Passion Bl Novel Wattpad

"ฤดูใบไม้ร่วงที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาปแต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา แม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญ แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราสองไว้จะเป็นปัจจุบันขณะเสมอดั่งสัจจะนิจนิรันดร์"

คนบางคนมีค่าไว้พียงแค่มอง เราไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ดั่งกระต่ายที่หมายพระจันทร์ คนบางคนมีค่าสูงส่ง แต่ตีคุณค่าของตนเองไว้ต่ำต้อย ทั้งๆ ที่บริสุทธิ์งดงามดั่งน้ำค้าง คนบางคนซื๋อตรงต่อใจตนเอง ดั่งพระอาทิตย์ที่มอบแสงสว่าง และความอบอุ่นเท่าเทียมกัน

วัยรุ่นหนุ่มสองคนที่ไม่เคยมีความรักมาก่อน...เริ่มมีใจให้กันและกัน มาลุ้นกันว่าทั้งคู่จะประคับประคองความสัมพันธ์ในครั้งนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่

"Ayo, menikah denganku! Aku serius. Di Indonesia seusia kita bahkan sudah banyak yang punya anak!" Tidak seharusnya Aya mendengar kalimat diluar nalar itu diusianya yang masih 20 tahun. Saat dia sedang pusing-pusingnya memikirkan kuliahnya dan kerja parttime di Adelaide, Australia. Dan lagi! Laki-laki sebaya di depannya ini tahu seperti apa masa lalu Aya. Aya yang menjauh dari Indonesia, mengubur semua ingatan buruknya, dan berperang dengan ketakutannya sendiri. Laki-laki ini pasti tahu. Jadi tidak mungkin dia sampai punya perasaan ke Aya, bahkan berniat menikahnya. Ini jelas-jelas diluar nalar. Aya tahu mereka teman SMA. Punya banyak ingatan yang bisa dijadikan bahan berdebat. Tapi, hubungan mereka bukan hubungan romantis yang penting untuk dikenang oleh otak dan hati. Jadi kenapa? Datang tiba-tiba di depannya begini. Di saat Aya sudah menjauh sejauh ini...

La première période de chaleurs après ma transformation en loup-garou, mon petit ami Florian a rompu avec moi. Je n'arrêtais pas de pleurer, non pas parce que j'étais triste, mais parce que la douleur des chaleurs était sur le point de m'engloutir. J'ai tiré désespérément sur sa manche, essayant de l'embrasser de force pour apaiser ma souffrance. Mais il m'a poussée avec impatience vers son frère en disant : « Mon frère, Camille a trop bu et ne pouvait pas se contrôler, peux-tu la calmer pour moi ? » En voyant Louis s'approcher, mon petit ami a ajouté à voix basse : « Louis, garde un œil sur elle, ne laisse aucun autre homme s'approcher. Je romps juste temporairement avec elle, mais une fois que j'en aurai assez de m'amuser, je reviendrai avec elle. » Louis a hoché la tête, m'a portée dans la voiture et m'a consolée avec douceur : « Tu souffres beaucoup ? » Incapable de supporter la douleur des chaleurs, j'ai attrapé sa cravate en pleurant et l'ai supplié : « Aide-moi... » Les pupilles de Louis se sont rétrécies, sa voix était rauque : « Comment veux-tu que je t'aide ? » J'ai collé mes lèvres aux siennes et ajouté : « Embrasse-moi... ou laisse-moi t'embrasser. » À la fin de ce baiser passionné, ma souffrance s'est largement apaisée. J'ai regardé Louis, dont le bout des oreilles était rouge, et j'ai de nouveau attrapé sa cravate. « Peux-tu me raccompagner chez moi ? »

ไลโอเนลกลับมาที่เมืองบ้านเกิดหลังจากไปนานเกือบสิบปี เขาได้พบกับเรื่องราวปริศนามากมายของโอ๊คเฮเว่นที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน และได้พบกับรักแรกของเขา อัลแตร์

ธนัท เจ้านายผู้ใจดีที่คิดไม่ซื่อ กับ ณดล ลูกน้องคนซื่อที่แสนจะเจียมตัว

'เฉินซือหยาง' ได้รับพระราชทานสมรสกับ 'จ้าวลี่หมิง' แต่เดี๋ยวก่อนนะ เสด็จพ่อท่านเข้าใจผิดอะไรหรือไม่ นี่มันผู้ชายนะ! ผู้ชาย!!

ภาคินทร์แวมไพร์ที่อยู่อย่างโดดเดี๋ยวมาร้อยกว่าปี แต่ จู่ๆ เขาก็ได้กลิ่นเลือดบริสุทธิ์จากคนส่งอาหาร เขาจึงทำทุกวิถีทางที่จะครอบครองคนคนนั้น และวิธีที่ดีที่สุดคือการจับคนนั้นทำเมีย

“คำว่า ‘หยุด’ มันฟังดูขัดอารมณ์ไปนิดในเวลานั้น” “งั้นเอาเป็นอย่างงี้เป็นไง ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆให้เห่าออกมาดังๆ ‘โฮ่ง! โฮ่ง!’ แบบหมาอ่ะ”