Quotes For Healing And Strength นิยาย & เรื่องราว

Marami pa akong sinabi sa kanya at talagang nakinig lang siya sa akin, kitang-kita ko sa mga mata niya na walang halong panghuhugas ang mga iyon. "You're so strong, I admired you a lot for being so brave. Not everybody can do that, some can't handle that kind of pain. That can handle trauma, some are still stuck because of the past that they are still living and haunted by," he seriously said, he's like saying all those words by experiences.

Sila agad ang unang lumalapit. Kapag naglalakad si Jeru... Nakahawak agad ang kambal sa magkabilang kamay niya. At sa tuwing nakikita ko silang ganoon... Hindi ko maiwasang mapangiti. Maybe this is what healing looks like. Hindi yung tuluyan mong nakakalimutan ang sakit. Kundi yung natututo kang gumawa ng mga bagong alaala na mas maganda kaysa sa mga lumang sugat.

Parang hindi lamang negosyo ang tinutukoy niya. Parang may mas malalim na pinagdaanan. Ngunit mabilis din niyang itinuloy ang kanyang speech. At muling bumalik sa propesyonal na tono. "One thing I learned through the years..." Bahagya siyang ngumiti. "...is that sometimes, the people who hurt us become the reason why we grow stronger." Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit. Pero pakiramdam ko ay direkta iyong tumama sa akin.

“Hindi tayo magpapatalo. Ang mga banta at pananakot ay hindi magiging hadlang sa ating layunin. Ang ating misyon ay magpatuloy. Hindi tayo titigil hangga’t hindi natin natutulungan ang bawat biktima ng pang-aabuso, at hindi natin hahayaang hadlangan tayo ng takot.” Ang kanyang mga salitang iyon ay nagbigay ng lakas at inspirasyon sa mga naroroon. Ang tapang ni Charlaine ay isang simbolo ng pag-asa para sa mga biktima ng pang-aabuso na matagal nang nawalan ng boses. Hindi nila kayang balikan ang nakaraan, ngunit sa mga salitang iyon, natutunan nilang magtiwala muli sa kanilang sarili at sa kanilang kinabukasan.

Dahil alam kong ang lahat ng 'yon ay totoo at lubos na makakatulong sa'kin. "Kaya huwag na huwag mong tatanggalin ang pagmamahal sa puso mo. Dahil kapag nawala 'yon ang magiging kapalit ay galit, and that's not good. I know I'm not perfect, I'm still in a healing process. And I prayed for your healing process too."

Kung pwede lang na hatian siya sa sakit na nararanasan niya ay gagawin ko. "Huwag mong hayaan na masira ang sarili mo Kia, alam kung malakas ka. Pull yourself, tingnan mo ang itsura mo, tingnan mo ang katawan mo. Madalas sabihin sa akin ng mga katulong na hindi ka kumakain. Huwag mong pabayaan ang sarili mo okay?" anas ko.

Pero alam ko rin na malaking tulong ang kinikita niya sa pang araw-araw naming gastusin. Hindi ko namalayan na tumulo na pala ang aking mga luha. Napalunok ako nang maramdaman ang kaniyang haplos sa aking pisngi. Pinunasan ang aking mga luha. Ipinikit ko ang aking mga mata. Dinama ang kaniyang haplos. Ang init ng kaniyang kamay. "You're a good daughter Tarah. Your papa's sacrifices will pay off someday. All hardships will eventually come to pass. Magiging maayos din ang lahat. Your mother will heal. Your life will rise above someday. You must stay strong. I know you're strong."

"Sadyang malupit ang tadhana,no? Talagang pararaanin pa tayo sa maraming pagsubok para maging magkasama muli tayo. Mabuti na lamang ay hinayaan niya tayong maging masaya ngayon." Lumalambot ang ekspresyon kong ngumiti sa kanya. "Hindi lang masama kundi mapayapa pa. Pero nagpapasalamat ako. Nagpapasalamat akong nanatili ka. You always stay strong even when the world seems to turn against us. Even everything seems impossible."

“We built this house from nothing, Lia. We will build our family the same way—with patience, love, and unwavering commitment. Hindi tayo CEO o heiress—we are builders. And builders never give up.” Ang kanyang mga salita ay nagbigay ng courage at comfort. Ngunit ang pain ay kailangan ding i-acknowledge. “Pero I need you now, Rafa,” bulong niya, her voice trembling with raw need. “I need to feel you inside me, to remind myself that we are capable of creating life. Make me forget the negativity.”

wika ko sa kanilang dalawa. Siguro nga, wala na akong ibang gagawin kundi ang maghintay, maghintay ng tamang pagkakataon at pabayaan na ang tadhanang humarap ng lahat. Isinuot ko ngang muli ang aking sunglasses at napatingin na lang sa mga naggagandahang gusaling nagliliwanag na nasa malayo. I will heal myself here. ************************* A/N: Please don't forget to Vote, Comment and Share! ❤