Can't Think Straight Chapter 1 Novels & Stories

Ang kaso, wala akong maalala. "Wala pa 'kong maisip," mahina kong sagot, sa pahina pa rin ako nakatitig. "Pilitin mong mag-isip. Simula doon sa unang biktima. 'Yung taga department nila Kierzyuwi." "Bakit ako lang ang dapat mag-isip? Dapat ikaw—" I stopped, turning my gaze to her. "Bakit?" tanong niya habang tinitingnan ako nang may pagtataka.

Nang makarating sa k'warto ko ay pabagsak akong humiga sa kama ko at pumikit pero agad din akong napadilat nang lumitaw sa isipan ko ang imahe nang nakangiting si Zior. That guy got my attention. Interesting END OF CHAPTER 02

Mabuti na lamang nagtutuksuhan sa aking likuran itong si Nica at Clifford kung kaya’t nagambala nila ang aking pagmuni-muni sa ibang planeta. It seems that I am in a labyrinth now, drowning in the accumulating and complex events in my mind, all springing from solely one reason—thinking of him with her while I remain here motionless, like a statue, ill-educated to comprehend the intricate network of passages to Raze’s heart.

sigaw ni Madam Ashneka. Natigilan ang lahat at palihim na nagsipaghalakhakan. Hindi ako iyakin pero ramdam ko na ang pag-iinit ng mga mata ko. “Okay, everyone! From the start!” Sinubukan kong tumayo pero biglang dumaloy ang kuryente sa binti ko. Napaupo ako ulit. This time, taas-kilay na akong tiningnan ni Madam Ashneka, may panunuya sa kaniyang makulay na mga mata.

Chapter 16 Ruth POV Nagising ako sa tindi ng sakit sa ulo at nanakit ang buong katawan ko, para bang may mabigat na dumaan sa akin habang ako’y mahimbing na natutulog. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata, sinalubong ako ng kisame ng silid at pamilyar, ngunit may kung anong mali sa pakiramdam.

Hindi dahil naintindihan nya lahat. Dahil niyakap sya ni Boy ng mahigpit. At dun ko binuksan yung pink na Tupperware na nasa altar pa rin namin simula Chapter 19. May adobo pa rin. Araw-araw may bago. Binigay ko kay Mango.

Hindi ko rin kasi alam kung ano ang pumasok sa kokote ko at uminom ako ng gano'n kadami. And then my mind… my mind raced, scrambling, trying to put the pieces together. I swallowed hard, still leaning my back on the sofa, trying to steady myself. My fingers traced the edge of the sofa as I took a deep breath. I had no idea how I ended up here. All I knew was that my head was killing me.

Chyrll. °°°Enidet ko po ang chapter 89. Mababasa niyo po don sa huli, kung bakit nagising si Chyrll sa isang madilim na silid. Salamat.°°° Nagising ako sa isang lugar na madilim. Nilibot ko ang aking paningin sa paligid, wala akong maaninag na kahit anong liwanag, kahit na maliit o anino manlang. Ipinikit kong muli ang aking mga mata at nanalangin na sana ay panaginip lang ang lahat ng ito, at sana sa pagmulat muli ng aking mga mata ay mukha na ng mga anak ko ang makita ko.

Pero bago siya tuluyang pumasok, tumigil siya saglit. Hindi siya lumingon. Pero narinig ni Aira ang bulong niya. “Stay quiet…” “Or we both fall.” At tuluyang nagsara ang pinto. End of Chapter 1 At doon nagsimula ang pinaka-delikadong laro sa Velmont Corporation. Isang babae na nakasuot ng suit… Isang identity na kailangang itago… Isang CEO na walang tiwala kahit kanino…

Even if it made it hard to think sometimes, even if it made me stumble. I opened my heavy eyes slowly and felt an ache thudding behind my skull. My breaths were thick and uneven. For a wild second I couldn’t believe what had happened; I couldn’t believe I’d been in an accident. How did it end up like this? When I tried to move, a sharp groan tore from me. My head felt heavy. I touched it carefully and my fingers came away sticky—blood. My body was a map of bruises and cuts. Glass had grazed my arms, leaving thin red lines. The world tilted; my vision darkened at the edges, but I forced my eyes to stay open, desperate to stay aware, to keep myself from slipping away.