Pencil Story Novels & Stories

Pasensiya na po sa biglang pagbabago ng world count ng story.Pero salamat pa rin dahil pinagpatuloy pa rin ninyong basahin.Kahit may mga wrong grammar Ang story. May mga naiinis din dahil maikli lang daw Ang kada Isang chapter.Lalo na ngayon na mahati-hati na Ang wc Niya. Maraming salamat po sa pagsubaybay sa story nila Hendrix at olivia.Maraming salamat din sa inyong supporta at pag-intindi.

kwento ng tagumpay — ilagay din natin ang mga kwento ng ating pagkakamali, ng ating kahinaan, at ng ating mga takot. Dahil ang tunay na karunungan ay nagsisimula sa pag-amin na hindi tayo perpekto.” Tumagal ang pagtatayo ng halos tatlong taon. Sa loob ng panahong iyon, hindi lamang mga manggagawa ang nagtrabaho — ang mga tao mula sa lahat ng uri ng pamumuhay ay dumating upang tumulong: ang mga magsasaka ay nagdala ng bato, ang mga manghahabi ay gumawa ng mga telang pampalamuti, ang mga manunulat ay naghanda ng mga talaan, at maging ang mga bata ay nagdala ng maliliit na bato o bulaklak na nais nilang ialay. Walang naghahangad ng gantimpala o papuri; alam ng lahat na ang kanilang ginagawa ay

"I cannot afford the paints and canvas you want yet. Kaya ayan na lang muna sa ngayon. Sa susunod, kapag nakasweldo na ako ay bibilhin ko iyon." Parang may humaplos sa puso ko dahil sa sinabi niya. Ang laman ng paper bag ay charcoal pencil at drawing paper. Magandang klase ng charcoal pencil iyon. Mamahalin. Pati ang drawing paper. He's working part-time and I know that his salary is not that high so…I can't believe he spent money on this. "Hindi ko alam kung tama ba ang nabili ko. Nagtanong ako sa saleslady doon at nirekomenda niya iyan," mababa ang tonong sambit niya.

mabait nitong sagot, kaya wala ng problema. “Kunin mo nga ballpen sa bag ko,” sabi ko kay Elco. Hawak niya kasi ang bag ko. Agad siyang napangiti habang inilabas iyong ballpen mula sa bag ko. Pagkaabot ni Elco sa ballpen ko, literal na napaiyak ulit siya. Habang binubuksan ko iyong unang page ng libro ko, parang nanlalambot ang kamay ko. Kasi ito iyong unang beses. Unang beses akong pipirma sa sarili kong published book.

Pero lunod pa ako sa ginagawa niya at ayaw ko siyang tumigil. "Are you kidding me? Don't you dare stop, or else - " Nahinto akong saglit at napatingin na ako sa kamay niya. Nasa ilalim ba ito ng damiti ko at nasa hinaharap ko pa. "Do you know I'm good at stabbing one's hand, Gabriel?" Sabay angat ng tingin ko sa kanya. "I'm not good at martial arts because I always hold a pencil. But don't you know that my pencil with me always can stab you to death?" pilyang ngiti ko.

“Baka panahon na para tuparin mo ‘yung pangakong ‘yon sa sarili mo, Celle.” Marahan siyang tumayo, lumapit sa desk, at binuksan ang drawer. Kinuha niya ang mechanical pencil na luma na pero gumagana pa. Umupo siya sa desk, binuklat ang blankong pahina sa dulo, at nagsimulang gumuhit.

aniya, pilit ang ngiti. Dumating agad ang mga colored pencils. Salamat sa pera—500 lang, at agad nang nakabili ang kasambahay ng isang malaking set, kasama ang mahigit isang dosenang berdeng lapis, gaya ng hiling ni Anri.

"Pick whatever you want. Lahat ng tingin mo ay makatutulong sa pag-aaral mo." "Kahit magkano?" paninigurado ko, nanlalaki ang mga mata. Natawa siya nang mahina. "Kahit magkano. Go." Napanguso ako pero sa huli ay lubos-lubos ang pagkatuwa. Kumuha ako ng ilang makakapal na notebook na may magagandang cover, highlighters na pastel ang kulay, at mga ballpen na maayos sumulat. Habang abala ako sa pagpili ng automatic pencil, napansin kong tahimik lang sa likod ko si Ymilio, bitbit ang basket na unti-unti ko nang pinupuno.

Kasabay ko siyang naglalakad habang tulak ko ang maliit na basket na pinaglalagyan ko ng mga gamit na bibilhin. Kumuha ako ng iba’t ibang klase ng pencils, markers, colored pens, pati na rin ng dalawang malalaking sketchpad. “Grabe,” natatawang sabi ni Sofie habang pinapanood ako. “Mukhang babalik ka talaga sa pagdo-drawing ah.” Ngumiti ako habang tinitingnan ang isang set ng charcoal pencils. “Namiss ko kasi.” “Eh bakit ngayon mo lang ulit ginawa?”

"Alam mo na ba maghawak ng pencil?" "Yes!" proud na sagot niya at tumango pa. Ipinakita niya sa akin kung paano siya magsulat, mabagal lang pero tama ang pagkakasunod ng pag-trace niya sa broken lines para mabuo ang isang letra. "Wow! Galing mo naman pala, Brayden, eh!" tuwang-tuwang puri ko sa kanya at pumapalakpak pa.