Quotation On Reality Of Life Novels & Stories

"Napagtanto ko lang na walang pinatunguhan ang aking buhay simula nang ipanganak ako. Tumanda akong hindi naranasan ang maraming bagay na pangarap ko sanang gawin noong ako'y limang taong gulang pa lamang. Tumanda akong mag-isa at hindi ko man lang naranasan na maging masaya. Tumanda ako na ang tanging kasama lamang ay ang bahay na ito. Pareho lang ang mga ginagawa ko sa bawat araw na lumilipas. Malapit na akong mamatay at lahat-lahat, nasa ganitong sitwasyon pa rin ako." My heart ached for her. But, I didn't show her that. Tumingin ako sa malayo. "We live in an unfair society. Equality is only applicable for the people who have power. It is always up to us on how to make our life simple yet

“Mabilis niyang na-realize na palabas lang ang lahat. Kaya nakisakay na rin siya sa acting.” Malamig na bumuntong-hininga si Nicole at mapanuyang nagsalita, “Dog thing! Hanapan mo agad ng paraan para makulong siya habambuhay! Mas maganda pang mabuhay siya sa kulungan kaysa mamatay agad. Alam mo ba, ang ganitong klaseng paghihirap—life sentence, mas malupit pa kaysa kamatayan. Life is worse than death, ‘ika nga. That’s real revenge.” Napangiti si Karylle. “I’ll work on it,” sagot niya na may bahid ng kasiguraduhan.

“Nagsisimula pa lang ang laban, Sandra.” “Yeah, our life is an endless war against one another. It’s tiring though. It makes me stop for a while and think about what’s important in life other than searching for truth and all that.” Napailing si Sandra. “Life is unfair, don’t you think?” “Let’s not think what’s unfair. What’s fair in this life is that we all have to live and survive. We experience and learn in this life. It becomes unfair if some people close to us would hinder us from enjoying what we deserve.”

“Here we go. It’s always, ‘We started as a deal but then boom—feelings!’” Tessa gasped. “Enemies to lovers! Marriage of convenience! The slow burn! Guys, they’re literally living the trope!” “Guys,” I said, hand raised. “This isn’t a movie. This is real life.” “Still,” Bianca said, raising her glass, “real life copies fiction more than you think.” Hindi nagsalita si Callisto. Pero ramdam ko ‘yung tingin niya. Hindi man ako lumingon, pero naramdaman ko.

That's kinda cute though not gonna lie. ...Wait, that's analogy is funny. That's pretty accurate. ...Gusto ko siyang kurutin sa pisngi. Is my life not even considered a bet here? Hello? What you're asking me is a lifetime agreement. If I accept it, it's a guaranteed doom. I love money. I mean, who doesn't? Only hypocrites will say they don't. Money can do anything! Money might be evil for some but you can't take away how much money can bring happiness if it's used wisely.

“Kung p’wede lang sana na ganito lang kapayapa ‘yong buhay natin parati. ‘Yong malayo sa kabihasnan, ‘yong malayo sa problema.” Pumihit ako patalikod sa kanya, paharap sa payapang karagatan bago ako sumandal sa malapad n’yang dibdib. “Sana nga, Sammy, kaya lang hindi natin p’wedeng takasan ang reyalidad. Ang buhay na mayroon talaga tayo.” Turan ko nang isaklop ko ang kanang palad niya sa kaliwang palad ko. “Ang tanging p’wede lang nating gawin ngayon ay ang i-enjoy kung ano ang buhay mayroon tayo sa kasalukuyan para kung sakaling dumating na ang kinabukasan na hindi na ganito kaganda ay may maibabaon tayong magandang ala-ala.”

“Halos sampung taon ko nang nabili ang maliit na bakuran na ito. Hindi ko na halos pinapagawa o pinapaputol ang mga halaman dito. Pinabayaan ko lang silang lumago ayon sa gusto nila. Sino ang mag-aakala, na matapos ang sampung taon, ganito pala sila katingkad, ganito sila kasigla?” Sandali itong tumigil, bago muling nagsalita, “Ang buhay ay tulad ng bakuran na ito. Maraming beses, iisipin mong hindi ka na makakaahon, hindi ka na makakatawid sa mga balakid. Pero kapag nalagpasan mo na ang lahat at nilingon mo ulit, saka mo lang marerealize—lahat ng hirap, lahat ng sugat, ay naging medalya ng iyong katatagan.”

Kunot noo kong tanong "Natutuwa akong hindi ka mapanghusga minsan kasi ang mga nakikita namin ay malayo sa tunay na mga nangyari" makahulugan niyang saad mas lalo niyang dinadagdagan ang mga iniisip ko. " Kung may gusto kang sabihin deretsahin mo nalang ako" " Hmm.. wala akong ibang gustong sabihin isa lang yun sa katotohanan na palaging nangyayari sa realidad hindi ko sinasabi na ganoon din ang sitwasyon mo"

Mahina nyang bulong. Tumulo ang luha ni Gramps. Kung pwede lang sana... kung pwede lang na h'wag muna, kung pwede lang na ihinto ang oras at araw ay gagawin ng matanda. Ngunit kahit gaano karami ang pera at kahit gaano kayaman ang Isang tao. Ito ang mga bagay na hindi natin kayang bilhin gamit ang kayamanan. Kaya kailangan nating mabuhay, hindi mabuhay na humihinga lang at pinapanood ang araw na lumipas. Kundi mabuhay dahil life is meant to live. Not for us to suffer. Let's live our life to the fullest. Kumawala si Carmela sa pagkakayakap.

Sana ay hindi nalang ako nagpunta sa ospital nang hindi ko maramdaman ang ganito katinding takot at lungkot. Life has never been fair. Life is awful. Life is disgusting. Life is cruel. Pahihirapan ka muna bago mo makita ang tunay na kagandahan nito. How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it.