Novel & Cerita Quotes On Drug Addiction

Pinanindirihan na ako ng lipunan. Minsan gusto ko na lang magpakamatay. Wala ng halaga pa ang buhay ko. Hindi ko alam kung bakit hangang ngayun buhay pa ako. Tanging droga na lang ang nagpalalakas ng loob ko sa sitwasyon kong kinasadlakan. Kaya naman ito ang karamay ko sa lahat ng oras. Droga, alak, sigarilyo.... alam kong lulong na ako. Pero wala akong magagawa. Kapag nasa ilalim ako ng impluwensiya ng bisyo na iyan ay nakakalimutan ko ang aking mga problema. Hindi ko alam kung hangang kailan ako sa madilim na lugar na ito. Hindi ko na din mabilang kung ilang lalaki ang nagpakasasa sa katawan ko. Halos gabi-gabi. Iba-ibang lalaki.

“Ipapa examine ko sa isang scientist itong visl tablets i need to know what's the causes of this. After that I'll leave the rest to Rye's org.” “Per-” tinapunan ko ng matalim na tingin si Vienna kokontrahin niya lang ang sasabihin ko and i will not let her. “The patients should avoid taking the dopamine and serotonin at once to avoid the drug addictions that cause hallucinations or delusions.” I clenched my fist. “And what will happen to a person if she takes these meds continually?” “What?! of course you'll ended up being addict!” para akong nanigas sa kinauupuan ko no…

Itong amoy niyang ito ang gustong gusto kong maamoy ulit. I was so fvcking really addicted to her smell. Kahit siguro may iharap man na ipinagbabawal na gamot dito sa harap ko, I'm sure that I am more than going to be addicted to her, to my kidnapper, to my Azaylie. I think if it's her over those illegal drugs, it's always been her. Ganoon ako katanga sa kanya. Ganito ako kabaliw sa kanya. I can surely recover from those illegal drugs, but if it's my Miss Kidnapper, I will never recover from her.

Hindi ko na mabilang kung ilang salita ang sinabi niya ngayong araw. Sinamaan ko siya ng tingin habang pinagdikit ang labi ko. Tumawa siya ng malakas at tinuro ang mukha ko. "Tignan mo nga! Wag mo akong titigan na parang gusto mo akong kainin. Gagawa tayo ng napakalaking eksena dito kung gagawin mo. I moan loudly." Napahawak ako sa buhok ko sa frustration. "Oh God! I hate drugs!"

Sinasabi naman niya na masakit ang loob niya kaya naiintindihan ko siya. “Zachne, there’s something I need to tell you. Something I should’ve said a long time ago.” Kumunot ang noo ni Neil. “I was…struggling right now because of my addiction.” “What?” “Back then I was…taking some illegal drugs. So…parang may epekto ngayong patanda na. I even had a fight with my co-prisoner. Mabuti’t pinigilan ako ng mga pulis. Isa na rin dahilan ang…”

tanong ko sa kanya, yun ang best way para gumaling ang isang drug addict. "Malaking eskandalo yun, Justine. Alam mo namang isa siyang celebrity. Isa pa, hindi din alam iyon ng kanyang pamilya. Matanda na si tita para mamoroblema pa," yumuko pa siya habang sumisinghot singhot. "Maaatim mo bang maging malungkot ang mga magulang niya, na sa pagkakaalam ko, malapit sa tatay mo?"

Ang maging miserable ang pamilya ay masakit sa kalooban ko. "Paano kung.. dalhin na lang muna natin si Lutcho kung saan pinapagaling ang mga adik sa droga? Hindi ba at may rehabilitation center sa Mandaluyong?" Saad ko pa at napahinto naman ang aking mga magulang dahil sa narinig.

Gusto ko kasing ipadama sa kan'ya na kahit ano'ng mangyari, ay nandito lamang ako sa tabi niya. Tila naman naunawaan ni Alexandria ang nasi kong iparating, kung kaya't nagpatuloy s'ya sa pagsasalita. "Nalaman kong drugs pala 'yon. That's why I decided to quit. Inaamin kong kailangan ko ng pera no'ng mga panahon na 'yon pero 'di ako aabot sa puntong papasukin ko ang mga gawaing ilegal. Hindi ako gan'ong klase ng tao, Heinz, maniwala ka," aniyang himig nangungumbinsi. Malamlam rin ang mga mata niya na tila maiiyak muli.

lumikot ang mata niya so I guess epekto ito ng addiction niya “Mamamatay ako dito! Kailangan ko ng gamot Helious! Please….please…!” Inilayo aa akin ng mga gwardya si Simonne habang panay ang pagmamakaawa nito. Naawa ako dahil sa hirap na nararanasan niya because of her craving. Ayoko na makita siya ng anak ko sa ganitong kalagayan pero may kasalanan siya at yun ang dapat niyang pagbayaran.

At nang humiwalay siya ay saka ko nalang muli nakita ang tila nagliliyab niyang mga mata hindi sa galit ngunit isang kakaibang emosyon na hindi ko maipaliwanag. "You shouldn't be used on drinking human's blood, it's like drugs, it's addicting one day you taste undescribable pleasure and the next you can't live without it." Hindi ko alam kung bakit pagkasabi ko nun ay agad kong tinawid ang distansiya namin at mariin siyang hinalikan. "I won't, cause I know where I am addicted to." And surely from now on I can't live without it.