Pencil Story 소설 & 이야기

mabait nitong sagot, kaya wala ng problema. “Kunin mo nga ballpen sa bag ko,” sabi ko kay Elco. Hawak niya kasi ang bag ko. Agad siyang napangiti habang inilabas iyong ballpen mula sa bag ko. Pagkaabot ni Elco sa ballpen ko, literal na napaiyak ulit siya. Habang binubuksan ko iyong unang page ng libro ko, parang nanlalambot ang kamay ko. Kasi ito iyong unang beses. Unang beses akong pipirma sa sarili kong published book.

“Baka panahon na para tuparin mo ‘yung pangakong ‘yon sa sarili mo, Celle.” Marahan siyang tumayo, lumapit sa desk, at binuksan ang drawer. Kinuha niya ang mechanical pencil na luma na pero gumagana pa. Umupo siya sa desk, binuklat ang blankong pahina sa dulo, at nagsimulang gumuhit.

aniya, pilit ang ngiti. Dumating agad ang mga colored pencils. Salamat sa pera—500 lang, at agad nang nakabili ang kasambahay ng isang malaking set, kasama ang mahigit isang dosenang berdeng lapis, gaya ng hiling ni Anri.

"Pick whatever you want. Lahat ng tingin mo ay makatutulong sa pag-aaral mo." "Kahit magkano?" paninigurado ko, nanlalaki ang mga mata. Natawa siya nang mahina. "Kahit magkano. Go." Napanguso ako pero sa huli ay lubos-lubos ang pagkatuwa. Kumuha ako ng ilang makakapal na notebook na may magagandang cover, highlighters na pastel ang kulay, at mga ballpen na maayos sumulat. Habang abala ako sa pagpili ng automatic pencil, napansin kong tahimik lang sa likod ko si Ymilio, bitbit ang basket na unti-unti ko nang pinupuno.

Kasabay ko siyang naglalakad habang tulak ko ang maliit na basket na pinaglalagyan ko ng mga gamit na bibilhin. Kumuha ako ng iba’t ibang klase ng pencils, markers, colored pens, pati na rin ng dalawang malalaking sketchpad. “Grabe,” natatawang sabi ni Sofie habang pinapanood ako. “Mukhang babalik ka talaga sa pagdo-drawing ah.” Ngumiti ako habang tinitingnan ang isang set ng charcoal pencils. “Namiss ko kasi.” “Eh bakit ngayon mo lang ulit ginawa?”

"Alam mo na ba maghawak ng pencil?" "Yes!" proud na sagot niya at tumango pa. Ipinakita niya sa akin kung paano siya magsulat, mabagal lang pero tama ang pagkakasunod ng pag-trace niya sa broken lines para mabuo ang isang letra. "Wow! Galing mo naman pala, Brayden, eh!" tuwang-tuwang puri ko sa kanya at pumapalakpak pa.

sagot niya habang nakangiti. Dahan-dahan kong binuksan ang takip. Sa loob ay may isang kuwintas na pilak—payak ang disenyo, ngunit napakaganda. Ang palawit ay hugis isang maliit na pahina ng aklat, at sa gilid nito ay nakaukit ang mga salitang: "Ang pinakamagandang kwento ay ikaw." Naluha ako sa tuwa. "Gabriel... napakaganda nito."

“Sandali lang ho.” Sa malas, wala talaga. Naku-conscious na siya sa mga tinging ipinupukol sa kanya ng iba. Nahulog pa nga ang isa sa mga drawing pencils niya kakakalikot niya sa bag pero hindi na niya iyon pinansin. “Your pen.” Bigla na lang lumitaw sa harapan niya ang pencil at basta na lang hinablot iyon mula sa kung sino mang pumlot na may baritonong boses.

Nang makuha ko na ang lapis ko’y dali-dali akong nagtungo sa opisina ni Sir Luciano, bitbit ko ang mga nagustuhan n’yang paintings. “Nakuha mo ba ‘yong lapis mo?” “Opo.” Nangingiti kong tugon. “It’s just a pencil. Pinahirapan mo pa ‘yong sarili mo. P’wede ka namang bumili na lang ng bago.” “Sir, this is not just a pencil.” Tugon kong bahagyang iniangat ‘yong kamay kong may hawak sa lapis. “Kasangga ko ho kasi ito sa lahat ng ginagawa ko. Sa bawat planong pinaghirapan ko’y ang lapis pong ito ang naging katuwang ko. Maaaring simpleng bagay lamang po ito sa paningin ng iba, pero para sa akin po’y isa itong mahalagang bahay na hindi ko kayang basta-basta na lamang pong itapon.”

tanong nito. “Paper works.” maigsing sagot ni Pierce. “Ibaba ko na.” sabi niya at pagkatapos ay mabilis na ibinaba ang tawag at ibinaba ang kanyang cellphone sa mesa maging ang ballpen na hawak niya sa kabilang kamay niya. Dahil dito ay hindi sinasadyang mapatitig siya sa ballpen na iyon kung saan ay nakalagay ang initial niya. Biglang nanlamig ang kanyang mukha. Hindi niya matandaan kung kailan niya ito dinala doon at kung kailan niya inumpisahang gamitin iyon. Kapag nakikita niya ang ballpen na iyon ay hindi niya maiwasang maalala ang mga mainit na sandali na pinagsaluhan nila, ngunit sa kabila nun ay hindi niya rin maiwasang na isipin na bigla na lang nitong ibinigay sa sarili sa ibang la