Pencil Story Novels & Stories

“Magkaiba ang ballpen tsaka papel diba?! Pero kapag pinagsama mo ang dalawa, may silbi ito. Magandang duo kumbaga! If you use a pen and paper, you can write. And when you write, you can create words. And if there are words, you can create a masterpiece! Just like a novel, a poem, or an essay.” “Kaya hindi ako naniniwala na porke’t magkaiba ang personalidad ay hindi na magkakasundo. Let’s be like a pen and a paper. Let’s create our own story!” Pumikit na lang ako at hindi siya pinansin. I don’t want to. Nakilala niya ako ilang linggo pa lang ang nakakalipas kaya paano ako makakasigurado na magtatagal siya? Na hindi niya lang ako ginagamit tulad ng mga naging kaibigan ko noon?

"Actually wala kasi nga talaga. Nag-iisip kasi akong plot at title ng kwento kong gagawin" Nilaro ko ang aking ballpen habang tinitigan siyang nakahalumbaba. Kinuha niya ang notebook ko saka pinagmasdan niya iyon. "Heart tapos may limang lalaki... Hmm... Ako rin walang maisip", ani nito. Nagpakawala siya ng malalim na paghinga saka umayos ng upo. "Mamaya na lang nating pag isipan yan. Anyways, dyan ka lang pala nakatira. Sakto magkagrupo tayo sa subject na to'. Dun na lang ang venue natin"

Wala na ang lumang sketchbook na pinaglagyan niya noon pero kabisado pa rin ng puso niya ang bawat linya ng disenyong iyon. Hindi niya iyon ginawa para sa isang competition. Ginawa niya iyon, para sa isang batang lalaki na minsang nangakong babalikan siya. Para kay Blane. Unti-unti niyang inilapat ang lapis sa papel. Dahan-dahang lumitaw ang unang linya. Hanggang sa sunod-sunod na ang bawat stroke. Parang kusa nang gumagalaw ang kanyang kamay.

Nakipag-ugnayan pa siya sa mga tao sa isang Disney production company sa ibang bansa, nagbayad para sa copyright, at nagpagawa ng isang limited edition na drawing pen set na siya mismo ang nagpa-design. Bawat ballpen ay may magkakaibang maliit na kuneho. May nakaupo. May nakatingin sa paligid. May tumatalon. At lahat ng iyon ay napaka-cute. "Wow!" Kumikinang ang mga mata ni Bailey sa tuwa. "Little rabbit!" Halos hindi nito maalis ang tingin sa kahon. Napakaganda ng mga ito. Pero naalala nito ang bilin ng Mommy niya.

There really is. Gosh, why am I using this staedler pencil now? Where did I get this? How did it happened that I was holding it right now? So, all this time, I was fooled by myself? That this pencil isn’t really missing and maybe, I just didn’t get to see it right away earlier? Wtf! I'm so stupid. “Vida!” said Sir Brenzon as he noticed that I stopped from sketching my outline. “S-Sorry, Sir hehe.” I faked a smile to him and so he is. Damn plastics.

Yung sketchbook na binigay ni Mia two years ago. May dedication: “For Ethan, my favorite artist. Please fill these pages with life even on days you feel empty.” He flipped the pages. Blank. Lahat. Hindi niya ginamit. Pinabayaan niya lang. Pero ngayong gabi, habang nanginginig ang kamay niya, he picked up a pencil for the first time. At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas:

gulat na bulong ni Tom kay Jeric habang nakaturo sa lapis na gamit ni Lorryce. Bumaling sila kay Enrique na gumagamit ng ibang lapis sa kanyang drawing. Batid nina Jeric at Tom na ang drafting pencil na gamit ni Lorryce ang paboritong gamitin ni Enrique. Ni hindi nga iyon ipinapahawak ni Enrique sa iba. But now, Enrique was drawing with an ordinary graphite pencil.

Inilapag ko ang huling dokumento kaya binuklat niya ang ito. “Ballpen,” utos niya rito kaya napabaling ang aking atensiyon sa bandang dulo ng kaniyang mesa, na kung saan naroon ang ibaʼt ibang klase ng ballpen. Nang aking pinagtuonan nang pansin ang mga ito, napamangha na lamang ako dahil sa kagandahan ng mga disensiyo rito. Sa hindi inaasahang pangyayari, aking natanaw ang isang pamilyar na ballpen na nakaukit sa hugis puso. Hindi dapat ako puwedeng magkamali, sapagkat itong disensiyo ng ballpen na `to ay galing sa Batangas. Itong ballpen na ito ay sumisimbolo nang tunay na pag-ibig na walang katapusan.

“Nakapasa tayo!” Pag-uwi ko ng baryo, dala ko ang dalawang sketchpad. Pinagsama ko sila sa iisang kahon. Doon nakatago ang lahat ng bulaklak, bawat isa may lihim na kwento—parang diary na hindi salita kundi linya ng lapis ang laman.

“Congratulations, my top student.” Sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa kalangitan, hindi ko mapigilang ngumiti. Sa wakas, naramdaman kong lahat ng sakit, pagod, at luha, may kapalit din pala. Pag-uwi ko ng bahay, agad kong binuksan ang sketchbook na bigay ni Arthur. Humiga ako sa kama, hawak-hawak ang lapis at titig na titig sa unang pahina. Ang amoy ng bagong papel, ang kinis ng bawat pahina, parang niyayaya akong magsimula ng panibagong kwento.