More Than The Marriage

Naka-krus ang mga braso ko habang nakatanaw sa labas. Traffic was crawling across EDSA. Ang mga headlight ay tila mga ribbons ng pula’t puting humahaba sa dilim. Sa salamin ng opisina, the city was just a blur of neon colors.

​Kumukutitap ang mga ilaw sa blinds, nagkakalat ng fractured patterns sa desk ko. Malapit na ang Pasko, pero kahit anong pilit, wala akong maramdaman. Day bled into night, and night blurred into day. Isang routine na parang kulungan.

Wake, work, go home. Paulit-ulit. Walang humpay.

​Hindi ako puwedeng huminto. Dahil kapag huminto ako, baka bumalik ang dati—iyong feeling na kulang ako. Iyong mga araw na kailangan ko pang ipaalala sa sarili ko na hindi ako sapat. Kaya mula noon, bawat kilos ko naging tahimik na sigaw: kaya ko. Balang araw, magiging sapat din ako.

​Pero sa pinakamalalim na sulok ng isip ko, may bulong na hindi mawala-wala: What if, kahit kailan... hindi?

​The intercom snapped me out of it.

​“Ma’am Aya, it’s already 6:00 p.m. Gusto niyo bang ipag-order ko kayo ng dinner?” maingat ang tono ni Lana.

​Inayos ko ang mga papers ko at isinara ang laptop. “No, sa bahay na lang ako kakain. You can go ahead, Lana. Thanks.”

​Paglabas ko ng building, ramdam ko ang bigat ng pagod. Bahagyang tumango ang guard nang madaanan ko siya. Pag-upo ko sa kotse, doon lang ako nakahinga nang malalim. My hands rested on the steering wheel, eyes lingering on the empty space ahead. Kinuha ko ang envelope sa dashboard, isinilid sa laptop bag, at saka lang ako nagmaneho pauwi.

​Pagdating sa bahay, sinalubong agad ako ng amoy ng sinigang at ang boses ni Manang Belen.

​“Good evening, hija. Naghanda na kami ng hapunan kasi dumating si Zed.”

​Halos mabitawan ko ang bag ko. “Si… Zed po?”

​“Oo. Kaninang alas-singko pa siya rito. May kailangan daw i-review malapit sa planta. Nasa taas siya ngayon.”

​Tumango ako, pero ang puso ko, parang tambol sa bilis ng kaba. Zed never stayed here. Lagi siyang nasa penthouse niya sa Makati. Malayo rito, malayo sa lahat ng pilit kong itinuturing na tahanan.

​Bakit ngayon?

​“Magpapalit lang po ako,” I forced a smile.

​Mabilis ang hakbang ko paakyat, pero pagdating sa gitna ng hagdan, napahinto ako. Ayan ka na naman, Aya… nananabik. Pagbukas ko ng pinto, siya agad ang bumungad sa akin.

​He was sitting on the edge of the bed, laptop balanced on his legs, sleeves ng puting polo niya nakatupi hanggang siko. The blue glow of the screen carved sharp lines on his face. Work. Always work.

​Nag-angat siya ng tingin sandali, barely a second, bago muling bumalik sa laptop.

​“I see you’re home,” I said lightly.

​“Yes.”

​Isang salita. Pero mas mabuti na kaysa sa tango lang.

​Nag-shower ako nang mabilis. Paglabas ko, ganoon pa rin siya. Frozen in the same position, eyes locked on the glow.

​“I’ll have my dinner. Gusto mo ba ng kape?”

​He glanced at me quickly, then back to his laptop. “Yes, please. The usual.”

​“Okay.” Napangiti ako nang bahagya bago bumaba.

​Habang kumakain, binuksan ko rin ang emails ko—campaign proposals, client follow-ups—hanggang sa hindi ko na halos malantakan ang pagkain. Pagkatapos, dumiretso ako sa cupboard para ipagtimpla siya.

​I reached for a mug and put two spoonfuls of ground coffee. Binuhusan ko ito ng boiling water; kumalat agad ang amoy—mapait, matapang, pero may init na parang yakap. Dahan-dahan ko itong hinalo habang pinagmamasdan ang usok.

​No milk, no sugar. Puro lang. Just like the things we never talk about.

​Maingat kong inilapag ang mug sa tray. I wiped the edges to make sure it was perfect. Dahan-dahan akong umakyat, at nang nasa tapat na ako ng pinto, I took a deep breath before opening it.

​But suddenly—

​“Aray!”

​Tumama ang doorknob sa balakang ko. The tray tilted, and the hot coffee splashed straight onto my leg. Napadaing ako sa hapdi. The coffee spread across the rug, seeping dark like a wound.

​Nagmamadali akong tumakbo sa banyo at binuksan ang gripo. Cold water rushed down my skin, hissing against the burn. Hingal na hingal ako habang hinihipan ang napaso kong binti.

​Sa malabong reflection ng salamin, lumitaw siya sa likod ko. Tahimik. Nakakuyom ang panga, matalim ang mga mata.

​“Why—?” my voice cracked.

​Hindi siya sumagot. In one swift motion, he carried me. The world tilted, faint cologne mixing with bitter steam.

​“Hindi ko sinasadya—”

​“Hush.” Mababa at deliberate ang tono niya. “Don’t bring my coffee again. Next time, I’ll get it. Or I’ll ask Manang.”

​Ibinalik niya ako sa kama at bumalik na may dalang med kit. He knelt in front of me, opened the ointment, and applied it with clinical precision. Ang lamig ng touch niya, pero hindi siya tumitingin sa akin. Ang sugat lang ang hawak ng atensyon niya.

​I bit my lip, gripping the sheets to stop my hands from trembling. When he finished, he closed the cap and walked back to his side of the bed. Kasabay niyang nawala ang init.

​Pumasok si Manang Belen, halatang nag-aalala. “Nako, apo, ang hapdi niyan! Ayos ka lang ba?”

​Umiling ako at pilit na ngumiti. “Okay lang po ako, Manang.”

​Tinulungan niya akong linisin ang kalat bago siya tuluyang lumabas. And then silence returned, heavier than before.

​Tumalikod ako sa kanya at ibinaon ang mukha sa unan. Doon lang tumulo ang luhang kanina ko pa pinipigilan. Another night, another silence. Sana sinunod ko na lang sina Nanay. Sana hindi ako nagpumilit. Sana hindi nauwi rito—isang kasal na walang pangalan.

​Nagising ako bandang alas-kuwatro. I cooked his favorite American breakfast at pinakiusap kay Manang na siya na ang maghain bago ako bumalik sa kama.

​Pagmulat ko, 6:30 na. Wala na siya.

​Habang nag-aayos ako, sinalubong ako ni Manang. “Ineng, magana siyang kumain kanina,” sabi niya, nakangiti.

​I smiled faintly. “Mabuti naman po.”

​Pagdating sa opisina, sinalubong agad ako ni Lana. “After your lunch meeting, may interview kayo for WMN Magazine, Ma’am.”

​“Okay.”

​Sanay na ako sa interviews: controlled smiles, rehearsed lines, never showing too much. Lalo na pagdating sa personal life.

​No one has to know. Not even the press.

​That I’m married to him.