Quotes For Healing And Strength Novels & Stories

Siya na nga itong tinutulungan at inaalala, siya pa itong masungit. “Siguro nga nasanay ka na sa ganiyang buhay mo Sir Xavier pero hindi sa lahat ng bagay kaya mo, wala kang superpowers para kayanin ang lahat. Oo, mayaman ka nga, magagamot ka ba ng mga pera mo kapag nagkasakit ka? O maililigtas ka ba ng mga pera mo? Sige, subukan mong ipahid o kainin ang mga pera mo kung gagaling ka. Hindi naman masamang ipakita mo minsan ang kahinaan mo.” “I’m not weak like you woman, don’t judge me. Kaya ko ang sarili ko dahil ilang taon na akong ganito.” Inis na tiningnan ni Athena si Xavier saka niya ibinaba ang hawak niyang kutsara.

Celle: "Renzo… I thought love meant surrender. Giving in. Disappearing. But with you, I learned that love can be strength. That being yours doesn't erase me—it heals me." "I vow to grow with you. To break, if I must, but to always find my way back to you. I vow to carry your name, your pain, your joy, like I carry my own. Because you’re not just the man I love—you are home." Tumulo ang luha ko. Hindi ko na ininda kung masisira ang makeup ko. Dahil sa harap ng Diyos, ng mga mahal namin sa buhay, at ng mga sugat ng kahapon—

"Handa akong makinig sa mga hinaing mo hindi mo ito kailangang solohin. Katulad ng pag alalay mo sakin sa tuwing makakaramdam ako ng lungkot at sakit. Kaya rin kitang alalayan at susubukan ko ring maiparamdam sayo na kahit ganito lang ako, na kahit bata pa ako sa paningin mo ay kaya kong manatili sa tabi mo hanggang dumating ang oras na hindi ka na makakaramdam ng sakit." Napangiti si Aidan sa sinabi ni Kiara at hinawakan niya ang mga kamay nitong nakahawak sa kanyang mukha. "Salamat dahil napagaan mo ang loob ko. Huwag kang mag alala dahil pangako hanggang narito ka ay pipilitin kong iwaksi ang sakit na nararamdaman ko. Pipilitin kong kalimutan siya at para magawa ko yung mga bagay na kaila

"The strongest people aren't the ones who never break... they're the ones who don't let anyone see the cracks." - Nagising ako kinabukasan na mas maayos na ang pakiramdam. Hindi na masyadong masakit ang katawan ko at nawala na rin ang matinding hilo kagabi. Medyo mabigat pa rin ang pakiramdam ko pero mas okay kumpara kagabi. Nakahiga ako ngayon habang nakatitig sa kisame.

Guwapo kasi itong kaharap niya ngayon at ang loneliness noon ang bukang-bibig nito. "Sa tingin ko ay makakatulong ito sa healing process ko," sabi niya. Kahit na ang totoong makakapagpagaling sa kaniya ay makita muli si Lyv. "Let's believe in the power of this resort, sir. Malapit na pala tayo."

“Nico.” “Hmm?” “Why do you always show up when I’m feeling worse? Tell me your secret. May powers ka ba?” Sabay kaming natawa ng mahina dahil doon. She may still be sniffing right now but at least, she’s laughing a little bit. That’s what I love about her. She tries her best to pick herself one by one. She tries to cheer herself up after crying. And I think what she’s doing is great. Because I believe that healing starts with yourself. No matter how many people will be there at your darkest times but you don’t want to help yourself, it will not be only hard for you. It will be hard for the others too.

“But when they see who you are becoming, when they see you walk past that bastard with your head held high, they will shut up.” “I’m trying,” sagot ko. “But it hurts. Not because I still love him—but because he took everything from me and still made me look like the failure.” “You are not a failure. You’re the strongest woman I know. And you’re not alone anymore.” Napapikit ako at huminga nang malalim. “Kailangan ko lang maging matatag,” bulong ko. “You already are,” sagot niya. Tahimik kaming nagkatitigan.

sabi ko habang tinatapos namin ang isang corner, “buti na lang talaga dumating ka.” “Bakit?” tanong niya, hindi tumitingin. “Kasi kung hindi, baka tuluyan na akong bumagsak,” sagot ko. “Hindi ko na alam kung saan ko pa huhugutin ‘yung lakas ko.” Tumingin siya sa akin. “You’re strong, Ella. Alam mo ba ‘yon? Pero minsan, kahit ‘yung pinakamalakas, kailangan din magpahinga.”

“I know. Pero paano kung masaktan ko siya nang tuluyan?” “Sometimes, the only way to heal is to go through the pain,” sabi ni Julian bago binaba ang tawag. --- Sa parehong araw, nagpunta si Maya sa bahay ng kanyang ina, si Rachel, upang maghanap ng payo. Ang mainit na yakap ng kanyang ina ay tila nagbigay sa kanya ng kaunting lakas. “Ma, bakit ganito kahirap magtiwala ulit?” tanong ni Maya habang hawak ang tasa ng tsaa na inihanda ng ina.

Mukha itong miserable. Bakit hindi ko man lang naisip na isama na lang siya noon at sabay naming hilumin ang aming mga sugat sa aming puso? Sabay naming ayusin ang aming sarili? Pero hindi pa naman huli ang lahat diba? Pwede pa naman kaming bumawi? We can heal together. We can draw strength from each other. How selfish am I not to think about it? I was so focused with my pain that I forgot about his pain too. Oh God, I'm so sorry.