Projection Chapter 1 Novels & Stories

Hindi ko na dinilat pa ang mata ko hanggang sa narinig ko ang pagsara ng pinto ng kwarto. //END OF CHAPTER 02//

Hindi niya alam kung bakit pero bawat tawa ni Maeve ay parang lalo siyang naiirita. Hanggang sa... "Keiv." Lumapit ang isa nilang kaklase. "Pwede bang ikaw na lang ang maglipat ng projector?" Tumango lamang siya. Habang buhat ang projector... napatingin siya kina Maeve at Vincent. Magkatabi, nagtatawanan at nagbibiruan. Hindi niya namalayang mas lumakas ang pagkakahawak niya sa projector.

Ang ilaw ng projector ay nag-project ng malaking chart ng financial forecast — isa sa pinakamahalagang bahagi ng planong risgo ni Alexander. Hindi na ito simpleng meeting. Ito na ang turning point: kung mabigo ang proposal, puwede itong magwasak hindi lang ng proyekto kundi ng kumpanya mismo. At alam ko na sa likod ng mga numero, may personal na stake rin ako: ang tiwala niya, ang relasyon namin. ⸻ Alexander

Sinundan siya ng tingin ng lahat habang naglakad siya patungo sa gilid ng projection screen, dala ang isang pormal ngunit magaan na ngiti. “Magandang araw sa inyong lahat,” panimula niya, kalmado at kumpiyansa. “Hindi na ako magpapaligoy-ligoy. Didiretso na tayo sa pinakamahalagang usapin ngayong araw.” Sinenyasan niya si Tristan Harper, ang naka-assign na mag-operate ng projector.

Saway ng Yaneiri King, "Nabasa ko na ang tungkol sa lihim na sining ng Projection. Kahit na may gumagamit ng ating mundo upang subukan at sanayin ang mga susunod na henerasyon ng mga magsasaka sa pamamagitan ng pamamaraang iyon, gagamitin lamang nila ang mga nakaraang bersyon natin. Hindi posibleng ang ating mundo ay na-project sa kaharian sa halip at hindi natin iyon mararamdaman!" "Brother, magkaiba tayo. Ikaw at ako ay may nakatakdang kapalaran. Isa pa, ako ay isang propeta. Hindi nakakagulat na may natutuklasan tayong ganito." Pagpapatuloy ni Zella, "Kapag natapos na ang projection o kapag ang taong iyon ay nakapasa sa pagsubok, lahat tayo ay makakaalis na sa kaharian na ito. Sa oras na

Sa kanan, naroon lahat ng board members at department heads. “You got this,” ani Kyle bago siya magsimula. Tumango si Mira at sinimulan ang presentation. Una, maayos ang daloy. Lumalabas sa projector ang graphs at charts na pinaghirapan niya kagabi. Ngunit pagdating sa ikalimang slide, bigla siyang napatigil. Sa screen, lumitaw ang mga maling detalye ng budget projection, may maling decimal, kulang ang zero, at parang imbalanced ang figures.

Inalig ko ang aking ulo para kaseng may mali i don't know what is it but i know later malalaman ko din ito. "We can start now" Geror announced. The man was look mid-30 who stood up first. May inabot siyang black usb sa isang maintenance. Sinalpak naman nya ito sa may projector. I glance again veronica when she flirty drink her drinks. The lights is off, tangin projector nalang ang ilaw. The slide was starting but my mind becomed blank. Para akong binuhusan ng ilan timba ng yelo ng makita ko kung ano ang laman ng usb. Mabilis ko hinanap ng tingin si Hellios ngunit tanging nasa projector lang ang mata niya.

“See? Madaling magturo ng iba para masabing wala kang kasalanan. Maglabas ka ng pruweba kung gusto mo akong ituro, Miss Rodriguez.” Muling ibinaling ni Liberty ang tingin sa harapan ng projector. Sa ilang segundo ay hindi siya muling nagsalita kahit alam niyang nasa kanya pa rin ang tingin ng lahat. “All of it was just our initial plan. It means this is the raw copy.”

Agad na kumilos si Marco. “Actually, let me clarify that part.” Kinuha niya ang remote. “Based on the revised projection we sent this morning, the expected return is slightly different from what’s displayed on the current slide.” Maayos niyang ipinaliwanag ang figures habang si Adrian ay tahimik na nakatingin sa screen. Nakabawi si Marco. Makalipas ang ilang minuto, natapos ang discussion. Ngunit hindi pa rin mawala sa isip ni Adrian ang larawan.

Sa pagitan ng una at ikalawang palapag ay may malawak at bakanteng pader—perpekto para sa projection. Walang ideya si Menandro kung ano ang binabalak ni Jazz. Wala na rin siyang lakas para magtanong pa. Si Norelyn naman ay pabulong-bulong pa ng mga mura bago tuluyang naupo sa sofa at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Binuksan ni Jazz ang projector. Kumislap ang screen at nabuhay. Sa pagkakataon ding iyon—