Quotes For Customer Novels & Stories

“Teka nga, inuuto mo ba ako? Isang milyon lang ang hinihingi mo ilang segundo lang nagdoble agad?” “Sabihin mo lang kung wala kang kakayahang magbayad. Nakita mo ‘yung matanda kahapon? Bilyonaryo din ‘yun at ang lalaki kanina lang? Nadinig mo ba na nag-aalok? Willing silang magbayad ng kahit magkano. Pero dahil ikaw ang unang customer ko, kinakausap na kita ngayon pa lang. Mahaba ang pila sa akin. Mag-isip ka. Willing silang tubusin ako sa’yo. Ikaw din wala ka ng babaeng aanuhin ng hindi nagrereklamo kahit pangalan ng ibang babae ang sinisigaw mo.” Mabilis na isinulat ni Cayden ang dalawang milyon sa tseke at inabot sa kanya.

“Why?” “I have some bad news. All of our new clients have withdrawn their contracts from us. Most were using the cooling-off rule as they said that they were not satisfied with our service." "What? But they new clients. how could they asses our service that quick?" takang-tanong niya.

dagdag pa nila. Natatandaan kong sinabi iyon ni Sir Jobet na kailangan daw naming sumama sa mga customer at makipagkita sa mga nakaka-chat namin dahil maaari daw kaming kumita ng malaking pera mula roon. O hindi naman kaya’y baka madiskubre daw kami para maging isang artista o sikat na modelo. Ilan lamang iyon sa mga pang-uutong sinabi niya.

Basang-basa ko sa mukha niya na peke ang kaniyang ngiti, halatang gustong ayusin ang sitwasyon. “Ms. Vernjor, please…our customers are—” “Then tell your customers to mind their own dàmn business!” Tumigil silang lahat. Ramdam kong nanginginig sila sa harap ko, pero wala akong pakialam. “Do you have any idea who you’re talking to? Do you even know how much I spend here every month?”

Tumalikod na ako at humakbang na patungo sa maliit na talyer. Wala akong customer, at mahirap makanap ng bago. Dahil ang mga tagarito ay takot sa akin. At madalas na mga customer ko ay ang mga taong hindi tagarito na umaakyat lang sa kabilang bundok. Sila madalas ang humingi ng tulong para sa mga gamit nila, at dito ako nagkakapera. Text message from Tiya:

"Bakit hindi niyo na lang tinaasan ang quota? And then hire efficient sales agents. Hindi lahat ng expense ay pabigat sa kompanya. Kailangan lang ay mapili natin nang maayos kung alin ang dapat bitiwan at alin ang manatili." "Is it how you see we create more sales?" "Kailangan din nating malaman kung bakit nawala ang iba nating kliyente. What are the reasons? What we can do to prevent other customers from leaving?" "At sa tingin mo hindi namin inalam 'yan?" "Inalam niyo nga siguro. Pero ang tanong, ginawan niyo ba ng solusyon o hinayaan niyo lang?" Isang kibitbalikat ang isinagot niya. Mukhang malayo ang mararating ng diskusyon nila dahil napakaraming ideas ang ipinapasok ni Janine sa isip n

Ang kanyang mga salita ay nabigla sa lahat. Sa katunayan, gustong sabihin ng may-ari ng tindahan na nagkakahalaga lamang ito ng isang libong dolyar. 'Siyempre, kung sakaling makipag-bargain sa akin ang customer sa presyo, maaari kong ibenta ito ng isa o dalawang daang dolyar. Ngunit ang taong ito ay direktang nag-quote ng presyong isang milyong dolyar, at sinasabi niya na ang presyong ito ay mura?!’

Kapag okay na ang lahat ay saka lamang ito aaprubahan upang makapirma na sila ng kontrata sa customer. Biglang pumasok si Jackie sa meeting room at walang kagatol gatol na pinagalitan ang lahat. “Ambabata niyo pa pero wala kayong mga energy! Bakit ba antok na antok kayo? Nakakasira kayo sa image ng company.” Padabog itong umupo.

Masakit no'ng una pero makakaya ko rin ito para sa kanila. Ganyan nga. Ganito nalang huminto kana muna sa pagco-customer focus ka nalang sa sasayaw. Para iwas disgrasya ka at gulo narin. Salamat po! Ligtas na ako sa mga customer na hegal. Ganyan talaga. Sige na balik kana sa trabaho mo!

“Po? Hindi ba ang usapan ay—” “Hindi ka naman ikakama agad. Aba, kung gusto mo ng pera, sundin mo ang utos ng customer. Pwede kang humindi, pero hanggang hindi ka kinakama, sundin mo. May pera kahit na nakaupo ka lang sa tabi ng customer. Baka nga ngayong gabi ay makakuha ka na ng pang-isang session na ng kapatid mo sa hospital, kaya umayos ka at lunukin yang napakataas na pride mo.”