Drunkard Quotes Novels & Stories

madiin niyang bigkas. "It's mine. Stop drinking, you're already drunk," madiin ding puna nito. Inirapan niya ito at akmang kukuha muli sa paparating na waiter ngunit hinila ni Alaric ang palapulsuhan niya. "Bitiwan mo nga ako!" Pilit niyang binawi ang kamay. "Don't shout. I will send you home. You're d*mn drunk! Maraming lalaki sa loob at baka mapahamak ka pa," maanghang nitong sermon.

Bakit kahit nahihilo ako ay naaalala ko pa rin lahat? I'm not drunk yet. At least, not drunk enough to pass out. I remained seated on the floor while staring at the now empty wine glass. Gustuhin ko mang uminom pa, wala na din naman palang natira. One sip made me cry like a dying wolf yet this whole glass couldn't knock me out. How ironic.

Napatitig ako sa baso. “Okay fine, just give me that last bottle it's too expensive para hindi maubos.” He look at me with a weird look. “You're drunk. You're too wealthy to say that. Hindi mo ako mabibiro sa ganiyan, stop drinking, get up and move your butt tutulungan kita. Be a man bro and know your wrongs.” Sa lahat yata ng nakilala ko ito ang hindi ko mapilit basta. Wala rin naman akong magagawa dahil wala akong gana sa lahat ng bagay susunod nalang ako sa kaniya.

My contiguous past. I know, tingin ninyo na sa akin ay isang masamang ate. Well, ano naman? Hindi nakamamatay ang tingin kaya okay lang. Binilisan ko ang pagmamaneho para makarating na sa paborito kong bar. Drinking is my medicine to forget. Since then. *****

Waka namang akong ibang ginawa sa 'yo noon kung 'di ang mahalin at respetuhin ka. "Kung nararamdaman n'yo pa rin iyan hanggang ngayon, mas maigi po ata sigurong bumitiw na kayo sa mga alaala ninyong dalawa," sabi ng bartender na hindi ko matandaan ang pangalan dahil natutuliro ang aking utak.

Umupo ako sa pinakadulong sulok at inutusan ang bartender. "Bigyan mo ako ng pinakamatapang. At huwag mong titigilan hangga't hindi ako nawawalan ng malay." Isa... dalawa... tatlong bote. Walang tigil ang inom ko. Diretso sa lalamunan, diretso sa ugat. Gusto kong manhid. Gusto kong patayin ang bawat pandama ko. "We are divorced now." Paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko ang mga salitang iyon.

She needs rest. RAMDAM NI LUCIFER ANG malamig na telang humahapos sa kanyang pisngi kaya naman naalimpungatan siya. His world is spinning and he’s confused how the hell did he end up being this drunk? Did someone put some drugs on his drinks?

"Yeah.. but you're very drunk last night" "Yeah, because that a**hole gives me his drink.,it was like a devil drink., And I can't remember how can I go back here last night " Napatigil siya sa pagmamasahe sa ulo nito kaya naman napamulat ito halos kalahati lang ng mata. " Don't be too careless Lexus, if you're drunk please don't drive you can just call Willard or me dahil pupuntahan kita,"

patuloy na pangbubuyo ni Legend. “All I’m saying is—“ Nagtawa si Jareth. “Save your breath, bro. I ain’t even mad.” ”Let's just get drunk and forget about growing old!" itinaas ni Legend ang shot glass nito. Jareth clinked his glass with his friends. He needed to get drunk but not to forget about growing old, but to forget about everything in this world.

“Bakit ka ba palaging umiinom? Sinabi ko nang tigilan mo na iyan. Walang maidudulot na maganda ang pagiging alcoholic. Magdidisgrasya ka sa ginagawa mo!” “Gusto kong makalimot.” Wala namang gustong kalimutan si Sandra kundi ang lahat ng pait na dulot ng sunud-sunod nitong kabiguan. “Pagod na ako.” “Rest in me. Why don’t you work again with us?”