Regret Quotes Novels & Stories

Ang malalim nitong boses ang nagpatinag sa aking malalim na pag-iisip. Umangat ang tingin ko sa kanya when our eyes meet memories flashback to me. He look at me like how he looked at me back then when the times he's Inlove with me. I can't hide my tears falling down. I smile at him weakly. "How are you?" Umupo siya sa upuang nasa aking harapan. "Regret! Nagsisi ako sa lahat Ri. At kung pwede lang ibalik ang panahon-,"

I can take all nasty comments and descriptions from others pero kapag si Max na ang nambabastos sa akin ay tila sobrang naapektuhan ako. "Spending a single night with you doesn't give you the right to treat me like this, Max. Sorry about that night. I regret it. But please consider that I loved you that time so I gave you myself without a second thought. Believe me, sobrang pinag sisihan ko ang gabing iyon at ang araw na nakilala kita." I did not even realize that I was already crying. It's becauae of the irritation. The regret. The pain and the insult from him. I can't seem to take it. Hindi ko kaya.

naibulong ko na lang hanggang sa lubusang naubos na ang katawan ni August. Parang nawala ako sa sarili ko. She's gone. She's gone! Parang sinasakal ang puso ko sa sakit. Parang unti-unti akong pinapatay sa sakit. I failed. I wasn't able to save her. Mas inuna ko pa ang iba kesa sa kanya. If only I have known this will happen, o kung maibabalik ko ang oras ay mas pipiliin ko siya na sagipin kesa sa iba. I may sound hypocrite but that's what I feel right now. I regretted that I was not able to save her.

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”

“Siguro nga tama ka, natatakot akong gawin mo sa akin ang ginawa ko sa'yo, noon... Aaminin ko, naging gago ako, sa paulit-ulit na pananakit sa'yo.” “Mula ng maikasal tayo galit ang naramdaman ko, galit na galit ako sa'yo dahil natali ako ng maaga. Pero walang gabi na hindi ko pinagsisihan ang mga ginawa ko. I regrets everything, every time I saw your face crying and begging in my dreams—no! It's a fucking nightmare. Damn, it's killing me.”

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

dagdag nito na kina tahimik ng lahat. “Dahil pag nawala na ang pagkakataon at binawi na sainyo ito. Wala na kayong pagkakataon pa para ibalik ang lahat sa dati. Sa huli puro regret lang nararamdaman ninyo..” huling wika nito at nag lakad na ito dala ang kanyang jacket. “Maliligo lang ako..” paalam nito at bigla na itong nawala.

"I am not sure, hindi ko rin alam kung paano ko siya haharapin kung mangyari man iyon" "Hmmmm pero what if hindi pa naman pala tapos ang lahat sa inyo, hmmm grab the chance, you have no idea how painful regrets is..." "I will just decide on that pagnangyari na" "Sabi ko na eh, iyan ang isasagot mo, pero paano naman if makahanap ka ng bago, paano kung ma-inlove ka sa iba?" "Hindi rin ako sure, I dont have time to fall in love, I dont have time to have a family and be a wife"

Ba’t ba ako biglang nahihirapan huminga? "Do you regret it?" Mahinang tanong ni Trevor. Napakunot-noo ako. "Regret what?" "Being part of this experiment." Sandali akong natigilan. Kung tinanong niya ako nito ilang linggo na ang nakakalipas, mabilis kong masasagot ng oo—dahil wala naman talagang sense ang lahat ng ito para sa akin. Pero ngayon… hindi ko na alam.