Pinoy Corny Jokes の小説・ストーリー

Hindi ko alam, may pagka-corny pala itong si Gio. “Ang corny ha,” sabi ko sa kaniya at napangiti nalang. “Anong iniisip mo?” tanong niya. “Hm, w*-w*la naman. Bakit?” “Natulala ka na kasi at napapakagat pa sa labi. You’re thinking naughty ano?” tanong niya. Naramdaman ko ang kaniyang masusuyong haplos sa aking beywang, tumaas ito papuntang gilid ng d****b ko.

"Ano?" "Eh 'di, pointless." Natawa siya sa corny na jokes nito. Pwede na rin. "Again may isa pa." "Sige, ano naman 'yon?" "Kapag 'di mo mahulaan ang sagot, hahalikan mo 'ko sa lips pagdating natin ng bahay." "Ano!" Ang lakas ng halakhak nito. "It's a deal." "Basta hindi mahirap, ah?"

Ang iingay pa nila, lalo na kapag magkasabay si Montenegro at Guerrero na madalas nangyayari. Wala naman kaming ibang pinag-uusapan. Mga nonsense silang kausap in short. Pero hindi ko namamalayan na napapatawa nila ako sa mga corny nilang jokes, mga out of this world na topic at kung ano ano pang kalokohan nila.

"So what kung pagtinginan nila tayo? dati naman tayong----" "Will you please shut up! dati yon!" ngumiti sya sa akin sabay sabing, "Why your cheeks is blushing. Halatang kinikilig ka. huwag mong pigilan baka mautot ka nyan." The corniest joke i'ved ever heard. Ang baduy kaya natawa ako at tumalsik ang laway ko. Nahiya ako sa kanya pero kunwari ay sinisisi ko sya. Ayoko ng ganito. ayoko nang pinapangiti nya akong muli dahil ang bawat ngiting ito ay tiyak kong may luhang kapalit. "Blushing? namumula sa inis yan. get lost, please!"

NAKAPAG text ulit si Lance sa akin habang nag lelecture ang aming professor. Lance: I miss you in my office. Hindi ko mapigilan ang mapangiti. Ang corny niya pala. Ako: Corny mo pala, Sir. :D Mabilis siyang nakapagreply. Laancee: You calling your boss corny? What a bad girl. Kinagat ko ang labi ko. Nababaliw na yata ako dito.

sabay tawa ni Daniel sa sarili niyang joke. Napapailing si Lila, pero hindi napigilang mapangiti. "Ang corny mo talaga, Daniel." "Eh eto pa! Bakit hindi pwedeng mag-diet ang keyboard?" "Ano na naman ‘yan? Sige na, sabihin mo na." "Kasi may space bar!" Natawa na lang si Lila at umiling. "Grabe ka, Daniel. Pero sige na nga, kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Salamat."

What a dumbass group of psychos, right? The first one is named Ibon. Gwapo, matangkad, matapang ang aura pero ang pangit ng humor. Sobrang dry. Yung mga jokes niya parang ewan, nineteen kupong kupong pa ata. Like what the? Sino pa ba ang natutuwa ngayon sa pick-up lines? That's so boomer. So corny. Like so baduy!

Ang korny ng mga jokes niya na hindi bagay sa kanya dahil mukha siyang tanga. “Bakit ang hirap mo namang pangitiin? Kanina ka pa nakasimangot,” tanong niya sa akin. “Bakit naman ako ngingiti kung napilitan lang ako?” “Ang sungit naman ng ex-wife ko.” malungkot na sabi niya. “Mas mabuti na ‘wag mo na lang itong ulitin.” “Bakit naman? Wala namang masama kung magdate tayong dalawa–”

“Laughtrip ka, pare. Ikaw? Si Manuel Saenz?” “Anong nakakatawa sa katotohanang ako si Manuel Saenz?” “Ikaw talaga, Kuya.” Nahampas ko siya sa balikat. “Joker ka ano? Manuel Saenz daw. Sa dami kong narinig na siya raw si ganito ganyan, ikaw lang ang nagpatawa sa akin ng ganito.” Tawa pa rin ako ng tawa hanggang sa tumigil na ako. Seryoso pa rin ang mukha niya na parang sinasabi niya sa akin na siya talaga si Manuel Saenz at hindi uso sa kaniya ang word na joke. “Ikaw talaga ‘yon?”

Hindi ko mapigilang mapatawa sa ka cornyhan nito. "Ang corny mo pala." Bulalas ko habang tumatawa. "Yeah, I am. Because of you." Banat pa nito. Mapupunit na talaga ang bibig ko sa kaka smile dahil sa kilig ko sa mga banat nitong walang hiyang ito. Kilig to the bones yarn!