Pencil Story の小説・ストーリー

Nahiga siya sa gilid ng kama para maipatong ni Elisia ang mga kamay sa braso niya. “Mr. Lucero, may inihanda akong kwento ngayon. Okay lang ba sa'yong magbasa ako ng kwento ngayon?” Nang sabihin iyon ni Elisia ay agad na napansin ni Nathan ang libro na nasa kamay nito. “Anong kwento?” tanong ni Nathan. “Ako mismo ang nagsulat nito. Isa itong animation story.” Nagawa si Elisia ng komiks online. Sa bawat komiks, naghahanda din siya ng kwento—na mas lalong nagpapaganda sa drawing niya.

Ilang araw ang lumipas, bumalik si Aurelia sa therapist. "May bagong pinto na naman ba ang bumukas?" tanong ng therapist. "Oo," sagot niya. "At sa wakas, ako na ang may hawak ng susi." At sa gabing iyon, habang binubuo niya ang disenyo ng kanyang koleksyon — isang koleksyong tatawagin niyang Paghilom — alam niyang sa bawat tahi, sa bawat laylayan, sa bawat detalye, naroon ang kwento niya. At wala nang ibang makapagsusulat niyon kundi siya.

Nang makalabas ito ay bumaling ako sa ballpen na kaniyang binigay. What am I gonna do with this shit? Binaba ko ito at tumingin sa labas. The sun is getting set. Sinisimulan na akong makaramdam ng kaba. A feeling that I never felt since I was a kid. Muli akong nagbaba ng tingin sa ballpen na binigay ni Sir Constello. It's just a common type of pen that can be seen and bought in any convenience stores. But I feel like something's going on with this pen. Hindi niya ibibigay ang ballpen na ito king wala itong kwenta.

“All yours, Jamilati. Daddy could buy you more.” “Gusto ko, Daddy tapos iyon pong malaki na lagyanan ng canvas at chair pa. Nakita ko sa Y outube iyon pang lapis tyarkol pencil ang tawag. Pang-drawing siya pero hindi pangsulat sa school.” “I could buy those and place them in your room.” Sunod-sunod itong tumango kaya may ibinulong na naman siya. Nang nag-thumbs up ang bata sa kanya.

sagot niya habang nakangiti. Dahan-dahan kong binuksan ang takip. Sa loob ay may isang kuwintas na pilak—payak ang disenyo, ngunit napakaganda. Ang palawit ay hugis isang maliit na pahina ng aklat, at sa gilid nito ay nakaukit ang mga salitang: "Ang pinakamagandang kwento ay ikaw." Naluha ako sa tuwa. "Gabriel... napakaganda nito."

“Sandali lang ho.” Sa malas, wala talaga. Naku-conscious na siya sa mga tinging ipinupukol sa kanya ng iba. Nahulog pa nga ang isa sa mga drawing pencils niya kakakalikot niya sa bag pero hindi na niya iyon pinansin. “Your pen.” Bigla na lang lumitaw sa harapan niya ang pencil at basta na lang hinablot iyon mula sa kung sino mang pumlot na may baritonong boses.

tanong nito. “Paper works.” maigsing sagot ni Pierce. “Ibaba ko na.” sabi niya at pagkatapos ay mabilis na ibinaba ang tawag at ibinaba ang kanyang cellphone sa mesa maging ang ballpen na hawak niya sa kabilang kamay niya. Dahil dito ay hindi sinasadyang mapatitig siya sa ballpen na iyon kung saan ay nakalagay ang initial niya. Biglang nanlamig ang kanyang mukha. Hindi niya matandaan kung kailan niya ito dinala doon at kung kailan niya inumpisahang gamitin iyon. Kapag nakikita niya ang ballpen na iyon ay hindi niya maiwasang maalala ang mga mainit na sandali na pinagsaluhan nila, ngunit sa kabila nun ay hindi niya rin maiwasang na isipin na bigla na lang nitong ibinigay sa sarili sa ibang la

malambing kong pagtatanong sa kaniya. "Oo, naka-away ko kasi yung apo ng principal namin, kinuha kasi niya ang favorite kong pikachu pencil na bigay ng Papa ko, 2inches nalang 'yun eh pero tinatago ko lang sa pencil case hindi ko ginagamit kasi nga remembrance ng Papa ko 'yun sa akin." "Nakita mong kinuha niya?" "Para ka namang teacher ko dati eh, oo nga hindi ko nakitang kinuha niya pero nakita kong hawak niya, eh di kinuha na rin niya 'yun hindi ba?"

matipid kong sabi. “Grabe pang taguan ng anak pala ang story n'yo ni Sir pogi, Ms. ZanelleLa. Ang totoo aminin Ms. ZanelleLa. Siguro siya ang inspiration mo habang gumagawa ng kwento?” tudyo pa nila sa akin but I didn't answer. Buti talaga wala ng nagpapirma sa akin kasi kung nagkaroon tiyak makakuha kami ng eksena na pang movie at novela lang nangyayari.

"Oh, bakit naka-simangot ito?" Turo niya sakin habang nakatingin siya kay Atarah. Napatigil naman sa pagsusulat si Atarah at napatingin sakin. "Ay alam ko yan. Hindi makapagsulat 'yan kasi wala 'yong ballpen niya para sa pagsusulat ng istorya niya." Mas lalo akong napasimangot. May ballpen kasi ako para sa pag-aaral ko at ibang ballpen naman para sa pagsusulat ko talaga sa story notebook ko.