Drunkenness Quotes Novels & Stories

Tumawa ako, 'yung tawang puno ng sakit habang tumutulo ang mga luha ko. This is what I hate from gettin' drunk. I can't control myself and my emotions. Sigurado akong pagsisisihan ko ito kinabukasan. "Paano mo nagawa 'yun? Paano mong magawang maging okay na? I envy you for that? Ako kasi kahit anong pilit kong buoin ang sarili ko, it wasn't enough, never been enough." "Sleep, you're drunk." Malamig na sabi niya at handa na sana niya akong talikuran ng mabilis kong nahawakan ang kamay niya.

i said drunk "𝙚𝙖𝙨𝙮 𝙢𝙖𝙠𝙞𝙥𝙖𝙜𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙠𝙖𝙖 𝙨𝙖𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖 𝙢𝙖𝙜𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙠𝙖 𝙣𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙙 𝙖𝙡𝙨𝙤 𝙥𝙖𝙡𝙖𝙥𝙞𝙩𝙞𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙡𝙤𝙤𝙗 𝙢𝙤 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙮𝙖 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙢𝙖𝙡𝙖� ��𝙖𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙥𝙧𝙞𝙫𝙖𝙩𝙚 𝙞𝙣𝙛𝙤𝙨 𝙣𝙞𝙮𝙖"he adviced

"Do you have any wine mixed with something that can erase negative thoughts?" Malabo na ang mukha nito sa paningin niya, pero panandalian lang at bumabawi rin agad. Dahil ramdam niya ang panghihilo, masasabi niyang tinatablan na siya ng alak at hindi na rin niya sigurado kung kaya niyang umuwi mag-isa. Tumikhim ang bartender at sinabing, "You're drunk, Miss. And even if you're drunk you still can't forget your problem unless you sleep."

Tanong ko na may halong reklamo na rin. Sa akin na kasi siya kumukuha ng lakas para makalakad. Sa tangka dba naman niya at sa tikas ng pangangatawan, hindi ko alam kung kakayanin ko pa hanggang sa tapat ng gate ng bahay nila. "Lia can you stop, you are being noisy. What does drinking have to do with my IQ. your Dad and my Dad were both intelligent, you think they don't drink? Alcohols are not only for dumb person." He said.

But I don’t want to grow old and die alone! And now, I’m outside of a bar, drunk out of my arse. Kaya ko pa, my mind’s just a little hazy and my movements are all wobbly but I’m still conscious! They didn’t crown me beer king for nothing nung nag-party kami sa company at nagulat lahat ng kasamahan ko ‘run nung nakita nila kung nakailang shots ako and I’m still okay. Halos ako na nga nagmaneho sa mga katrabaho ko pauwi and that made me sober through enough na nakipag-inuman pa ako kayla papa nung makauwi na ako.

"It's not good to drink too much alcohol especially you were alone." "I need to, just for tonight." Bahagyang ngumiti si Marie dito at sinadyang maging mabigat ang katawan sa pagkatayo upang tuloyan siyang tulongan nito at alalayan. "Drinking like there's no tomorrow is not a solution to your problem." Malagom ang boses na sermon nito sa kanya. Namumungay ang mga mata at sinadyang iyakap ang sarili dito bago tumingala upang magtagpo ang paningin nila ng estranghero. "I want to forget, will you help me?"

Kumunot ang noo niya. “Bakit naman?” “I always forget things when I’m drunk. I don’t know, why? It’s kind of weird, right? Kaya malakas ang loob ko na sabihin sa’yo ang mga bagay na ito dahil bukas makakalimutan ko rin lahat ng mga ito.”

Rinig ko pang natawa si Diether nang dahil sa sinabi ko tsaka nagsalin ng wine bago sumimsim doon upang itago ang nakakalokong ngising lumilitaw sa kanyang mga labi. "You didn't ask me, Waylen. You didn't." Minsan ang sarap ring batukan ng kaibigan paminsan-minsan lalo na sa tuwing nakikita ka nilang naiinis pero todo naman ang pagtawa nila. "You know that I can't remember a single thing when I'm drunk, Diether." I seriously said, stressing his name. Pinanliksikan ko siya ng mga mata kasunod ang pagdidilim ng aking paningin. Sa mga panahong ito ay ang leeg na lang niya ang nakikita ko para sakalin.

Nagreklamo pa siya pero hindi ko na lang ito pinansin. My head is aching so badly because of what we drink last night. Hindi ko rin matandaan kung paano ako nakarating sa kwarto kagabi dahil sa kalasingan. Naglakad ba ako mag isa? Gumapang? Ugh. I hate it when I’m too drunk! "You're such a weak drinker, Hussy." Hinilot ko ang aking sentido to ease the pain I’m feeling. Para itong mabibitak sa sobrang sakit.

ang sparkling lemon drink ang kinuha niya at nilagyan nito ang baso, at saka ibinigay sa akin. "Have that instead. At least that won't hurt you...I don't want a drunk wife tonight. I don't want to kiss a drunk wife and then forget that it happened once she wakes up tomorrow." . c.m. louden