Pinoy Corny Jokes Novels & Stories

Hindi ko mapigilang mapatawa sa ka cornyhan nito. "Ang corny mo pala." Bulalas ko habang tumatawa. "Yeah, I am. Because of you." Banat pa nito. Mapupunit na talaga ang bibig ko sa kaka smile dahil sa kilig ko sa mga banat nitong walang hiyang ito. Kilig to the bones yarn!

sabi niya at napatigil naman sila kumain. "Ha?" Sabay sabay nilang tanong. "De joke lang" sabi niya at nag peace sign. "Ano nga?" Tanong ko ulit sakanya. "May sayote sa tinola" sabi niya at nag peace sign. "Ang corny mo" sabi ko sakanya at umarte naman siya na nasaktan siya sa sinabi ko. Kupal to. "Bakit nga adobo?" Medyo naiinis na tanong ko sakanya.

“Taga saan ka?” “Sa puso mo.” Maikling sagot nito na mas lalo kinainis niya. Tumawa naman ito ng tumawa/ “What?! Corny ba? I learned if from the market.” Pagmamalaki pa nito. "Yeah right," She agreed sarcastically. “Your jokes are lame. Most lame I’ve ever heard.” Napapailing na sagot niya. "Someday I’ll tell you, okay? Wag muna ngayon... Mukhang hindi naman kailangan eh." Niyaya na siya nitong maglakad ulit pauwi. “It’s getting late Jam. Let’s walk home.”

Aba. "Hindi." bored niyang sagot. "Oh hindi pala eh, huwag kang mental." Tawang-tawa ako sa mukha niya kasi bored na bored. Hindi ako sa joke ko natawa ah, kasi alam kong corny. Sa peslak ni Kyah natawa kasi bored na bored na eh. "Are you done?" sungit! "Oo, tska hindi ko naman kanina inuutos 'to sayo itatanong ko lang sana kung alam mo kung saan 'to." nakasmile ko pang sabi pero nagbuntong hininga lang siya.

Excited niyang tanong sa akin na parang bata. "H-hindi ko alam eh." "An impasta!" Masaya niyang sigaw with accent pa pero napalunon lang ako at tumango. Ang corny kaya. Impasta raw? Ayoko naman ipahiya si Trevor kaya tumawa ako nang bahagya. "Hehe." "That's unreal." Nakapout niyang sagot. Ang cute niya. "You're not laughing at my joke." Natawa na naman ako nang halos pilit na pilit. "Nakakatawa kaya."

“Laughtrip ka, pare. Ikaw? Si Manuel Saenz?” “Anong nakakatawa sa katotohanang ako si Manuel Saenz?” “Ikaw talaga, Kuya.” Nahampas ko siya sa balikat. “Joker ka ano? Manuel Saenz daw. Sa dami kong narinig na siya raw si ganito ganyan, ikaw lang ang nagpatawa sa akin ng ganito.” Tawa pa rin ako ng tawa hanggang sa tumigil na ako. Seryoso pa rin ang mukha niya na parang sinasabi niya sa akin na siya talaga si Manuel Saenz at hindi uso sa kaniya ang word na joke. “Ikaw talaga ‘yon?”

hindi lumilingon na sabi nya. "Pfftt." sinubo ko ang isang buong brownies. Bakit kaya ang isang katulad nya hirap na hirap na ngumiti man lang? Paano nya natitiis noon si Kean na sa tingin ko kasing kulit at likot ng kiti kiti. At paano sya natitiis ni Kean eh kung kahit siguro tumawa man lang sa corny nyang joke ay wala. "Si Kean ba,ano'ng klase syang kaibigan?" bigla ko naitanong.

asik niya at hinawakan ang noo ko, I drink my delight again. "Masakit mawala ka," dagdag niya kaya nabulunan ako at tumawa na naman ng malakas. "Hoy, bakit hindi ka kinilig sabihin mo sa akin bakit?!" "Ang corny mo kaya." "Sinong corny, ako?!" "Oo, alangan ako?" I asked and laughed at his reactions which is adorable. "Dapat pineke mo na kunwari kinilig ka! Nasaktan ako," he said and held his chest like he was in pain. My phone beep, Lim is fucking calling again.

‎“Ano?” ‎“Mas masarap pala mabuhay… kapag ikaw ang dahilan.” ‎Namula ako. ‎“Ang corny mo.” ‎“Pero kinilig ka.” ‎Hindi ako sumagot. ‎Pero ngumiti ako. ‎At alam niyang tama siya. ‎——————— ‎Biglang bumukas ang pinto. ‎“Excuse me—” ‎Pareho kaming napalingon. ‎Isang nurse—

“Sa bahay na tayo kumain ha. Nag-iwan ako roon ng niluto ko, e. Init na lang natin.” Ginilid ko ang mukha ko. “Fried chicken ulit?” “Hindi. Sinigenggeng,” sagot niya. Tumikhim siya. “May joke ako,” out of the blue niyang sabi. Hindi ako umimik. “Why do crabs never volunteer?” “Bakit?” “Because they're shell-fish.” Ipinaling ko ang ulo sa kaniya. Nakangisi siyang nilingon ako. Umiling-iling ako.