Arrogant In Tagalog Novels & Stories

Paghahamon na pala ang kahulugan ng pag-awat ngayon. "Sige, ipagpalagay mo na ang gusto mong ipagpalagay. Pero kapag natalo kita sa loob lamang ng limang segundo ay ipangako mong tatanggalin mo ang pagiging arogante sa ugali mo. Naaalibadbaran ako sa mga taong kagaya mo." mapang-uyam niyang wika. Natawa ang lalaki. "Kung pagiging arogante ang pag-uusapan, hindi ka nalalayo sa'kin, bata. Limang segundo? Nagpapatawa ka ba?"

Siguro ay nasanay na ang taste buds ko. "Hmm... masarap. H-hindi na masama," tugon ko at saka nagpunas ng tissue sa bibig. "Tss, syempre ako ang gumawa, eh. Never naman ako pumalpak." Pilit akong ngumiti dahil sa kayabangan niya. Hindi pa din talaga naaalis ang pagiging mapagmataas niya. Sa bagay, he's not Kenzo Navarro if he's not arrogant.

Ang Murphy na palaging may kalokohan, napakaseryoso na ngayon. "Huwag kang magalala! Malakas si Marcus, hindi niya ikamamatay ang simpleng parusa. Siya pa! Kilalang-kilala ko yun! Hanga nga ako sa kanya eh! Alam mo bang ngayon ko lang naranasan na magkaroon ng kaibigan, at isang hari na kaibigan. At ang mas kahanga-hanga ay isang demon." Pabulong yung huli pero rinig na rinig ko. Natigilan ako sa pag-iyak. Gulat na napatingin sa kanya.

Pagtatanong ko pa sa kanya. "Si". Sagot niya tanda ng pagsang-ayon. "In Filipino language what is the word 'Im ugly' ?" Diretso kong tanong sa kanya.. Napansin kong nag aalinlangan na naman siyang sagutin ako pero sa huli ay pinili nya pa ding sumagot. "T-That means 'ANG PANGIT KO' Ma'am..putangina."

sabi nito. "You're willing to be the father of my child who's obviously not your flesh?! Oh c'mon! Hindi pa nga ako buntis gusto mo na agad na ipalaglag noon eh, hindi ba?! G*go ka ba?! Aminin mo nalang! Aminin mo na lang na s*x lang ang habol mo sa 'kin! Nothing more, nothing less!" galit na wika ko habang pinipigilan ang aking sarili na umiyak.

"No need to be sarcastic, asshole! Can you get your hand on my waist? Masyado kanang abusado." "Abusado? I'm not abusado, darling. Tsk! Huwag kang lalayo sa 'kin baka mapatay ko lahat ng lalaking nakatingin sayo ngayon. How dare them looking at my girl." Sinamaan nito ng tingin ang mga lalaking nakatingin sa kanya.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Kahit mga sariling magulang ko. “Hindi ka pa babalik?” Pukaw ni Aragon sa diwa ko. “Ayoko pa.” “Ang taas naman pala ng pride mo.” Wika nito na ikinalaki ng mga mata ko. Ang kapal ng mukha niyang sabihin iyon sa akin! Bakit ko ibababa ang pride ko kahit tama naman ako? “Pake mo. Edi umuwi ka na.” Bulong ko sa sarili na mukhang narinig ni mokong dahil sumagot ito bigla.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.