayahin. Hindi ko tutularan 'yang prinsipyo mo. Hindi ako magiging mabuting tao. Magnanakaw ako hangga't gusto ko... Hindi ko gagawin ang pagkakamali mo, 'Pa. Hindi ako magiging katulad mo."

Ang ganda nilang pagmasdan. Naalala ko nanaman sila mama, nasaan na kaya sila? Ramdam kong buhay pa sila, kaya kailangan kong magpalakas agad para mahanap sila. -- "Pakiramdaman mo, apo.” Here I am at my grandparent’s backyard, with my lolo. “Ano po ang papakiramdaman?” Tinawanan niya ako, “Siyempre ‘yung kapangyarihan mo!”

Parang biglang nagrebolusyon ang tiyan ko sa ginawa niya. “I…l-love…it…Mal…” Halos pabulong na niyang sabi at hindi ko alam kung bakit muntik na akong humagulgol sa sobrang tuwa as if ako ang nanay niya at first time ko siyang marinig magsalita. “Oh my God! Say it again!” Hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi sa sobrang excitement. Ngumisi siya sa akin. “Mummy!”

“Ikaw? Sisihin mo rin ang sarili mo kapag may bagyo. Sisihin mo ang sarili mo sa lahat ng bagay! Hindi ba dapat ako ang sisihin mo? Kami ng pamilya ko?” Tumahimik itong nakatingin sa ibaba “Hindi ko puwedeng tanggapin ang pagmamahal mo, Blue. Ayoko ng ganitong pakiramdam na sa tuwing nagiging masaya ako ay natatakot ako. Natatakot akong pagkatapos ba ng saya ay may dumating na naman na problema? Pagkatapos ba ng saya habang nagugustuhan kita ay may mangyayaring masama? Wala akong karapatang maging masaya kung habang buhay ay awa at pagsisisi ang nararamdaman ko para sa mga magulang ko.”

Pero kahit ilang dekada pa yata ang magdaan ay alam kong mahirap tanggapin na hindi katulad ng pagmamahal na meron ang ina ko para sa akin ang pagmamahal na meron si Papa. Mama, you said Papa loves me. I always remember how sure you were that day when you told me how much Papa loves me but I guess you’re just blinded by your love for him that you mistaken what thing he has for me. Maybe just like the reason why he married you – he kept me because I’m just his responsibility. Nakatawid na sa kabilang kalsada ang mag-ama pero nakasunod pa din ang tingin ko sa kanila. When you see things that are hard to reach, the feelings are painful for you to bear.

mahabang litanya ni Papa. "Ako nga po ang dapat na mag-pasalamat sa anak n'yo. Malaki po ang naitulong n'ya sa'kin." sambit nito saka nakangiting tumingin sa'kin. Bigla namang bumilis ang pagtibok ng puso ko na anytime ay sasabog na. Ganito pala ang pakiramdam kapag nag-uusap na ang magulang mo at ang babaeng mahalaga na sa 'yo." "Ano ba yang pinag-uusapan n'nyo, ang drama." singit ko na kinatawa naman nilang dalawa.

wika ng anak habang nakataas ang mga kamay at sabik mayakap ang kanyang amang dumating sa kanilang munting tahanan. For the memory of Late PSSG. John Ventura. PNP Class Magkaisa 2014 Special Action Force. Wakas. "'Di malilinlang ng anumang patawang-likha ng mundo, dahil nananaig ang budhi ng kababaang loob, namamahay ito hindi sa mga bigkas ng salita o kahit ng anumang sugat ng digmaan. Magiging matatag ito at walang katinag-tinag, hindi galing sa hangin o ano pa man kundi sa pintig ng kanyang mabuting puso."