Pencil Story Novels & Stories

Mas lalo akong napapikit ng maramdaman ang baril sa noo ko! "Kasama niya po akong pumunta sa Stories Publication Company para i-apply ang mga istoryang nagawa namin." Sagot nito at mukhang nauto naman si Penny! "Okay, bye!" Iyon nalang ang huli kong narinig at natapos na ang tawag. Napalunok ako ng alisin ang pagkakatutok sa noo ko ng baril.

He grabbed his sketch pad and then I found out hindi lang iisa ang ginuhit niya kanina kundi may iba pa. "The big tree in the middle, it has a story." Panimula ni Laze, napaupo naman kami ng maayos. "Ano?" "Anong kwento?" "I'm tired talking." Mahinang sabi ni Laze kaya napalo ko ang kama at dahil doon ay napatingin siya. "You need to tell us." Mariing sabi ko. "Oo nga, 'to naman tamad." Nakangusong sabi ni Crizel pero ng tignan siya ni Laze ay agad siyang napabawi, "Kako nga biro lang."

Sobrang yaman nga talaga ni Leandro dahil ang office na 'to ay parang kasing laki na ng buong bahay namin. Humugot ako nang malalim na hininga at pinagpatuloy na maupo sa isang table. Tanging sketchpad at lapis lang ang meron ako sa bag ko dahil ang mga ilang colored pencils ko ay iniiwan ko do'n sa office ng kumpanya. Bahagya akong napangiti nang makita ko ang mga colored pencils na nakaayos sa gilid na para bang pinaghandaan niya 'to. Of course not, Gigi! Hindi niya pinaghandaan 'to kaya 'wag kang assuming.

I think she’s now more relax and calm. “That’s good but this story is a fairytale. Do you like fairytale?” Tanong ko dito habang inaayus na ang pagtuturukan sa kamay nito. “The love story of Dino and Pika”. “It’s love story! I like that!”. Saad nito, now she’s actively responding. Bahagya kung pinitik ang kamay nito upang makita ang ugat. “Dino is a great warrior and Pika is a charming boy. They feel in love with each other despite their differences. But Dino has a torn in his hands and every time he tried to hold Pika he is hurting him–

Isa-isang tinawag ni president ang mga mauunang kukuha ng lapis at sigurado akong unang mawawala sa table na iyan ang charcoal pencil. Nangangati na akong tawagin para makakuha na ako ng magandang lapis. Kahit iyon lang ang suwerte ko ngayon. Napatingin ako kay Sir Perez. Seryoso na ba siya dito? Kasi ako, hindi pa. “Andres Domingo, piliin mo na ang lapis mo.” Tinanguan ko lang siya saka ako dahan-dahang lumapit sa table na mayroong dalawang magkaibang mongol pencils. Napapikit ako. Seryoso ba ito?

Ella’s POV Napabuga ako ng hangin matapos kong ilapag ang mechanical pencil sa mesa. “Finally,” sabi ko sa sarili ko habang pinagmamasdan ang sketch na ilang araw ko ring binubuo. Ito na ‘yong final draft ng additional na pakulo para sa design namin sa final round. Maingat kong tinupi ang tracing paper at inilagay sa folder bago ako tumayo. Ramdam kong sumakit na naman ang likod ko sa tagal ng pagkakaupo.

Dahan-dahan kong binuksan ang box. Sa loob, nakita ko ang isang lumang mechanical pencil—ang unang mamahaling gamit na niregalo sa akin ni Jaxen noong nagsisimula pa lang akong mag-aral ng Architecture. Kasama nito ang isang makapal na folder ng mga dokumento at isang sulat na nakasulat sa stationary ng kumpanya niya. "Hera," tawag ng isang boses mula sa likuran ko.

“Magkaiba ang ballpen tsaka papel diba?! Pero kapag pinagsama mo ang dalawa, may silbi ito. Magandang duo kumbaga! If you use a pen and paper, you can write. And when you write, you can create words. And if there are words, you can create a masterpiece! Just like a novel, a poem, or an essay.” “Kaya hindi ako naniniwala na porke’t magkaiba ang personalidad ay hindi na magkakasundo. Let’s be like a pen and a paper. Let’s create our own story!” Pumikit na lang ako at hindi siya pinansin. I don’t want to. Nakilala niya ako ilang linggo pa lang ang nakakalipas kaya paano ako makakasigurado na magtatagal siya? Na hindi niya lang ako ginagamit tulad ng mga naging kaibigan ko noon?

Nakipag-ugnayan pa siya sa mga tao sa isang Disney production company sa ibang bansa, nagbayad para sa copyright, at nagpagawa ng isang limited edition na drawing pen set na siya mismo ang nagpa-design. Bawat ballpen ay may magkakaibang maliit na kuneho. May nakaupo. May nakatingin sa paligid. May tumatalon. At lahat ng iyon ay napaka-cute. "Wow!" Kumikinang ang mga mata ni Bailey sa tuwa. "Little rabbit!" Halos hindi nito maalis ang tingin sa kahon. Napakaganda ng mga ito. Pero naalala nito ang bilin ng Mommy niya.